Tuesday, 24 November 2009

Μικρά λόγια, μεγάλα έργα

Στο προηγούμενο post έγραφα για 3 αστέρες, εδώ γράφω για 3 βιβλία-αστέρια.

Νοέμβριος 2007, Μαδρίτη.




Ιδέα εμπνευσμένη από την ιστορία των γονιών του συγγραφέα. Ο Marques μπλέκει τον έρωτα με την πίστη, την εμμονή με τη διάρκεια στο χρόνο, την προσδοκία στο διηνεκές. Μια ζωή, μέχρι τα γηρατειά περιμένοντας ερωτευμένος με την ίδια γυναίκα. Το βιβλίο παγίδα, όπως λέει ο ίδιος, που εύκολα πέφτεις μέσα, όπως στον έρωτα. Είχα ταυτιστεί με τον ήρωα και μάλιστα στο blog υπέγραφα Florentino μέχρι πέρσι. Το συμπέρασμα που έβγαλα απ' το βιβλίο είναι- κάπου πρέπει να το λέει- πως δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο απ' το να συμβιώσεις μ' έναν άνθρωπο για όλη σου τη ζωή. Μαθαίνεις, με υπομονή, να αντιστέκεσαι στη λύπη του έρωτα που όλο και λιγοστεύει. Με πάρα πολύ τύχη μπορεί να γίνει αγάπη, η βαθειά των μεγάλων που πέρασαν δυο ζωές μαζί (κι ας τον/την είχε απατήσει εκείνη την νύχτα, κι ας τον/την μείωνε κάποτε, τώρα πια μήπως έχουν σημασία;). Έρωτας χωρίς ανταπόκριση, έρωτας σαν χολέρα, βαριά αρρώστια, σε μια Καραϊβική να ριμάζεται, κι όμως έρωτας. Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή χαμένη;




Αύγουστος 2008, Λάρισα.





Σε δανειστική βιβλιοθηκή. Ούτε ήξερα τι έψαχνα. Θησαυρός. Ο Καραγάτσης γράφει το έπος του, αφήνει την καλπάζουσα φαντασία του να σε πάει μακριά, Τάμπερε, Φινλανδία. Μεγάλη μορφή. Ο Μ. Καραγάτσης κι ο Β. Κ. Γιούγκερμαν. Σε κερδίζει η αστείρευτη φαντασία, ο ρεαλισμός και το ελαφρώς φιλοσοφημένο 'η μοίρα των ανθρώπων είναι ο θάνατος'. Αυτή η μοίρα και ο θάνατος κάνει το Γιούγκερμαν να σκεφτεί, να φιλοσοφήσει και να ωριμάσει, να περάσει, ξαφνικά και γι' αυτό επίπονα, το όριο μιας ζωής ασύνειδης, σαν παιδιού, για να ενηλικιωθεί, ν' αναλάβει ευθύνες και να δει στη θάλασσα του Πειραιά το νόημα της ύπαρξης του. Ο Μ. Καραγάτσης ολοκληρώνει το μυθιστόρημα του σκοτώνοντας (από φυσικά αίτια) τον ήρωα του. Όπως λέει κι ένας φίλος, αυτό που απογειώνει το βιβλίο είναι τα Στερνά του Γιούγκερμαν (γράφτηκαν μετά από χρόνια), μια τρελλή πορεία όπου ο γερολύκος Γιούγκερμαν σαν άλλος Οδυσσέας γυρίζει σπίτι του.




Νοέμβριος 2009, φαντάρος










Ο πολιτισμένος Στιγκ Λάρσον


Πως είναι μια πολιτισμένη Σουηδία; Μάλλον όχι όπως όλοι φανταζόμαστε. Ο Λάρσον στα τρία βιβλία που πρόλαβε να γράψει (πέθανε πρόωρα) καταγγέλει. Καταπιάνεται με όλα τα sos θέματα των πανελληνίων εξετάσεων: ρατσισμός, σεξισμός, τέταρτη εξουσία των ΜΜΕ, περιθωριακοί, πρόσφυγες, διαφθορά και άλλα πολλά.

Όταν ο Στιγκ έπλασε τη Λίσμπετ

Τέτοια ηρωίδα δεν έχει ξαναδιαβαστεί στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ψυχωσική σύμφωνα με τους ειδικούς, ευφυέστατη σύμφωνα με τους συνεργάτες της, αστέρι στους υπολογιστές, επικίνδυνη για το κοινωνικό σύνολο φωνάζουν οι ειδικοί, άτομο με βαθειά ηθική λένε οι φίλοι. Ο Λάρσον δείχνει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο πως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν και τελικά καταπιέζουν το διαφορετικό.

Αστυνομικό μυθιστόρημα

Περιμένοντας το τρίτο βιβλίο στα Ελληνικά ελπίζω σε κάτι αντάξιο των άλλων δύο. Στο δεύτερο ο Λάρσον εκφράζεται πιο άνετα, χειρίζεται τη γλώσσα πιο δεξιοτεχνικά αν και το δεύτερο στερεί σε πλοκή και πρωτοτυπία σε σχέση με το πρώτο. Εγκλήματα πάσης φύσεως- οικονομικά, πολιτικά, σεξουαλικά- φτιάχνουν το μύθο, ένα ατέλειωτο κυνήγι την πλοκή, μια ερωτική ιστορία τις λεπτομέρειες και το αναμενόμενο happy end την τρόπον τινά κάθαρση.






Καραγάτσης και Λάρσον πεθάναν πρόωρα, 52 και 50 αντίστοιχα, ο δε Marques, ο νομπελίστας παππούς με τις ιστορίες, είναι 81. Μακάρι να φτάσει στην ηλικία και των δυο μαζί!

Καλή χρονιά!

Sunday, 22 November 2009

Βόρειο τρίγωνο





Κάτω μου βράχια τόνοι, μεγατόνοι νερό γύρω μου, above us only sky.

Κυάλια νυκτός και παντού, παντού όμως, αστέρια. Βέγας-Ντενέμπ-Αλτάιρ. Αφέγγαρη η νύχτα απόψε, αεράκι.
..Τρεις..τέσσερις..πέντε..ξημερώνει. Πάλι κυάλια, ένα αόρατο άστρο σαν περιστέρι άγιο, γεμάτο χρυσόσκονη, πάλλεται. Για κείνο τ'άστρο το τρελό που ακολουθούμε. Κι εσύ κοιμάσαι, κάπου, για μένα τα βράδια κοιμάσαι.

Γενέθλια.
Πετιέμαι απάνω μια στιγμή να ελέγξω στην ταράτσα
μην πιάσαν τον Αλντεμπαράν μην κλέψανε τα άστρα.

Μεγαλώνουμε ή μικραίνουμε; Ανωτερότητα, αλληλοσεβασμός, πολιτισμός, όλα εδώ, καίτοι προσπαθώ, είναι δύσκολα, λυγίζουν μπροστά στην περίσσεια δύναμη, στην έλλειψη παιδείας. Στιγκ Λάρσον, γιατί πέθανες;


Ανάμεσα στο Βέγα,
τον Ντενέμπ και τον Αλτάιρ
υπάρχει μία θέση του ουρανού
όπου θα πάω σαν γίνω
σκόνη αστρική,
για κει σας κλείνω ραντεβού.

Saturday, 31 October 2009

Μεγάλη ανάγκη για επικοινωνία

Internet cafe. Καφέ με το λάπτοπ της ιδιοκτήτριας δηλαδή. Στα γρήγορα μια μεταφορά εικόνας (δεν αναφέρουμε που είμαι, μας παρακολουθούν, χαχα). Στο λιμάνι, βρέχει δυνατά, τα σπίτια χτισμένα γυρώ απ' το λιμάνι σε ημικύκλιο (από ψηλά φέρνει σε καρδιά), όλα σε ενάμησι μέτρο απ' τη θάλασσα. Πολύ νερό, παντού.

Κατέβηκα προσδοκώντας να βρω εφημερίδα να πιω τον ελληνικό μου, εις μάτην, εφημερίδες το απόγευμα και αν έρθει το αεροπλάνο (με τον καιρό που κάνει, δεν προλέπεται). Άρα, μέσα με τηλεόραση, όλα συμβαίνουν έξω.

Σάββατο, τι θα έκανα έξω?

Κι εδώ, εγώ, ένας βουνίσιος, να βλέπω χειμώνα σε νησί. Εμπειρίες.

Πληρώνουμε. Χαιρετώ σας. Τα λέμε σύντομα.

Sunday, 18 October 2009

Mobile posting. (test)

Let's blog again.

Monday, 29 June 2009

The last one

Bueno, Αmigas y Amigos

Ωραίο το ταξιδάκι, σε κάποια στάση πρέπει να κατέβουμε όμως, κατεβαίνεις στην επόμενη, με ρωτάει κυρία στο μετρό. Το σκέφτομαι λίγο και λέω, δε γαμιέται, θα κατέβω. Να λοιπόν εδώ, σε λίγο εκεί -είπαμε- στο ταξίδι το Καβαφικό, άραγε αν ο Οδυσσέας έμενε με την Καλυψώ, μ' αρέσει εδώ έχει κι ωραίες γκόμενες τι θα γινόταν; Ουχί όμως, αυτός συνέχισε, να φιλήσω τη γη των προγόνων.

Τι να πεις φίλε?

Όταν ήρθα εδώ ξεκίνησα το blog για να επικοινωνώ τα εδώ στους εκεί με όλους σας. Τώρα που φεύγω, δεν ξέρω τι θα γίνουν οι απορ(ρο)ιες. Ο ΟΤΕ, και φέτος, αρνείται να μας φέρει πιο κοντά.

Σίγουρο είναι όμως ότι αύριο, μεθαύριο, μετά από χρόνια θα τις διαβάζω και θα θυμάμαι το χρονικό στην Ισπανία -ναι, όπως ο Καζαντζάκης, στα ταξίδια μου θα το συμπεριλάβω- τι με απασχολούσε, πως σκεφτόμουν κλπ. Απ' τα posts και τα σχόλια σας θα μείνει η Ισπανία ζωντανή στη μνήμη.

Το βρήκα στο blog του φίλου Avarikos,


"Να ‘σαι νέος, είκοσι πέντε χρονών, γερός, να μην αγαπάς κανένα πρόσωπο ορισμένο, άντρα ή γυναίκα, που να σου στενεύει την καρδιά και να μην σε αφήνει ν’ αγαπήσεις με την ίδια αφιλοκέρδεια και σφοδρότητα τα πάντα, και να οδοιποράς πεζός, ολομόναχος, μ’ ένα δισάκι στον ώμο, από τη μίαν άκρα ως την άλλη, στην Ιταλία, και να ‘ναι άνοιξη και να μπαίνει το καλοκαίρι και να ‘ρχονται, φορτωμένοι φρούτα και βροχές, ο χινόπωρος κι ο χειμώνας – θαρρώ θα ‘ταν αναίδεια να θέλει ο άνθρωπος μεγαλύτερη ευτυχία."

Από την "Αναφορά στο Γκρέκο" του Νίκου Καζαντζάκη


Κι όμως, φίλοι μου, η σωτηρία της ψυχής είναι σαν ταξιδάκι με κρυμμένο τραύμα. (Πες τα Λίνα)

Η ζωή είναι δρόμος, καλή αντάμωση στα σταυροδρόμια!

Hasta siempre amigas y amigos!

Ζ.

Wednesday, 24 June 2009

Εκλογών συνέχεια...

Και η συζήτηση συνεχίζεται, κάποιοι φίλοι ήθελαν να πουν κι άλλα, κάποιοι δεν μπόρεσαν να πουν γιατί ξέχασαν το gmail τους, το password κλπ. Ας το συζητήσουμε λοιπόν.

Πως τα βλέπω εγώ:

Θέση 1. Είμαι εναντίον της αποχής διότι με την αποχή δεν αλλάζει τίποτα, ενώ αν πας κάτι μπορεί να γίνει. Σ' αυτές τις εκλογές νίκησε το Λαος (δεν ξέρω που τονίζεται, ειλικρινά), και αυτό, κατά τη γνώμη μου, έγινε λόγω της αποχής. Αν δεν ψηφίζεις, τα ποσοστά δεν πέφτουν, οπότε δεν μαυρίζεις κανέναν.

Θέση 2. Ψήφισα δράση γιατί είναι ένα κόμμα με το οποίο συμφωνούμε σε πολλά και, κυρίως, εμπιστεύομαι τους ανθρώπους του, θέλουν να δουν αυτή τη χώρα περίπου όπως κι εγώ. Αν δεν είχε δημιουργηθεί η δράση το Μάρτιο και αν ψήφιζα (εδώ έπρεπε να κάνω αίτηση και λόγω της δράσης πήγα, αν ήμουν Ελλάδα θα ψήφιζα έτσι κι αλλιώς) θα ψήφιζα Οικολόγους Πράσινους.

Θέση 3. Το τελευταίο διάστημα έπεσε πολλή λάσπη σε δυο κόμματα, ΣΥ.ΡΙΖ.Α και Οικολόγοι Πράσινοι. Οι πρώτοι χάσαν πολύ απ' τα Δεκεμβριανά- τι να περιμένει κανείς, ο κόσμος είναι όπου φυσάει ο άνεμος, κάτι κατάλαβε τότε, άλλα τους είπε η ΤV, άλλα οι εφημερίδες, τους μπέρδεψαν, άλλοι είδαν λαϊκή εξέγερση, άλλοι είδαν μόνο γυαλιά και βιτρίνες, ένα το αποτέλεσμα, κανείς δεν θυμάται τίποτα πια- επειδή δεν καταδίκασαν τα γεγονότα. Με την άνοδο των Οικολόγων Πράσινων στις δημοσκοπήσεις κάποιοι θυμώσαν τόσο πολύ, ψάξαν και βρήκαν τα κατάλληλα εργαλεία για τη δουλειά τους, όλοι κατηγόρησαν τον Τρεμόπουλο και όλο το κόμμα (το οποίο δεν έχει αρχηγό και η σειρά στο ψηφοδέλτιο ψηφίζεται απ' τα μέλη) για μια δήλωση του, η οικολογία ξεχάστηκε κι όλοι μιλούσαν για έναν δρόμο κι ένα όνομα, σημαντικά μπορεί, αλλά η έμφαση σ' αυτό μόνο καταρράκωσε το κόμμα και την τελευταία βδομάδα οι ψηφοφόροι φαίνεται να αλλάξαν γνώμη.

Θέση 4 (και τελευταία). Που πάμε μ' αυτό το λαό, που επιμένει να ψηφίζει τα 2 μεγάλα κόμματα, που δεν διαβάζει, δεν ενημερώνεται, ξεχνάει, ζει μες τη διαφθορά χωρίς να καταλαβαίνει το κακό που κάνει γιατί δεν το θεωρεί πια κακό; Δεν υπάρχει ντροπή, λίγη τσίπα, έστω για το θεαθήναι;

Let´s talk politics...

Sunday, 14 June 2009

The missing peace

My dear M.,

I remember the time you asked me what I wanted from my life and I honestly answered that I didn´t know. I think, though, I can see now a vague picture of the future I want.

As I have no answers and, worse, still look for the questions, I cannot answer your big question. What about you my friend? I guess you know the answers, I can feel somehow that you know everything.

I'm not quite sure whether you'd like to reveal them to me. I know you used to hate and love me equally but now I'm sure you want me to be happy and strive for it, as a gift without return, though be sure that I will always stand by you no matter what.

Whoever you might be inside, either my biggest fan or my biggest enemy, you kind of freed me. When I find that out it'll probably be too late, for both of us. For our friendship and the great time we had together. Before, I used to be someone else, someone without any conscience of the world, someone without any insights or answers or big questions about life. Now, however, I´ve changed, you gave me knowledge and a reborn feeling, you lent me some of your limited time. Today I need to thank you for all these I owe you. You're my best friend, you're always with me when I don't want to be alone and you're always away when I want to be alone. How wise are you? How unreal are you? Sometimes I think you're nothing but thin air, you come disguised as a beautiful woman, others as a life changing book or masterpiece music. I love you so much, you came to stay, like a childhood friend, like the first painful love, like the true thuth and the real happiness I'm feeling right now.

Even if I never come to see you again.

Love,


Z.


Ps. "The missing peace" was the title of an Art exhibition here in Madrid.

Thursday, 11 June 2009

Γιατί ψήφισα δράση

Προσοχή, τα παρακάτω δεν τα γράφω για να πείσω να ψηφίσετε δράση, γράφω γιατί δεν προσπάθησα καν να πείσω κάποιον.


Αφιερωμένο στους φίλους μου


Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να πω στους φίλους μου για τη δράση αλλά ένιωθα ανίκανος να εξηγήσω (πόσο μάλλον να πείσω) τι είναι η δράση. Η αδυναμία μου αυτή εν μέρει οφείλεται στην από πριν σιγουριά μου ότι δεν θα θέλουν ν' ακούσουν και το χειρότερο θα τ' ακούσω κι από πάνω. Και δεν έχω άδικο, υπάρχουν φίλοι που μόλις πάω να τους αναφέρω κάτι ας πούμε που είπε ή έγραψε ο κύριος Ν. Δήμου κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά. "Mας έπρηξες μ' αυτόν τον Δήμου, έλεος." "Τον ξέρεις;" "Ναι, ένας δημοσιογράφος είναι που δεν τον ξέρει κανένας." (Τόσα ξέρεις τόσα λες).

Το να συζητήσω πολιτικά με τους φίλους μου είναι επιστημονική φαντασία, παπαγαλάκια της TV οι περισσότεροι (κι εγώ μαζί, των blogs) που να βγάλουμε άκρη. Υπάρχει τρομακτική αδιαφορία και φυσικά αμάθεια και πολλή ημιμάθεια (κι εγώ μαζί). "Ο Μάνος που έχει φτιάξει τόσα κόμματα." "Μα, δεύτερο κόμμα είναι." "Α, ναι; Νόμιζα περισσότερα." Και το κόμμα δεν είναι του Μάνου, 3 άνθρωποι το φτιάξαν, και ούτε εμένα μ' άρεσε που μπήκε ο Μάνος επικεφαλής του ψηφοδελτίου αφού οι Έλληνες δεν τον έχουν σε εκτίμηση (έχουν σε πολύ καλύτερους). Στην Ελλάδα όλα είναι παρεξηγημένα, η λέξη φιλελέυθερος, ο Μάνος, ο οποίος είναι ένας που τη μια πάει στη ΝΔ, μετά κάνει τους Φιλελεύθερους, τους διαλύει, πάει στο Πασόκ και τώρα πάλι κόμμα. Έτσι λένε όλοι, έτσι θα' ναι. Τι να ανταπαντήσω μετά εγώ στο ατράνταχτο αυτό επιχείρημα; Αλήθεια πόσοι άκουσαν ποτέ το Μάνο σε μια συνέντευξη να μιλάει γι' αυτά και να εξηγεί (για τις λεγόμενες κατηγορίες). Ελάχιστοι. Καμία αλλαγή ιδεολογίας. Ήταν και είναι φιλελεύθερος. Να μην μπω σε λεπτομέρειες (σας βλέπω ήδη να βαρεθήκατε) για το πως συνεργάστηκε με το Πασόκ ή για τα έργα που 'χει κάνει στην Ελλάδα, που κανένας, πλην Σημίτη στα εγκαίνια της Αττικής Οδού, δεν του αναγνωρίσε.

Πως λοιπόν να εξηγήσω σε κάποιον γιατί υποστηρίζω τη δράση αν η συζήτηση είναι απ' την αρχή καμμένη; Δεν είμαι και κανένας δεινός ρήτορας. Οπότε όσο κι αν θέλω να βοηθήσω, δεν μπορώ παρά μόνο με την ψήφο μου.

Υποστηρίζω τη δράση γιατί εμπιστεύομαι τους ανθρώπους της, βλέπουν μια Ελλάδα να καταστρέφεται και τρέχουν να τη σώσουν. Είναι οι πιο πολλοί άνθρωποι επιτυχημένοι και αυτοδημιούργητοι (κι όχι παιδιά κι ανήψια...), ανάγκη από λεφτά δεν έχουν για να τα πάρουν απ' τους πολίτες. Πολλοί έχουν διαφορετική ιδεολογία αλλά συμφωνούν στα βασικά, πιστεύουν στην ελευθερία του ατόμου μες στην κοινωνία και σε μια κοινωνία που θα σέβεται το άτομο (θεωρητικό αλλά πόσο ισχύει σήμερα;). Με την διακήρυξη της δράσης συμφωνώ, αν έχετε λίγο χρόνο ρίξτε μια ματιά.

Κι ένα σχόλιο για την αποχή των εκλογών. Γιατί ήμουν εναντίον (πριν 2 χρόνια ήμουν υπέρ, οι απόψεις να αλλάζουν όμως). Διότι πολύ απλά αν όλοι αυτοί που απείχαν θέλοντας να δώσουν ένα μήνυμα στην κυβέρνηση είχαν πάει να ψηφίσουν "μικρά" ή "πολύ μικρά" κόμματα, το μήνυμα θα ήταν ισχυρότερο (δείτε τώρα πως το ερμήνευσαν) και πιθανότατα ο κ. Πλέυρης δεν θα ήταν σήμερα ευρωβουλευτής.

Monday, 8 June 2009

Σύμφωνοι

Πρίν γράψω τα δικά μου συμπεράσματα, αναδημοσιεύω εδώ απ' το blog του Ροΐδη εμμονέςτο κείμενο Μωρίας εγκώμιον



Μωρίας εγκώμιον

08/06/2009 από Po

(Siemens, το στήριγμα της ελληνικής οικογένειας)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Παραφράζω τον Μπρεχτ: Στον τοίχο είναι με κιμωλία γραμμένο «Θέλουμε να πεθάνουμε στοιβαγμένοι σε ράντσα νοσοκομειακών διαδρόμων. Αυτός που το ‘γραψε δανείζεται τώρα λεφτά για να πληρώσει το φακελάκι για να εγχειριστεί».

Ο λαός εμίλησε και όποιος προσθέσει τα ποσοστά των κομμάτων της Siemens και των δορυφόρων τους θα αντιληφθεί πολλά. Θα έλεγα «Αυτή είναι η Ελλάδα» αλλά αφ’ενός δεν διαθέτω το θράσος του παλιού πρωθυπουργού που το είπε και αφ’ ετέρου δεν πάσχω από τόση μυωπία που να μην βλέπω τον Μπερλουσκόνι, τον Σαρκοζί, τον Μπους και τον Πούτιν να βγάζουν τη γλώσσα τους, θυμίζοντάς μου πως αυτά συμβαίνουν και εις Παρισίους.

Ο μέσος άνθρωπος για να δικαιολογήσει την ψήφο του που οφείλεται είτε στη βλακεία του, είτε στο ότι αναγνωρίζει στο πρόσωπο του κ. Τσουκάτου τον εαυτό του, είτε στο ότι ο κ. Ψωμιάδης του έχει τάξει διορισμό, είτε στο ότι του αρέσει να λέει ψέματα ακόμη και στον εαυτό του, έχει έτοιμη τη δικαιολογία: «Όλοι ίδιοι είναι». Με τη συνείδηση αναπαυμένη θα σταυρώσει τον κ. Παυλίδη, θα χειροκροτήσει τον κ. Ρουσόπουλο, θα ζητωκραυγάσει στην κεντρική κανιβαλική συγκέντρωση κροτίδων και καπνογόνων του ΓΑΠ, και θα δηλώσει αγανακτισμένος στην τηλεόραση: Τους σιχάθηκα, θα πάω για μπάνιο, δεν ψηφίζω κανένα τους. Ενίοτε λέει αλήθεια και ιδιωτεύει σε κάποια παραλία αλλά προσωρινά μόνο και μόνο για να εκβιάσει τον κομματικό κομισάριο για κάποιο παραπανίσιο ρουσφετάκι στις επόμενες εκλογές που για εθνικούς λόγους γίνονται πάντα συντομότερα. Ο κ. Τράγκας, ο κ. Αυτιάς, ο κ. Παπαδάκης, θα κολακεύσουν από τα τηλεπαράθυρα τον επαναστάτη με τα βατραχοπέδιλα, τον θρασύ νεαρό βλάκα που γύρισε την πλάτη σε ένα δικαίωμα που κατάκτησαν με αίμα άλλοι για χάρη του και στις βουλευτικές εκλογές θα επιστρέψει για να τις μετατρέψει σε μάχη στήθος με στήθος με το ΠΑΣΟΚ, ώστε να αποκτήσει ξανά ο δικομματισμός ένα θηριώδες ποσοστό του 80%.

Θα επανακάμψει λοιπόν στην κάλπη η άμυαλη κοπελίτσα που πήγε παραλία, για να επιβραβεύσει τη βαρβαρότητα με την αφελή σκέψη που έχουν οι πολλοί πως αυτή δεν αφορά και αυτούς. Είναι το «Γιατί σε μένα Θεέ μου;» του αρχιεπισκόπου τους, που δείχνει τον εγωκεντρικό και ανόητο τρόπο σκέψης τους. Θα ψηφίσει λοιπόν ο άνθρωπός μας για μια Ελλάδα πρώτη στους εξοπλισμούς, την περιβαλλοντική μόλυνση και τη διαφθορά και τελευταία στην παιδεία και στην υγεία. Δυο κόμματα είναι οι πραγματικοί νικητές των εκλογών. Το Λαός και οι Οικολόγοι, που πήραν ποσοστά πάνω και από τις προηγούμενες βουλευτικές και από τις ευρωεκλογές. Για τις ψήφους του Λάος κάθε σχόλιο είναι περιττό. Η ψήφος στους Οικολόγους διαθέτει το περιβαλλοντικό άλλοθι αλλά στην πλειοψηφία της είναι ψήφος απολίτικη και προσωρινή, που επιβραβεύει την απουσία, την ιδεολογική χαλαρότητα και την ασάφεια. Οι άνθρωποι που ψήφισαν ΛΑΟΣ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αυτοτιμωρούνται, τιμωρούν και τα παιδιά τους που σνομπάρουν τις ευρωεκλογές κάνοντας ή νομίζοντας πως κάνουν ντόλτσε βίτα. Τους περιμένει στη στροφή η ανεργία, η ανασφάλιστη εργασία, το μεσαιωνικό ωράριο, η απόλυση, η εργασιακή κόλαση, ο δανεισμός, το μολυσμένο περιβάλλον, η απάνθρωπη πόλη, η έρημη επαρχία, το ράντσο στο νοσοκομείο, τα θλιβερά γηρατειά με κάποια δυστυχισμένη κακοπληρωμένη μετανάστρια στο προσκεφάλι τους, οι καβγάδες με τα κακομαθημένα αρπακτικά παιδιά που γαλουχημένα σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία ζητούν τα πάντα από τους γονείς και τίποτα από τον εαυτό τους.

Το μπλογκ του κ.Ροϊδη έχει μια εμμονή κατά της Εκκλησίας. Όχι άδικα. Χωρίς να παραγνωρίζω τους πάρα πολλούς ακόμη παράγοντες οικονομικούς, ταξικούς, κοινωνικούς που έχουν διαμορφώσει τη σχιζοειδή νεοελληνική πραγματικότητα, επιμένω πως μέγιστο μέρος της ευθύνης για τη διαμόρφωση της γλοιώδους προσωπικότητας του μέσου Νεοέλληνα, το έχει η Εκκλησία. Οι ουμανιστές της Αναγέννησης, οι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού, οι μαρξιστές Επαναστάτες είχαν αντιληφθεί τι κίνδυνο εκπροσωπεί η Εκκλησία και την έβαλαν στο στόχαστρό τους. Όπιο που αποκοιμίζει τη σκέψη, ναρκωτικό που ξεγελάει τον ανθρώπινο πόνο, δηλητήριο μισαλλοδοξίας και φανατισμού, παραισθησιογόνο που θολώνει το νου του μέσου ανθρωπάκου τόσο που να πιστεύει πως ο ίδιος θεός που αφήνει να πεθαίνουν παιδιά από την πείνα θα βοηθήσει τον κανακάρη του στις εισαγωγικές εξετάσεις.

Η ελληνική Αριστερά, αρνείται να δει αυτήν την πραγματικότητα σε όλη της την έκταση. Παραπαίει, σκιαμαχεί, υποχωρεί και παραμελεί το καθήκον της αλλαγής των συνειδήσεων στην ίδια τη ρίζα του κακού. Στην υποκρισία που η Εκκλησία διδάσκει στα παιδιά από την κούνια τους. Από την ίδια τη στιγμή που τα παιδάκια διδάσκονται το παραμυθάκι του Αδάμ και της Εύας, καταλαβαίνουν πως οι μεγάλοι λένε ψέματα, οι μεγάλοι τους κοροϊδεύουν, πως οι μεγάλοι υποκρίνονται. Μαθαίνουν πως πέρα από την ορθολογική επιστημονική σκέψη, υπάρχει και ο μεταφυσικός παραλογισμός, ο κόσμος των ιερέων και των μάγων, όπου όλα τα ψέματα επιτρέπονται. Όταν ο θεός είναι τόσο βάρβαρος που καίει αμαρτωλούς στην Κόλαση, όταν ο ίδιος που έδωσε τη σεξουαλική επιθυμία την θεωρεί αμαρτία, όταν είναι τόσο εγωιστής που θέλει να τον λιβανίζουνε, όταν γκρεμίζει το σπίτι του φτωχού και θάβει στα ερείπια το νεογέννητο μωρό του, τότε κάθε κακότητα, κάθε μικρότητα και κάθε ατιμία επιτρέπονται. Οι βάσεις για να ενσωματωθεί το παιδί στη θλιβερή νεοελληνική πραγματικότητα και να επιβραβεύσει τον ξυλοδαρμό του μετανάστη, τον ασύλληπτο βιτριολιστή της Κούνεβα, τη νόμιμη μίζα του κ. Τρεπεκλή, την απόδραση του κ. Χριστοφοράκου, τη ζαρντιέρα και μυριάδες άλλα, έχουν μπει.

Υ.Γ.
O κ. Αυτιάς μας πληροφορεί πως ο Κώστας ο Καραμανλής κάλεσε όλους τους υπουργούς του αύριο στην Αθήνα και η κα Μιλένα Αποστολάκη μας βεβαιώνει πως ο ΓΑΠ ανασκουμπώνεται και από αύριο δουλειά. Η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει.

Monday, 1 June 2009

Τις πταίει;


Αχ Ευρώπη

Κλίκαρε στο play "Arriba, muchachos..."


Θέλω να γράψω κάτι για τις εκλογές. Οκ, ευρωεκλογές είναι, για πολλούς ανευ σημασίας άλλα τα κόμματα θα βγάλουν τα συμπεράσματα τους απ' το αποτέλεσμα.

θέλω να γράψω κάτι να δείξω πως ο λαός, η κοινή γνώμη, ο μέσος Έλληνας, η κοινωνία κλπ κλπ δεν με εκφράζουν, ότι χαίρομαι πολύ που δεν ανήκω στην πλειονότητα αλλά στις μειονότητες, αν η πλειονότητα αυτή των Ελλήνων συνεχίζει να ψηφίζει και να δίνει την εξουσία σε ανθρώπους ανίκανους, σε κλέφτες, σε Καραμανλήδες, σε Παπαντρέους και σε Μητσοτάκηδες.

(Όταν λέω εδώ στη Μαδρίτη για την ονοματοκρατία στη χώρα μας, γελάνε, οι μαθητές μου, μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι θυμούνται τα 2 αυτά ονόματα και με κοιτάνε με ύφος που πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω αν είναι ειρωνικό, υποτιμητικό, ή απλώς αδιάφορο.)

Καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο Έλληνας δεν εκτιμάει, δεν έχει μάθει να εκτιμάει, δεν μαθαίνει απ' τα λάθη του, είναι και λίγο σαδομαζοχιστής (κομματικοποιημένα, ανέβαινει το κόμμα σου και πηδάς τους από κάτω, μετά σε πηδάνε αυτοί...), έλλειψη παιδείας, σοβαρότητας κλπ κλπ...Ξεχνάει και πολύ εύκολα, ποιος θυμάται την Αμαλία, τις φωτιές, τα σκάνδαλα ένα-ένα με λεφτά να φαν κι οι κότες, ακόμα και τα γεγονότα του Δεκέμβρη, την Κούνεβα, ποιος θυμάται και γιατί να θυμάται, η ΤV να' ναι καλά...

Πως γίνεται ρε γαμώτο να' μαστε τόσο άχρηστοι; Να περιμένουμε να βγει το κόμμα μας να μας βάλει σε μια θέση που δεν αξίζουμε γιατί αν την αξίζαμε θα την απαιτούσαμε αλλιώς, και οι απέναντι του άλλου κόμματος ας μείνουν στην απέξω και δεν μας νοιάζει, υποκρισία και προδοσία, όχι ψήφος για το κοινό καλό, μόνο για το δικό μας, για να βολευτούμε, έτσι μάθαμε, προδίδοντας κάθε αξία ανθρωπισμού, που ν' αλλάζουμε τώρα.

Θα μου πεις μπορεί κάποιοι να πιστεύουν όντως ότι ο Γιώργος θα φέρει την αλλαγή, τι να πω, μακάρι.

Διάβαζα χθές στη συνέντευξη του κυρίου Χωμενίδη στα Νέα, είπε ότι ο Λαζόπουλος είναι πληγή για τη δημόσια ζωή. Πληγή; Εμ, βέβαια. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, ενώ ξεκίνησε σαν καλός κωμικός, ξαφνικά θεώρησε ότι είναι η συνείδηση των Ελλήνων. Όταν τον βλέπω στην τηλεόραση, μου θυμίζει κάτι Αμερικανούς ιεροκήρυκες οι οποίοι ουρλιάζουνε κι από κάτω το πλήθος γουστάρει. Και το χειρότερο είναι πως πια δεν είναι κωμικός. O stand up comedian δεν κολακεύει, αλλά βρίζει το κοινό του. O Λένι ο βρομόστομος δεν έβριζε την εξουσία κολακεύοντας τον απλό άνθρωπο. Του έλεγε «εσύ είσαι o διεφθαρμένος και μαλάκας που ανέχεσαι. Εσύ που κάθεσαι στην πολυθρονίτσα και περιμένεις από μένα να βρίσω τον Νίξον είσαι σαν τον Νίξον». O Λαζόπουλος κολακεύει τον κόσμο και ιδίως τους νέους. Τους αποδίδει το αλάθητο, λες και δεν συμβαίνει αυτό που έλεγε ο Χατζιδάκις, ότι ανάμεσα στους νέους βρίσκονται και οι αυριανοί χαφιέδες και οι αυριανοί χασάπηδες και απατεώνες. Εν πάση περιπτώσει, η εξουσία του Λαζόπουλου δείχνει αυτό που έλεγα προηγουμένως. Την έλλειψη ενός καλού αφηγητή.

Και κατάλαβα πόσο δίκιο έχει, το να βρίζεις τους πολιτικούς και να κολακεύεις τον λαό που τους ψηφίζει δεν ωφελεί κανέναν.

Παραπάνω μιλάει για τον Νίξον, αλλά είναι ο ελληνικός λαός που ψηφίζει αυτές τις άχρηστες κυβερνήσεις μαλάκας και διεφθαρμένος; Εγώ έχω σχηματίσει μια ιδέα, εσείς;

Και εντελώς τυχαία πέφτω πριν λίγο πάνω στο άρθρο του κυρίου Γιανναρά στην Καθημερινή της Κυριακής. Ο επίλογος του άρθρου με κάλυψε και δεν έχω κάτι συμπληρώσω, αυτά που αναφέρει για την αριστερά σεβαστά αλλά δεν συμφωνώ νέος γαρ με αίμα που βράζει. Ακόμη, δεν με πειράζουν τα ελληνικά του Παπανδρέου, αλλά το ότι δεν τον βλέπω ικανό να τολμήσει να αψηφήσει το πολιτικό κόστος και να τα γαμήσει όλα.

Αξίζει να το διαβάσετε.


Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα

Tου Χρηστου Γιανναρα

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι πρωθυπουργοκεντρικό, που σημαίνει: μοναρχία όχι συνταγματική, αλλά απόλυτη. Το Σύνταγμα το αλλάζει ο πρωθυπουργός κατά την ανεξέλεγκτη βούλησή του, αρκεί να διαθέτει 180 έδρες στη Βουλή – το είδαμε στην πράξη το 1985. Αν δεν μπορεί να επέμβει και στο Σύνταγμα, αξιοποιεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεριόριστο της πρωθυπουργικής μοναρχίας.

Δεν δεσμεύεται από κανέναν όρο εσωκομματικού δημοκρατικού ελέγχου. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να επιβάλει όποια σύνθεση της κυβέρνησης θέλει – έστω και με κραυγαλέα ανίκανους ή προκλητικά φαύλους υπουργούς. Σπάνια (και για λόγους εντυπώσεων) επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίσουν «κατά συνείδησιν» – τους νόμους που τον εξυπηρετούν τους ψηφίζουν οι βουλευτές έστω και «παρά συνείδησιν», σαν ανέγνωμα πιόνια. Ελέγχει τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματός του, γεγονός που τον καθιστά αδιαμφισβήτητο σατράπη με αυλή κολάκων και λακέδων. Μαγειρεύει και επιβάλλει εκλογικούς νόμους προσαρμοσμένους σε επικαιρικές διευκολύνσεις της επανεκλογής του, αποφασίζει, με ιδιοτελή και μόνο κριτήρια, πότε θα διενεργηθούν εκλογές. Διορίζει τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας, όλων των Δημόσιων Οργανισμών, τους προέδρους και τους διευθύνοντες συμβούλους όλων των κρατικών εταιρειών. Ορίζει όλες τις υποψηφιότητες νομαρχών και δημάρχων του κόμματός του σε ολόκληρη τη χώρα και, βέβαια, τους ευρωβουλευτές του. Επιλέγει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον επιβάλλει με την κοπαδιασμένη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ή τον παζαρεύει, υπό την απειλή εκλογών, εξευτελίζοντας τον θεσμό.

Με αυτά τα δεδομένα ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: Οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και πατριές διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και κατ’ επίφασιν «δημοκρατία» μας. Καμιά πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες των δύο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία.

Η χώρα σήμερα έχει παγιδευτεί σε πολιτικό αδιέξοδο, γιατί οι πολίτες οφείλουν να επιλέξουν απόλυτο μονάρχη ανάμεσα σε δύο άκρως προβληματικούς δελφίνους. Η δέσμευση στη διλημματική επιλογή καθορίζει τους δείκτες υπανάπτυξης της ελλαδικής κοινωνίας: Σύμφωνα με τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις το 62% των ψηφοφόρων είναι έτοιμο να δώσει την ψήφο του και πάλι στις δύο κομματικές σατραπείες, στους άκρως προβληματικούς, αλλά κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες τους. Και από αυτή την πλειοψηφία των ψηφοφόρων το μέγιστο ποσοστό (60%) αιτιολογεί την πρόθεση της ψήφου του επικαλούμενο μόνο τον εθισμό – δηλώνει, δίχως αιδώ ή λύπην, ότι ψηφίζει πάντοτε σταθερά μία από τις δύο εκδοχές απόλυτης μοναρχίας χωρίς κριτική επανεκτίμηση της προτίμησής του («Κ» 23.5.2009).

Εφιαλτική υπανάπτυξη, ανατριχιαστική απερισκεψία ή ασυνείδητη και ενστικτώδης, όμως «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης; Η λευκή ψήφος δεν υπονομεύει, ευνοεί τον διπολισμό και τρίτη κομματική επιλογή για τον νοήμονα ψηφοφόρο δεν υπάρχει. Τα μικρά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτική σοβαρότητα, είναι μετερίζια ουτοπικών φιλοδοξιών ή αρρωστημένης δημοσιολαγνείας πολιτευτών, φυγάδων από τα δυναστικά ποιμνιοστάσια. Δεν υπάρχει μικρό κόμμα που να κυοφορεί ρεαλιστικές προϋποθέσεις ανατροπής του θεσμικά κατεστημένου διπολισμού, των φεουδαρχών που εκ περιτροπής καταληστεύουν και ρημάζουν τη χώρα.

Τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς γραδάρουν τον βυθό της πολιτικής και παιδευτικής μας υπανάπτυξης. Το ένα, το τάχα και «εκσυγχρονιστικό» έχει μεταλλάξει τα κοινωνιοκεντρικά οράματα της Αριστεράς σε συντεχνιακό καμουφλάζ αδίστακτου καριερισμού, ωμού ατομοκεντρισμού συμφερόντων – υιοθετεί τη βία και τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν όπλα δήθεν «κοινωνικής πάλης», ενώ πρακτορεύει απροκάλυπτα στην ελληνική κοινωνία τον νεοταξικό εθνομηδενισμό. Το άλλο, το «συντηρητικό» κόμμα, έχει επιλέξει τη φυγή στο παράλογο, στο εξωπραγματικό: ζει στο αστρικό νεφέλωμα νοσταλγίας του Σταλινισμού, συνθηματολογεί στοχεύοντας σε παραισθησιογόνα τεχνητής αναβίωσης του σοβιετικού «παραδείσου». Πρέπει να έχει κανείς σοβαρό πρόβλημα απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα για να ψηφίσει ένα από τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα.

Υποδηλώνει λοιπόν ενστικτώδη, αλλά «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης το 62% των πολιτών που εμμένουν στον διπολισμό; Είπαμε ότι πρόκειται σαφέστατα για επιλογή μονάρχη, όχι επιλογή κόμματος ή πολιτικής ή κοινωνικού στόχου. Και το δίλημμα εντοπίζεται σε δύο δελφίνους με πολλά κοινά γνωρίσματα και κάποιες δευτερεύουσες διαφορές:

Και οι δύο δεν χρειάστηκε να παλαίψουν ποτέ για τίποτα στη ζωή τους: Δεν κρίθηκαν στον επαγγελματικό - κοινωνικό στίβο προτού φιλοδοξήσουν να διαχειριστούν τα κοινά. Κάθε μέρα που ξημερώνει ξυπνούν ξέροντας ότι τους έτυχε ο πρώτος λαχνός του λαχείου. Η δυναμική της ανέλιξής τους βασίζεται στο οικογενειακό τους όνομα και μόνο.

Επομένως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να έχουν φίλους, σχεδόν αδύνατο να ακούσουν ειλικρινή, ρεαλιστική κριτική. Εζησαν και ζουν στη γυάλα του οικογενειακού τους ονόματος, δεν έχουν ζυμωθεί με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν ξέρουν να εντοπίζουν ανθρώπινη ποιότητα. Βασίζονται σε συγκυριακά «φιλαράκια», σε ρηχόμυαλους συγγενείς.

Στην πολιτική τους διαδρομή έχουν κοινό το στίγμα της αποτυχίας: Ο ένας χρημάτισε υπουργός παροιμιώδους ανεπάρκειας, ο άλλος πρωθυπουργός ανεπανάληπτης ατολμίας και ραστώνης. Ως κομματικοί αρχηγοί δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα δημιουργικής φαντασίας, σθένους για να τολμήσουν τομές, να πρωτοτυπήσουν, να διακινδυνεύσουν γόνιμες ανατροπές.

Είναι και οι δύο εξίσου ενδοτικοί στο ψεύδος: Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «σοσιαλιστής» (ύψιστε Θεέ!), ο άλλος, ο μνημειώδους ατολμίας, καυχάται συνεχώς για «μεταρρυθμίσεις»! Δεν επεξεργάστηκαν ούτε αποτόλμησαν ποτέ λύσεις των καίριων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επαγγέλλονται συνεχώς «διαλόγους», συμβιβάζονται με ασήμαντες «βελτιώσεις», αναμηρυκάζουν καυχήσεις για το τίποτα. Η δημοκοπική τους ρητορική είναι αναξιοπρεπής ψευδολογία καλοχτενισμένη από μαστόρους της εξαπάτησης.

Διαφέρουν στα δευτερεύοντα: Ο ένας δεν διαθέτει παιδικά βιώματα πατρίδας στη χώρα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα – η εκφραστική αδεξιότητα τον εκθέτει. Μιμείται ύφος και χειρονομίες του πατέρα του, τον αδικεί και το παρουσιαστικό του: φιγούρα επαρχιακού γυμνασιάρχη περασμένων εποχών. Ο άλλος έχει σίγουρο ρητορικό ταλέντο, αλλά δείχνει να μην έχει αισθήματα, να μην τον αγγίζει τίποτα, να είναι όλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Σαν να ασχολείται με την πολιτική όπως με το σκάκι, το μπριτζ ή το τάβλι. Από βαρεμάρα.

Αν είναι αυτές οι συντεταγμένες του διπολισμού, η ελληνική κοινωνία τον συντηρεί όχι από ενστικτώδη «σοφία» αυτοπροστασίας. Μόνο από απαιδευσία και υπανάπτυξη.



Thursday, 21 May 2009

L.A.

Σκέφτομαι να ξεκινήσω εκστρατεία να πείσω τον κόσμο να φύγει, δεν το αντέχεις πια, η κατάσταση δεν πάει άλλο, θυμάσαι πως ήταν παλιά και βάζεις τα κλάματα.

Οκ, έχει και τα καλά της, έχεις τη δουλειά σου, τα πολλά ενδιαφέροντα σου, τη φήμη της..Αλλά, ρωτάω, αν φύγεις εσύ και φύγουν κι άλλοι, όπου κι αν πάτε, δεν θα γίνουν δουλειές, δεν θα' χεις πράγματα να κάνεις, δεν θα' ναι πιο ήσυχα, πιο ευχάριστα, λιγότερο αγχώδη, περισσότερο ανθρώπινα;

Σκέψου το λίγο. Τι σε εμποδίζει να το πάρεις απόφαση; Ειδικά εσύ, που μεγάλωσες στην επαρχία, έτοιμος είσαι να γυρίσεις, αν όχι στο χωριό, που ίσως να μοιάζει υπερβολικά μικρό, έστω σε μια μικρή πόλη εκεί κοντά. Κι αν νομίζεις πως είσαι αρκετά πολιτισμένος πια για να πας στην επαρχία, η οποία -συμφωνώ μαζί σου- είναι ακόμα πολύ πίσω, μπορείς με τους άλλους που θα γυρίσουν να κάνετε κάτι γι' αυτό, θα ωφεληθούν όλοι.

5.000.000 άνθρωποι ζουν σ' αυτή την πόλη, ο μισός πληθυσμός της χώρας. Είναι τρελλό, αν όχι νοσηρό.

Αποκέντρωση Τώρα.
Leave Athens

(Πριν πατήσω το publish post έτυχε να διαβάσω το σημερινό κείμενο του κυρίου Ν. Δήμου στη Lifo, ρίξτε το μια ματιά, ένα επιχείρημα στα παραπάνω.)

Saturday, 16 May 2009

My dear madam

Εδώ είμαστε, κυρία μου, που λέει κι ο Λάκης.

Τι ήταν κι αυτό με τον αέρα της Ισπανίας; Το μάθατε; Χασισώνονται όλοι τόσο πολύ που ο αέρας είναι γεμάτος ναρκωτικές ουσίες. Φίλη, μου λέει ότι το 90% απ' τα 20Ευρα έχουν κόκα πάνω, απ' το σνιφάρισμα, κυρία μου.

Αμ το άλλο με τις φοιτητικές εκλογές, αυτή η ΔΑΠ με τα φοβερά συνθήματα..θα το θυμάστε το φοβερό..και α, και ου, και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ...Ποιοι φοιτητές πάνε και ψηφίζουν, κυρία μου; Απ' την Ισπανία μας ήρθαν, έετσι μες στη μαστούρα, και πήγαν ρίξαν την ψήφο για να περάσουνε και μήνυμα, τι είδους μήνυμα πέρασαν κυρία μου; Ότι τα καλύτερα πάρτυ και φέτος τα διόργανωσε η ΔΑΠ (αυτό από Ελληνοφρένεια).

Κυρία μου, δεν ξέρω αν είδες τον τελικό κυπέλου Ισπανίας, ούτε εγώ αλλά τον άκουσα, μεγάλη ομάδα η Ατλέτικ, μεγάλοι και οι Βάσκοι οπαδοί της, αλλά κυρία μου αυτός ο Guardiola, να δεις που αυτός ήταν σίγουρα ζαλισμένος απ'το ναρκωτικό to νέφος και δεν ήξερε τι έκανε. Πρώτη φορά, κυρία μου, λέει, είδαν κάτι τέτοιο οι άνθρωποι, να φωνάζει όλο το γήπεδο 'Guardiola cambia al Messi´ κι αυτός εκεί, το δικό του, και ώρα τώρα αυτό, να φωνάζουν όλοι κι αυτός τίποτα, όλοι βλέπαν πως είχε κουραστεί και έπρεπε να προστατευτεί, εκτός απ' τον προπονητή, εκεί να μην τον βγάζει αυτός. Κι αυτή η Barca, κυρία μου, τι έχει κάνει, 4 στη Sevilla, 6 στη Real, 4 στην Athletic, και πάει και για Treble, και μετά λέει για πιο πολύ ναρκωτική ουσία στη Μαδρίτη από ό,τι στη Βαρκελώνη, μα τι λένε κυρία μου;

Και για να τελειώσω, κυρία μου, δεν ξέρω αν μαστουρώνουμε απ' αυτό το νέφος εδώ, όλη μέρα έδινα εξετάσεις κυρία μου, όλα τα κενά που έπρεπε να συμπληρώσω παγίδες και σε αρκετές έπεσα, κυρία μου, τόσες ώρες, τόση κούραση, απορώ, για να τα απαντήσεις όλα αυτά και με βάση 70% για να περάσεις αν δεν είσαι μηχανή, τουλάχιστον θα πρέπει να' σαι ντοπέ, εκεί καταλήγουμε κυρία μου, (οκ υπερβάλλω λίγο). Κι εγώ απ'το άγχος μου έστειλα γράμμα στον δήμαρχο χωρίς να γράψω "αγαπητέ κύριε", κατάλαβες κυρία μου;

Friday, 1 May 2009

MayDay




Μπήκε και ο Μάιος. Καλώς τον!
Σε 2 μήνες φεύγω, σε 4 γυρνάω. 'Η να μη γυρίσω; Κι εκεί τι να κάνω, που θα μείνω, πως θα προσαρμοστώ;

Άραγε άξιζε τον κόπο, μετά το ίσον τι πρόσημο να βάλω σ' αυτή την ιστορία; Τι έχασα, τι κέρδισα; Τι θα γινόταν αν δεν έφευγα; 2-3 χρόνια έξω. Μένω εκτός, μιλάω με σύρματα. Έξω θα πει να' ναι όλοι μαζί κάπου μέσα, σε καφετέρια, σε σπίτια, σε σύνορα κι εσύ έξω. Έξω θα πει αλλού. Εξωτερικό θα πει ένα σχήμα κυκλικό κι εσύ να κρέμεσαι με εφαπτόμενες γραμμές τηλεφώνου πότε από πάνω, πότε από κάτω.

Φυσικά ζεις, μαθαίνεις και ωριμάζεις. Εμπειρίες και ιστορίες που θα μείνουν. Οι καινούριες αρχές δεν ξεκινάνε με μηδενισμένο το κοντέρ, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Άλλη ζωή, πιο ζωηρή, καλή δουλειά, καλή παρέα, όμορφη πόλη, τώρα καταπράσινη, με ανοιξιάτικες βροχές, με πάρκα, με ανθρώπους που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με αγάπη, θα' χουν πάρει αγάπη κι αυτοί. Ένας παράδεισος για πολλούς η Ισπανία.

Διλήμματα. Εδώ ή εκεί; Μα φυσικά εκεί. Κι εκεί που; Χωριό ή πόλη; Μα φυσικά πόλη. Ποια, αυτή ή την άλλη; Ποιος να ξέρει, κάνε εσύ αυτό που είναι να κάνεις και θα γίνει αυτό που είναι να γίνει, είναι μια καλή συμβουλή στα διλήμματα.

Μια φορά ζούμε και θέλουμε τα πάντα.


Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις. Και ή πας να παίξεις τρικυμία ή πνίγεσαι. Εκ του πλησίον, 1998, Οδυσσέας Ελύτης

Friday, 24 April 2009

Νέο Κύμα







Νιώθω σαν κάτι κοριτσάκια που 'χουνε σύρματα στα δόντια ή σπυράκια...

Κι όλοι μου οι φίλοι απορούν 'τι κάνει ετούτος, ο μαλάκας;'...

Μα μπαίνει η άνοιξη στην πόλη, κι απ' τ'ανοιχτό λεωφορείο μου φαίνεστε όλοι τόσο γλυκούτσικοι κι αχνοί...

Θα' ταν τρελό να προσπαθώ, αυτόν τον άνεμο να εκφράσω με τα φαναράκια του μου αρκεί να γειτονέψω...

Thursday, 12 March 2009

Gone Rotten

How's she?
I think it's too late...
It can´t be too late since she's still breathing.
Yes, but the doctors said...
Oh, come on, what can they know?
Now they're having a meeting.
Who cares, they don't love her as much as we do, right?
Yes, that's right. So, what shall we do?
I wish I knew.
Do you believe her condition is beyond any repair?
Of course not, but the question is 'How did this happen?'
All of a sudden, within a night.
Don't be so naive. Such a condition cannot occur overnight. Something must've happened before that night.
Like what?
This is what we should find out and focus on from now on, so we'll be able to protect her when she recovers .
If she ever does.
She will, I know she will.
What shall we do now? We can't leave her here, I think the doctors, who, by the way, look very weird, don't care much.
We should help her, we're her only hope, maybe her last one.
Look, the docs are coming.

Saturday, 28 February 2009

Σκέψεις Σκόρπιες


Salvador Dali. Dali’s dream of a virgin.


Slumdog Millionaire. Όλη η αλήθεια του κόσμου σε 2 ώρες και 8 Oscar.

Μια διαφορά. Του νοικοκύρη, με την παλιότερη έννοια και τη σημερινή.

Μια αμφιβολία
. Δεν ξέρεις αν το χελιδόνι που γύρισε και φέτος είναι το περσινό.

Μια ελπίδα. 2 σταγόνες νερό ενώνονται για να εξατμιστούν μαζί.

Ροή. Οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια. Οι σωφέρ της ζωής μας.

Αδικία. Το ψάξε-ψάξε δεν θα το βρείς.

Μνήμη. Μυστικά, μυρωδιές, μελωδίες.


Ό,τι κι αν γίνει, στο τέλος καταλήγουμε εκεί που αρχίσαμε. Σχήμα κλειστό. Αρχή και τελός, ένα και το αυτό.

Friday, 13 February 2009

Ανακαλώ




Μα πως το ξέχασα;
Κάποτε, 19 του Σεπτέμβρη του '83 (έγω τότε σχεδόν έτοιμος να βγω απ' την κοιλιά της μάνας μου) ο Διονύσης δίνει μια συναυλία στο Ολυμπιακό στάδιο. Πιο πριν (την Πρωταπριλιά) στο Palais de Sports στη Θεσσαλονίκη. Έχουμε την τύχη (χάρη στο περιοδικό Δίφωνο, 1995) να τις ακούμε σε μετάδοση του δευτέρου προγράμματος όπου μιλάνε πολλοί για τον Διονύση. Υπάρχει και online (όχι ολόκληρο) εδώ.

Αυτό το CD όποτε το ακούω έρχεται στο μυαλό μου μια φωτογραφία του πατέρα μου που 'ναι με μαλλί αφάνα και παντελόνι καμπάνα. Τους φαντάζομαι, λοιπόν, όλους έτσι να γεμίζουν το στάδιο. Ένα κοινό μιας εργατικής τάξης που μόλις βρήκε έναν ήλιο για αρχηγό να φέρει την αλλαγή που ονειρεύεται. Άλλη εποχή, άλλες σκέψεις, πιο αγνές προθέσεις, πιο πλούσια αισθήματα, όλα πολύ πιο ανθρώπινα και απλά.

'Σήκω ψυχή μου πάρε ρεύμα....δώσε ρεύμα.'

Thursday, 12 February 2009

Once in a blue moon







Όσο κι αν ψάξετε, δε νομίζω να μπορέσετε να μου βρείτε CD Live που να μ' αρέσει περισσότερο απ' αυτό.

Tuesday, 3 February 2009

Crete


Tigris Psarantonis

Επικαιρότητα

Wednesday, 21 January 2009

8 χρόνια...

Διαβάζω στο Ηλίθιοι Λευκοί του Μάικλ Μουρ
Στις 20 Ιανουαρίου του 2001, ο Τζόρτζ Γ. Μπους βρέθηκε μαζί με τη χούντα του στα σκαλιά του Καπιτωλίου, στάθηκε μπροστά στο δικαστή Ρένκουιστ και έδωσε τον όρκο που δίνουν οι Πρόεδροι στην τελετή ανάληψης των καθηκόντων τους. Ήταν μια κρύα και βροχερή μέρα στην Ουάσινγκτον. Μαύρα σύννεφα έκρυβαν τον ήλιο και η διαδρομή της παρέλασης, κατειλημμένη συνήθως από δεκάδες χιλιάδες πολίτες μέχρι και τον Λευκό Οίκο, ήταν αλλόκοτα άδεια.
Είκοσι χιλιάδες διαδηλωτές αποδοκίμασαν τον Μπους σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής κρατώντας πλακάτ που κατηγορούσαν τον Μπους ότι έκλεψε την εκλογή. Αυτοί οι μουσκεμένοι απ' τη βροχή διαδηλωτές ήταν η συνείδηση του έθνους. Η λιμουζίνα του Μπους δεν μπορούσε να τους αποφύγει. Αντί για επευφημούντα πλήθη υποστηρικών, τον υπόδεχτηκαν καλοί άνθρωποι που είχαν κινητοποιηθεί για να θυμίσουν στον παράνομο αυτόν κυβερνήτη ότι δεν είχε κερδίσει τις εκλογές- κι ότι ο λαός δεν θα το ξεχνούσε ποτέ.
Εκδόσεις ΑΙΩΡΑ, μτφρ. Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, Νικόλας Νίτσας, σ. 41

Χθες ήταν μια άλλη μέρα, κάτι σαν αποκατάσταση της αλήθειας, κάτι σαν ρόδα είναι θα γυρίσει, κάτι σαν όλα πληρώνονται μια μέρα, κάτι σαν ο λαός δεν ξεχνά, ήταν η Χαρά, ήταν η Ελπίδα.

Θυμάμαι τη βραδιά της νίκης του Ομπάμα, στην αρχή του λόγου του είπε πως αυτό που συνέβη ήταν η απάντηση σε όποιον ακόμα αμφιβάλλει για το αν υπάρχει δημοκρατία σ' αυτή τη χώρα. Στο αντίπαλο στρατόπεδο, απ' την Αριζόνα ο Μακκέην έδινε συγχαρητήρια στον νέο πρόεδρο και από κάτω ο κόσμoς γιουχάιζε. Στο Σικάγο ο Ομπάμα έδινε συγχαρητήρια στον Μακκέην και την Πέιλιν λέγοντας μάλιστα πως ανυπομονεί να δουλέψει μαζί τους και ο κόσμος χειροκροτούσε. Και μ' άρεσε και το πολύ ωραίο που είπε I will listen to you, especially when we disagree.

Ωραίο αυτό που γράψαν στο τέλος της προχθεσινής Ελληνοφρένειας: Η εκλογή του Ομπάμα έγινε με όρους star system. Ενώ του Κωστάκη ή του Γιωργάκη γίνονται με πολιτικά κριτήρια.
Αλλά έτσι είναι...Τα αμερικανάκια είναι χαζά. Δεν μοιάζουν με τα τρεταπέρατα ελληνάκια...


Κύριε Δήμου, κι εγώ έτσι νιώθω.

Monday, 19 January 2009

Odyssey

I left my home,
my country.
I' m in a really
far and nice
place.
The Island of
the Serins.
Though, I know
I will leave
-again- soon.
'Cause something
-inside me-
keeps
telling me
you have to go back.

Η εξουσία του Τύπου

Απ'τον κύριο Πάσχο Μανδραβέλη



Η εποχή των άδικων υπεραπλουστεύσεων
(αυτός ο τίτλος του άρθρου)

«Για το ευρύ κοινό τουλάχιστον, είμαι εκείνος ο οποίος λένε τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ότι είμαι, λέω αυτό που λένε ότι λέω, γίνομαι αυτό που λένε ότι γίνομαι».

Ένα από τα αξιοπρόσεκτα κεφάλαια της πολιτικής σκέψης του νεοεκλεγέντα προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, είναι η εξαιρετική ανάλυση για τον ρόλο των media στην πολιτική, όπως καταγράφεται στο βιβλίο του «Τολμώ να ελπίζω». Η ανάλυσή του που είναι βασισμένη στις προσωπικές εμπειρίες, αλλά και στην θεωρητική του κατάρτιση, δείχνει αφενός την οξυδέρκειά του και εξηγεί την απόφασή του να προσπεράσει τον κορμό των παραδοσιακών Μέσων και να απευθυνθεί άμεσα δια του διαδικτύου, των εθελοντών της καμπάνιας και βιβλίων στους ψηφοφόρους.

Η ανάλυσή του δεν αφορά μόνο τα αμερικανικά ΜΜΕ, αλλά έχει καθολική εφαρμογή για όλο τον κόσμο και φυσικά την Ελλάδα. Όσοι, λοιπόν, αναρωτιούνται γιατί οι πολιτικοί, μιλούν στεγνά, δηλαδή σαν ...πολιτικοί, δεν έχουν παρά να διαβάσουν την εμπειρία Ομπάμα. Τα ΜΜΕ γράφει, «καραδοκούν στη γωνία, για να βάλουν την παραμικρή μου δήλωση στο μικροσκόπιο, να την κόψουν κομματάκια, να της δώσουν ερμηνείες πέρα από τον έλεγχο μου και να την χτενίσουν για πιθανά λάθη, ατυχείς διατυπώσεις, παραλείψεις, αντιφάσεις οι οποίες στη συνέχεια θα αρχειοθετηθούν από το αντίπαλο κόμμα και θα επανεμφανιστούν σε μια δυσάρεστη τηλεοπτική διαφήμιση. Στο σημερινό πολιτικό κλίμα μία και μόνο άστοχη παρατήρηση προκαλεί περισσότερη κακή δημοσιότητα από αναρίθμητες άστοχες αποφάσεις· κατά συνέπεια δεν θα έπρεπε να με εκπλήσσει το γεγονός ότι στο Καπιτώλιο το χιούμορ ελέγχεται, η ειρωνεία θεωρείται ύποπτη, ο αυθορμητισμός καταδικαστέος και το πάθος άκρως επικίνδυνο.

»Άρχισα να αναρωτιέμαι πόσος καιρός έπρεπε να περάσει προτού ο πολιτικός εσωτερικεύει τη διαδικασία αυτή: προτού η επιτροπή των γραφιάδων, διορθωτών, και λογοκριτών μετακομίσει στο κεφάλι του· προτού οι «ειλικρινείς» εκδηλώσεις του αρχίσουν να ακολουθούν το σενάριο, ώσπου να φτάσει και να ξεροκαταπίνει ή να εκρήγνηται μόνο με εντολή του σκηνοθέτη. Πόσος καιρός πρέπει να περάσει προτού αρχίσει να μιλάει σαν πολιτικός;»

Για τον Ομπάμα το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα «παράθυρα της τηλεόρασης», ή η «τηλεοπτική συναισθηματική δημοσιογραφία» που τώρα κερδίζει έδαφος στις ΗΠΑ, κυρίως με την είσοδο του Fox στην αγορά. Αυτή, εκτραχύνει την πολιτική κουλτούρα, ανάβει τα αίματα και δημιουργεί κλίμα δυσπιστίας.

«Το περίεργο είναι ότι οι χοντροκομμένες επιθέσεις δεν ενοχλούν τόσο», γράφει ο Ομπάμα. «Αν οι θεατές διασκεδάζουν όταν ακούν να με αποκαλούν "Οσάμα-Ομπάμα", με γεια τους με χαρά τους. Όμως το πραγματικό δηλητήριο στάζει από την πένα των πιο καλλιεργημένων δημοσιογράφων, λόγω του κύρους και της μαεστρίας με την οποία επιτίθενται στις λέξεις του πολιτικού, παρουσιάζοντάς τον σαν τον τέλειο βλάκα.»

Για ένα περίεργο λόγο, που μάλλον έχει να κάνει με τα στερεότυπα που κολλούν στον πολιτικό άξονα δεξιά-αριστερά, ή στο επιτυχημένο επικοινωνιακό σχέδιο των ρεπουμπλικανών τα τελευταία χρόνια, τα ΜΜΕ (ακόμη και αυτά που χαρακτηρίζονται liberal, δηλαδή είναι πιο κοντά στους Δημοκρατικούς) δεν είναι δίκαια στους μύθους που καλλιεργούν για τα δύο πολιτικά κόμματα.

Έγραφε το 2006 ο Ομπάμα: «Δύσκολα θα βρίσκαμε σήμερα αναφορά στους Δημοκρατικούς που να μην υπαινίσσεται ότι είμαστε "αδύναμοι" και "δεν εκπροσωπούμε τίποτε". Αντίθετα οι Ρεπουμπλικανοί είναι "δυναμικοί" (αν και λίγο στριμμένοι), και ο Μπους είναι "αποφασιστικός", παρ’ όλο που αναθεωρεί συνέχεια τις απόψεις του. Αν η Χίλαρι Κλίντον πάει κόντρα στην κομματική γραμμή με ένα λόγο ή ένα ψήφισμά της, την αποκαλούν "καιροσκόπο". Αν ο Τζον Μακέιν κάνει το ίδιο, επιβεβαιώνει ότι είναι το "μαύρο πρόβατο που τα λέει έξω από τα δόντια"».

Η δουλειά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης χαρακτηρίζεται από στρεβλώσεις, υπεραπλουστεύεις και την αδυναμία για καβγάδες. «Η παρακμή της πολιτικής κοσμιότητας», γράφει ο Ομπάμα, «οφείλεται εν μέρει στο ότι κατά τον Τύπο η κοσμιότητα δεν έχει ενδιαφέρον. Αν ο πολιτικός πει: "κατανοώ την άποψη του αντιπάλου μου" ή "το ζήτημα είναι περίπλοκο", η δήλωση του δεν θα πουλήσει. Ομως αν περάσει στην επίθεση, τότε οι κάμερες θα πέσουν πάνω του. Πολλοί δημοσιογράφοι επιστρατεύουν κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο προκειμένου να ρίξουν λάδι στη φωτιά και διατυπώνουν τις ερωτήσεις τους με τέτοιο τρόπο ώστε να εκμαιεύσουν μια εμπρηστική απάντηση».

Για τον Ομπάμα αυτές οι παθογένειες είναι εγγενείς στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να σκεφθούν, να κρίνουν και να συγκρίνουν.

«Οι δημοσιογράφοι στην Ουάσιγκτον», γράφει, «εργάζονται κάτω από τρομερές πιέσεις στις οποίες τους υποβάλλουν οι αρχισυντάκτες και οι παραγωγοί, οι οποίοι είναι με την σειρά τους υπόλογοι στους εκδότες και τα στελέχη των καναλιών, οι οποίοι είναι με την σειρά τους σκυμμένοι ολημερίς πάνω από τα νούμερα της προηγούμενης εβδομάδας ή τα πωληθέντα φύλλα του προηγουμένου έτους και προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα κόσμο που δείχνει να προτιμά το Playstation και τα ριάλιτι σόου. Έτσι για να προλάβουν να παραδώσουν πριν από την προθεσμία, να διατηρήσουν το μερίδιο στην αγορά και να ταϊσουν το τέρας που λέγεται "δελτίο ειδήσεων" οι δημοσιογράφοι σχηματίζουν αγέλες και εργάζονται με τα ίδια δελτία τύπου, τα ίδια γεγονότα και τα ίδια δημόσια πρόσωπα. Εν τω μεταξύ οι πολυάσχολοι και ως εκ τούτου μάλλον αδιάφοροι καταναλωτές ειδήσεων δεν δείχνουν να ενοχλούνται από τις υπεραπλουστεύσεις. Και γιατί να ενοχλούνται; Οι υπεραπλουστεύσεις δεν απαιτούν χρόνο και σκέψη· είναι ελαφρές και ευκολοχώνευτες. Κάνουν τη ζωή όλων πιο εύκολη.»

Έτσι, θα προσθέταμε εμείς, κυριαρχεί στην κοινωνία ο λαϊκισμός. Τα προβλήματα έτσι κι αλλιώς γίνονται προϊόντος του χρόνου πιο σύνθετα και οι απαντήσεις που περνάνε στα ΜΜΕ πρέπει να εμανίζονται όλο και πιο απλοϊκές. Όσοι λοιπόν είχαν την απορία πως είναι δυνατόν να κυβερνά τις ΗΠΑ επί οκτώ χρόνια ένας απλοϊκός -που οδήγησε τη χώρα του από καταστροφή σε καταστροφή- οφείλουν να μελετήσουν το φαινόμενο Καρλ Ρόουβ. Ο «μάγος της επικοινωνίας» των Ρεπουμπλικανών είχε κατανοήσει το απόφθεγμα του Μπέρναρντ Ράσελ: «Το πρόβλημα στον κόσμο είναι ότι οι ανόητοι και οι φανατικοί είναι πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους, και οι συνετοί είναι γεμάτοι αμφιβολίες.» Ήξερε δε ότι σε ένα πολιτικό σκηνικό που χαρακτηρίζεται από υπεραπλουστεύσεις, μόνο «οι ανόητοι και οι φανατικοί», πουλάνε.

info
Σε μια χώρα που δεν έχουν μεταφραστεί τα γραπτά του μεγαλύτερου στοχαστή πολιτικού στην ιστορία των ΗΠΑ, δηλαδή του Τόμας Τζέφερσον, είναι αξιοσημείωτο και ενθαρρυντικό το γεγονός ότι ήδη κυκλοφορούν τρία βιβλία του Μπαράκ Ομπάμα στα ελληνικά.
* «Τολμώ να ελπίζω. Σκέψεις για την ανάκτηση του αμερικανικού ονείρου», εκδόσεις «Πόλις»
* «Εικόνες του πατέρα μου. Η ιστορία ενός γένους και μιας κληρονομιάς», εκδ. «Κ. Αδάμ».
* «Ομπάμα και Ευρώπη. Ο λόγος της Φιλαδέλφειας, ο λόγος του Βερολίνου, ο λόγος της νίκης», (πρόλογος, σχόλια, επίμετρο, Κ. Μποτόπουλος), εκδ. Παπαζήση.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 18.1.2009

Sunday, 18 January 2009

This is the wind of change, Pehlivanis.


Θανασης Παπακωνσταντινου Πεχλιβανης(studio version)

Wednesday, 14 January 2009

And you bus, do you believe in God?




It all started in the UK with an Atheist Campaign.

Hundreds of London buses now carry ads reading: 'There's probably no God. Now stop worrying and enjoy your life.'




Now in Barcelona The campaign launched by the Union of Atheists and Freethinkers has received more than 6,000 euros (8,000 dollars) in donations which are expected to allow it to also plant ads on two buses in the capital Madrid.


Arguments
'We live in a free country,'
'The (Catholic) Church launches messages, why should we not do the same?'
'Such a campaign does not hurt anyone, will bring fresh air and a slap to fanaticism,'





An evangelical pastor in the Madrid suburb of Fuenlabrada was even swifter off the mark, raising funds from his faithful to pay for two buses to drive round the Spanish capital for two months bearing the counter-slogan: "God does exist. Enjoy life in Christ."

Arguments

'We are not worried about the atheists, but want to divulge our message,'


"We want to communicate to the world that Christ exists and offers the way to a better life,"
"Everyone has the right to express their opinions freely, and that includes us."



"Faith in God is not a source of worry, nor is it an obstacle for enjoying life,"



Religious or Atheist or Agnostic, you'd better have a look on the ad of the bus before you get on it.

In Barcelona “At bus stops, most travelers were not aware of the ads that were created by the atheist association, and the few people that did have some knowledge showed total indifference and only wanted the bus to travel as quickly as possible in order to get around,”

Imagine people in Madrid (by the end of the month the atheist buses will appear too) watching the passing by buses, which bring up such a controversial issue, reading one the one that 'Possibly, there's no God' and yet reading on the other that 'Yes, there's God'. Some may find it kind of cool and smile, however, most of them will get frustrated with the whole idea.

At the end, the happy ones will only be the people who own the bus companies and get the money.

Along with the Uk and Spain comes Canada and Some interesting quotes about atheism I found on their site:

“The way to see by Faith is to shut the eye of Reason.” - Benjamin Franklin

“Since it is obviously inconceivable that all religions can be right, the most reasonable conclusion is that they are all wrong.” - Christopher Hitchens

“Question: How do you know you’re God?
Answer: Simple. WHen I pray to him, I find I’m talking to myself.” - Peter O’Toole

“Science has done more for the development of Western civilization in one hundred years than Christinaity did in eighteen hundred.” - John Burroughs

“The difference between religions and cults is determined by how much real estate is owned.” - Frank Zappa

“Faith is the great co-out, the great excuse to evade the need to think and evaluate evidence. Faith is belief in spite of, even perhaps because of, the lack of evidence.” - Richard Dawkins


Some given by the readers of the site:
“Even if there is no God, the Universe is still awesome”

“Atheists are nice because they like to be, not because they are commanded to be”

“The faithful strive for the benefit of one invisible God, atheists strive for the benefit of 6,000,000,000 fellow humans”

“There’s probably no Heaven so let’s make this world better”

“You will burn in Hell for all eternity!!! (Unless, of course, you don’t believe in Hell)”

“Worried if you’re going to Heaven or Hell? Well stop believing in them then.”

“YOU CAN’T PROVE THAT THERE IS A GOD ANYMORE THAN I CAN PROVE THAT THERE ISN’T ONE. LET’S JUST CALL IT EVEN.”

Masterpiece!




El Prado en Google Earth

"The resolution of the reproductions was 1,400 times higher than would be achieved with the use of a 10 megapixel digital camera".

«Η εικόνα που έχουμε είναι μοναδική. Στο Μουσείο δεν είναι δυνατόν να πλησιάσουμε τόσο κοντά σε έναν πίνακα ή πολλές φορές θα θέλαμε σκάλα τριών μέτρων για να δούμε ορισμένους πίνακες»

"No sustituye a la experiencia de verlas en directo, pero la tecnología permite cosas que no se consiguen estando ante la obra, como el grado de detalle o algunos secretos que esconden las obras"

Saturday, 10 January 2009

18 μέρες διακοπές στην Ελλάδα



Μια τεράστια απογοήτευση. Tv-Internet 100-0. Μια πίκρα. Για όλα, για όλους. Η ζωή κυλούσε όπως πάντα, στις καφετέριες (μια κουταλιά καφέ και μια ζάχαρη στο χιλιάρικο), οι συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. Πως περνάς, τι νέα, α πήρες καινούριο κινητό, για να δώ, ε μαλακία είναι, δεν είναι 3G. Αυτό το κόλλημα όλων στην Ελλάδα με το κινητό (και ανθρώπων μεγαλύτερων σε ηλικία) είναι απίστευτο. Να οι φωτογραφίες, να τα βιντεάκια. Να τα βγάλουμε να τα μετρήσουμε. Είναι απίστευτο.

Εκεί λοιπόν, κάπου ανάμεσα στον κόσμο του Kinder έκπληξη και της Fanta υπήρχαν και κάποιοι πιο ώριμοι, με ανοιχτά αυτιά, μάτια, στόμα (ξεχώριζαν από μακριά) κάπως προβληματισμένοι- άλλοι λίγο άλλοι πάρα πολύ- με όλα αυτά που γίνανε. Είπα, επιτέλους! Διότι δεν γίνεται να διαβάζω στα blogs όλα αυτά που διαβάζω, να ακούω στο ράδιο όλα αυτά που λένε, να διαβάζω σε ισπανικές εφημερίδες τα γεγονότα και τις ερμηνείες τους και να πάω στην Ελλάδα και άλλα να περιμένω και άλλα να βλέπω. Δεν περίμενα μεγάλες αλλαγές αλλά κάποιες, έστω μικρές. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Η ιδιά αποχαύνωση του καναπέ, ο ίδιος λήθαργος, η ίδια μαλακία 'έλα μωρέ τώρα, έτσι είμαστε οι Έλληνες, τώρα θ' αλλάξουμε;'. Λυπάμαι. Δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό. Απογοητεύτηκα. Είπα αυτή η χώρα δεν θ' αλλάξει ποτέ, Κεμάλ. (χωρίς να βάλω το ερωτηματικό των συγκρατημένα αισιόδοξων). Μετά σκέφτηκα κάτι πιο αισιόδοξο 'αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη να αυτοκτονήσει, οι ίδιοι οι πολίτες της τη σκοτώνουν καθημερινά' άρα αν φτάσουμε στον πάτο,δεν μπορεί, κάτι καινούριο θα γεννηθεί.

Με βλέπανε γραφικό (δεν ήμουν) όταν την πρωτοχρονιά ευχόμουν να σταματήσει ο πόλεμος στην Παλαιστίνη. Στα σκυλάδικα όλοι να χορεύουν, να διασκεδάζουν. Άλλοι στην τηλεόραση, 'στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως'. Μια αηδία, όλο το ανθρώπινο γένος. Άλλοι να σκοτώνουν, άλλοι να ψάχνουν καταφύγιο και οι πολλοί να σιωπούν. Χάθηκε η ανθρωπιά, ο πολιτισμός. Θα φαγωθούμε μεταξύ μας μια μέρα. Καταστρέψαμε και τον πλανήτη, να δω που θα κρυφτούμε. Και ρε γαμώτο δεν θα την πάθουμε εμείς αλλά τα παιδιά μας. Τι κρίμα.

Όλοι ελπίζουν στον Γιωργάκη τώρα. Για μια θέση στο δημόσιο. Μια θέση που δεν αξίζουν (χωρίς αξιοκρατία, σε κανένα δεν αξίζει καμιά θέση). Μια καρέκλα να κάθονται. Μια λύση στο οικονομικό τους πρόβλημα. Πάμε όλοι στο δημόσιο. Να μας κάνουν το χατίρι. Να τους το κάνουμε κι εμείς με μια ψήφο, ας τη δώσουμε, σιγά τι θα χάσουμε. Και μετά τί; Μόνο τον εαυτούλη μας και τα χρήματα; Ο συνδυασμός σκοτώνει.


Είδα φοβερά συνθήματα στους τοίχους. 'Αμάξι; Γαμάω. Σχέσεις; Γάματα.' Και ένα παλιότερο 'Το φαί σου, την Tv σου και... Άι γαμήσου!'

Κάτι πολύ ωραίο που άκουσα τελευταία. Από το ντοκυμαντέρ Ο Καζαντζάκης που γνώρισα όπου άνθρωποι που γνώρισαν τον Καζαντζάκη μιλούν γι' αυτόν. Ο κύριος Γιάννης Μαγκλής, συγγραφέας, που γνώρισε τον Καζαντζάκη στην Αίγινα το 1937 είπε μεταξύ άλλων:

<<Και θυμάμαι πολύ καλά μια μέρα, όταν περνούσαμε από την Αίγινα στα καφενεία εκεί που 'ταν γεμάτα και μου λέγε: Όταν βλέπω αυτούς όλους τους Νεοέλληνες, τους τεμπέληδες -μου λέει- που δεν ξέρουν τι να κάνουν και κάθονται στο καφενείο και παίζουν τάβλι ή χαρτιά ή κουβεντιάζουν, μου' ρχετε να τους σιμώσω, να τους απλώσω τις φούχτες και να τους πω Άνθρωποι μου που δεν ξέρετε τι να τον κάνετε τον καιρό σας δώστε μου τον εμένα, να τελειώσω, να τελειώσω το έργο μου και να σώσω την ανθρωπιά μου.>>


Με υγεία η νέα χρονιά!

Απ' τον κύριο Νίκο Δήμου. Πρώτη φορά κολλάει τόσο. (Στη δική μου ζωή τουλάχιστον).

Είθε ο Νέος Χρόνος

Είθε
ο νέος χρόνος
να μας φέρει
λιγότερα

λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,
λιγότερο μίσος σε αυτούς που μάχονται,
λιγότερη στέρηση σε όσους στερούνται,
λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο,
λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση,
λιγότερη δυστυχία και λιγότερη οδύνη.

Κι αν τύχει και φέρει μαζί
λιγότερη αφθονία και λιγότερη απόλαυση
λιγότερο πλούτο και λιγότερη καλοπέραση

Ίσως τότε μας χαρίσει
λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη
λιγότερη επιπολαιότητα
και λιγότερη αυθάδεια.

Ίσως τα λιγότερα
είναι περισσότερα…