Απορ(ρο)ιες- The Side effects of Wondering

Τί έκανες στο στρατό, Θανάση;

2010-05-20T19:27:00.009+02:00

Ποιον στρατό, δεν ξέρω, εγώ διάβαζα. (αστειάκι παραπομπής σε Χριστόδουλο όταν ρωτήθηκε τι έκανε κατά τη δικτατορία). Όντως διάβασα πολύ, 22 βιβλία, μα πιο περήφανος είμαι που κατάφερα να κολλήσω και σε άλλους το μικρόβιο, είναι πολύ μεγάλο πράγμα να κάνεις ένα παιδί 20 χρονών να αφήσει για λίγο το PSP και να πιάσει ένα βιβλίο. Αυτά με το διάβασμα. Έκανα πολλούς φίλους, και 3-4 πολύ καλούς μάλιστα. Γενικά πέρασα καλά, καλή θέση, το νησί μακριά και μάλλον γι' αυτό πιo χαλαρά. Φυσικά υπήρχαν και οι παραλογισμοί (συνεχείς και από ένα σημείο και μετά 'αποδεκτοί'), η καθημερινή τρέλλα, η κούραση, το σκούπισμα (πρβλ. φώτο), οι τουαλέτες και πολλά πολλά άλλα που απ' την απόλυση και μετά φαίνονται τόσο μακρινά.

Γενικά, δεν ξέρω τι πρέπει να πω, τώρα που τέλειωσα με το στρατό, τώρα που θεωρητικά θα' πρεπε να 'μαι χαρούμενος-όχι πως δεν είμαι-, δεν ξέρω. Αν η ωριμότητα έρχεται μετά το μπέρδεμα, μάλλον είμαι σε καλό δρόμο, στον σωστό δεν ξέρω αν είμαι. Πόση υπομονή, για να 'ρθει η μέρα της ανταλλαγής των ταυτοτήτων, τώρα πια άνεργος, πλήν ενεργός πολίτης. Να ένα μεγάλο θέμα. Ο ενεργός πολίτης, ποιος είναι και πώς μπορεί κάποιος να γίνει. (Ξανά) δεν ξέρω.

Γύρισα στην Ελλάδα μετά από 3 χρόνια απουσίας, και φέτος την έβγαλα σ' ένα νησάκι ελληνικό, μα πολύ μακριά απ' την Ελλάδα, μακριά από ενημέρωση (καθότι μόνο MAD στην Tv, και μάλιστα MAD Greekz), στρατιωτική καθημερινότητα. Η κυβέρνηση άλλαξε, η χώρα πτώχευσε, 3 άνθρωποι κι ένα μωρό αγέννητο δολοφονήθηκαν. Κρίση. Ακούω καθημερινά τόσα, ο κόσμος είναι μπερδεμένος, χαμένος, κάποιοι συνεχίζουν να κοιτάν πως να σώσουν εαυτούς, άλλοι δείχνουν να ξυπνάν, άλλοι γίνονται δεξιότεροι, άλλοι ελπίζουν σε μια επανάσταση, κι εγώ όσο πιο πολλά ακούω τόσο περισσότερο μπερδεύομαι. Ο καθένας τον αγώνα του.

Στον μικρόκοσμο μου, κάτι πρέπει να κάνω. Νομίζω, τώρα πια, πρέπει να χτίσω. Οι βάσεις έχουν μπει, τα θεμέλια γερά (σε σεισμογενή, όμως, ζώνη η ψυχή μας), ώρα να χτίσω. Δουλειά, αυτοκίνητο, σπίτι, αργότερα, οικογένεια. Μια καθημερινότητα (δεν λέω ρουτίνα) που ψάχνω καιρό. Τα τελευταία χρόνια ήμουν με μια βαλίτσα στο χέρι, λεωφορεία, τρένα, αεροπλάνα, σπουδές, ταξίδια, όλα μακριά απ' το σπίτι που μεγάλωσα. Μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Επιστροφή τώρα, όχι δεν γύρισα στην Ιθάκη μου, παρά τα σχεδόν 10 χρόνια μακριά απ' το σπίτι μου, το ταξίδι είναι πάντα παρόν, μέχρι την τελευταία ανάσα. Αν και το χτίσιμο αυτό έχει τον φόβο μήπως σιγά σιγά πέσω στην παγίδα των τειχών ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Στρατός τέλος, συνεχίζουμε...

Την παλεύω;

2010-02-05T00:49:00.004+01:00

Χαίρομαι

που βρίσκω ανθρώπους που κινούμαστε στα ίδια μήκη κύματος.

Ενθουσιάζομαι

όταν κάθε μήνα φτάνει στα χέρια μου ολόφρεσκο The Athens Review of Books.

Φοβάμαι

την επαναπροσαρμογή στη μετά στρατό εποχή.

Αντέχω

να υπομένω, να κρατιέμαι απ' το τίποτα για το όλα.

Λύπαμαι

τους ανθρώπους που ελλείψει παιδείας κάνουν κακό στους άλλους.

Θέλω

επειγόντως άδεια.

Ακούω, διαβάζω, βλέπω

Παπακωνσταντίνου, Χωμενίδη, Six feet under.

Μαθαίνω

να κρίνω αντικειμενικά, δίκαια, λογικά.

Παίζω

νησόπολη και ciudadelas.

Θυμάμαι

τη ζωή εκεί έξω.

Σκέφτομαι

άρα συνεχίζω.

A bit of Romance and... Justice

2010-02-01T22:54:00.010+01:00

Όταν την πρωτοείδε, δηλαδή δεν την είδε τυφλός γαρ, ένιωσε, απ' την αύρα της, πως αυτή ήταν. Εκείνη που 'χε στο μυαλό του για γυναίκα, απ' ό, τι είχε ακούσει, καθότι εκ γενετής τυφλός, κι ό, τι είχε κατάφερει να πλάσει στο μυαλό του, τυφλές εικόνες με γκρίζο φόντο, μα με μια πολύ καλή αίσθηση ακοής, αφής και μυρωδιάς, η φωνή της, το άγγιγμα στα χέρια της, εκείνο το δέρμα, τα πάντα υγρά της μάτια, όλα γλυκά και αρμονικά να δένουν με την εικόνα της γυναίκας των ονείρων του, όνειρα δεν έβλεπε, τουλάχιστον δεν τα θυμόταν.

Πρώτο ραντεβού, δεύτερο, τρίτο κι εκείνη εκεί, μαζί του. Σύντομα ήρθε κι ο γάμος, ήσανε πολύ ευτυχισμένοι. Ζήσανε τον έγγαμο βίο τόσο μαζί και τόσο δυνατά αγαπημένοι που σε βαθειά γηρατειά ο θάνατος τους βρήκε μαζί στο κρεβάτι, της έπιανε το χέρι τόσο σφιχτά και μόλις ένιωσε ότι πια είχε φύγει, της έκλεισε τα μάτια, έψαξε με τα χείλη του τα δικά της και με τη σειρά του ξεψύχησε.

Εκείνη, η πάντα άσχημη, από παιδί, με το που πάτησε το πόδι της στο σχολείο τα παιδιά γελούσαν πίσω απ' την πλάτη της, δεν την παίζανε, της φορτώσαν και παρατσούκλια, ασχημόπαπο λόγω της ιδιόμορφης κίνησης της όταν περπατούσε, και στραβοκάνα, και μάγισσα λόγω μεγάλης μύτης. Το σχολείο εφιάλτης, φίλοι πουθενά, στην εφηβεία μόνη κι έρημη- και παρά την αδιάλειπτη αγάπη των γονιών- σχεδόν έπεσε σε κατάθλιψη. "Είναι άδικο", σκεφτόταν "έχω τόσα να δώσω." Δεν ζητούσε εκδίκηση, να την αφήσουν σε ησυχία ήθελε και να πατήσει στα πόδια της. Ήξερε πως κάποτε θα' ταν ευτυχισμένη, το προαισθανόταν και δεν έχασε ποτέ το κουράγιο της.

Ποιος ξεγέλασε ποιον;
Ποιος κέρδισε, ποιος έχασε;
Τι θα γινόταν αν ήταν ο ένας ή κι οι δύο αλλιώς;

Ανούσια, βλακώδη ερωτήματα.

Τι σημασία έχει το παρασκήνιο ή τα υποθετικά σενάρια του μη πραγματικού;

Οι αλήθειες πλέον

2010-01-07T01:29:00.006+01:00

1. Μαθαίνω απ' τα λάθη μου αφού τα κάνω 2, 3, 5 φορές.

2. Όταν λέω ότι είμαι αισιόδοξος και πως όλα θα παν καλά το πιστεύω και συνήθως πάνε καλά και λέω τι ωραία, σκέφτομαι όμως πως όλα είναι θέμα πιθανοτήτων και μέχρι τώρα στάθηκα απλώς τυχερός.

3. Όταν κάνω κακές σκέψεις για κάποιον, θέλω εκδίκηση ή γενικά καταριέμαι, συσστρατεύω παράλληλα όλους τους μηχανισμούς άμυνας για να διώξω τις ενοχές ωστέ να βρω πάλι την ηθική μου ισορροπία.

4. Όταν γίνεται κάτι σκέφτομαι πρώτα μήπως εγώ φταίω για κάτι και μετά σκέφτομαι αυτό που έγινε.

5. Πόσο γελοίο είναι το θέαμα τριών κυρίων να συζητάνε για πολιτικά, να φαίνεται στο βλέμμα τους η αυταρέσκεια τους, στα λόγια τους ο ανύπαρκτος σεβασμός στους συνομιλητές, και φυσικά, το χειρότερο, να νομίζει ο καθένας ότι είναι πιο έξυπνος απ' τους άλλους δύο. Είναι φορές που μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου στη θέση τους. Ελπίζω σε βελτίωση.

6. Όταν θυμάμαι τα φοιτητικά μου χρόνια η λέξη ευτυχία μου γίνεται πιο προσιτή (ή λιγότερο απρόσιτη, αν προτιμάτε).

7. Η λαϊκή μουσική, μπουζούκι κλπ με χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά.

8. Τα ταξίδια είναι το γόνιμο παρελθόν στον κήπο της αυλής μας.

9. Ένα καλό κρασί, καλή μουσική και φυσικά εκείνη. Το τέλειο.

10. Το παράπονο του Ελύτη μπορεί να διαβαστεί κι αντίστροφα.

Ποιες είναι οι αλήθειες σας αυτή την περίοδο;

Μικρά λόγια, μεγάλα έργα

2009-11-24T03:14:00.011+01:00

Στο προηγούμενο post έγραφα για 3 αστέρες, εδώ γράφω για 3 βιβλία-αστέρια.

Νοέμβριος 2007, Μαδρίτη.

Ιδέα εμπνευσμένη από την ιστορία των γονιών του συγγραφέα. Ο Marques μπλέκει τον έρωτα με την πίστη, την εμμονή με τη διάρκεια στο χρόνο, την προσδοκία στο διηνεκές. Μια ζωή, μέχρι τα γηρατειά περιμένοντας ερωτευμένος με την ίδια γυναίκα. Το βιβλίο παγίδα, όπως λέει ο ίδιος, που εύκολα πέφτεις μέσα, όπως στον έρωτα. Είχα ταυτιστεί με τον ήρωα και μάλιστα στο blog υπέγραφα Florentino μέχρι πέρσι. Το συμπέρασμα που έβγαλα απ' το βιβλίο είναι- κάπου πρέπει να το λέει- πως δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο απ' το να συμβιώσεις μ' έναν άνθρωπο για όλη σου τη ζωή. Μαθαίνεις, με υπομονή, να αντιστέκεσαι στη λύπη του έρωτα που όλο και λιγοστεύει. Με πάρα πολύ τύχη μπορεί να γίνει αγάπη, η βαθειά των μεγάλων που πέρασαν δυο ζωές μαζί (κι ας τον/την είχε απατήσει εκείνη την νύχτα, κι ας τον/την μείωνε κάποτε, τώρα πια μήπως έχουν σημασία;). Έρωτας χωρίς ανταπόκριση, έρωτας σαν χολέρα, βαριά αρρώστια, σε μια Καραϊβική να ριμάζεται, κι όμως έρωτας. Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή χαμένη;

Αύγουστος 2008, Λάρισα.

Σε δανειστική βιβλιοθηκή. Ούτε ήξερα τι έψαχνα. Θησαυρός. Ο Καραγάτσης γράφει το έπος του, αφήνει την καλπάζουσα φαντασία του να σε πάει μακριά, Τάμπερε, Φινλανδία. Μεγάλη μορφή. Ο Μ. Καραγάτσης κι ο Β. Κ. Γιούγκερμαν. Σε κερδίζει η αστείρευτη φαντασία, ο ρεαλισμός και το ελαφρώς φιλοσοφημένο 'η μοίρα των ανθρώπων είναι ο θάνατος'. Αυτή η μοίρα και ο θάνατος κάνει το Γιούγκερμαν να σκεφτεί, να φιλοσοφήσει και να ωριμάσει, να περάσει, ξαφνικά και γι' αυτό επίπονα, το όριο μιας ζωής ασύνειδης, σαν παιδιού, για να ενηλικιωθεί, ν' αναλάβει ευθύνες και να δει στη θάλασσα του Πειραιά το νόημα της ύπαρξης του. Ο Μ. Καραγάτσης ολοκληρώνει το μυθιστόρημα του σκοτώνοντας (από φυσικά αίτια) τον ήρωα του. Όπως λέει κι ένας φίλος, αυτό που απογειώνει το βιβλίο είναι τα Στερνά του Γιούγκερμαν (γράφτηκαν μετά από χρόνια), μια τρελλή πορεία όπου ο γερολύκος Γιούγκερμαν σαν άλλος Οδυσσέας γυρίζει σπίτι του.

Νοέμβριος 2009, φαντάρος

Ο πολιτισμένος Στιγκ Λάρσον

Πως είναι μια πολιτισμένη Σουηδία; Μάλλον όχι όπως όλοι φανταζόμαστε. Ο Λάρσον στα τρία βιβλία που πρόλαβε να γράψει (πέθανε πρόωρα) καταγγέλει. Καταπιάνεται με όλα τα sos θέματα των πανελληνίων εξετάσεων: ρατσισμός, σεξισμός, τέταρτη εξουσία των ΜΜΕ, περιθωριακοί, πρόσφυγες, διαφθορά και άλλα πολλά.

Όταν ο Στιγκ έπλασε τη Λίσμπετ

Τέτοια ηρωίδα δεν έχει ξαναδιαβαστεί στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ψυχωσική σύμφωνα με τους ειδικούς, ευφυέστατη σύμφωνα με τους συνεργάτες της, αστέρι στους υπολογιστές, επικίνδυνη για το κοινωνικό σύνολο φωνάζουν οι ειδικοί, άτομο με βαθειά ηθική λένε οι φίλοι. Ο Λάρσον δείχνει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο πως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν και τελικά καταπιέζουν το διαφορετικό.

Αστυνομικό μυθιστόρημα

Περιμένοντας το τρίτο βιβλίο στα Ελληνικά ελπίζω σε κάτι αντάξιο των άλλων δύο. Στο δεύτερο ο Λάρσον εκφράζεται πιο άνετα, χειρίζεται τη γλώσσα πιο δεξιοτεχνικά αν και το δεύτερο στερεί σε πλοκή και πρωτοτυπία σε σχέση με το πρώτο. Εγκλήματα πάσης φύσεως- οικονομικά, πολιτικά, σεξουαλικά- φτιάχνουν το μύθο, ένα ατέλειωτο κυνήγι την πλοκή, μια ερωτική ιστορία τις λεπτομέρειες και το αναμενόμενο happy end την τρόπον τινά κάθαρση.

Καραγάτσης και Λάρσον πεθάναν πρόωρα, 52 και 50 αντίστοιχα, ο δε Marques, ο νομπελίστας παππούς με τις ιστορίες, είναι 81. Μακάρι να φτάσει στην ηλικία και των δυο μαζί!

Καλή χρονιά!

Βόρειο τρίγωνο

2009-11-22T23:08:00.010+01:00

Κάτω μου βράχια τόνοι, μεγατόνοι νερό γύρω μου, above us only sky.

Κυάλια νυκτός και παντού, παντού όμως, αστέρια. Βέγας-Ντενέμπ-Αλτάιρ. Αφέγγαρη η νύχτα απόψε, αεράκι.
..Τρεις..τέσσερις..πέντε..ξημερώνει. Πάλι κυάλια, ένα αόρατο άστρο σαν περιστέρι άγιο, γεμάτο χρυσόσκονη, πάλλεται. Για κείνο τ'άστρο το τρελό που ακολουθούμε. Κι εσύ κοιμάσαι, κάπου, για μένα τα βράδια κοιμάσαι.

Γενέθλια.
Πετιέμαι απάνω μια στιγμή να ελέγξω στην ταράτσα
μην πιάσαν τον Αλντεμπαράν μην κλέψανε τα άστρα.
Μεγαλώνουμε ή μικραίνουμε; Ανωτερότητα, αλληλοσεβασμός, πολιτισμός, όλα εδώ, καίτοι προσπαθώ, είναι δύσκολα, λυγίζουν μπροστά στην περίσσεια δύναμη, στην έλλειψη παιδείας. Στιγκ Λάρσον, γιατί πέθανες;

Ανάμεσα στο Βέγα,
τον Ντενέμπ και τον Αλτάιρ
υπάρχει μία θέση του ουρανού
όπου θα πάω σαν γίνω
σκόνη αστρική,
για κει σας κλείνω ραντεβού.

Μεγάλη ανάγκη για επικοινωνία

2009-10-31T15:05:00.004+01:00

Internet cafe. Καφέ με το λάπτοπ της ιδιοκτήτριας δηλαδή. Στα γρήγορα μια μεταφορά εικόνας (δεν αναφέρουμε που είμαι, μας παρακολουθούν, χαχα). Στο λιμάνι, βρέχει δυνατά, τα σπίτια χτισμένα γυρώ απ' το λιμάνι σε ημικύκλιο (από ψηλά φέρνει σε καρδιά), όλα σε ενάμησι μέτρο απ' τη θάλασσα. Πολύ νερό, παντού.

Κατέβηκα προσδοκώντας να βρω εφημερίδα να πιω τον ελληνικό μου, εις μάτην, εφημερίδες το απόγευμα και αν έρθει το αεροπλάνο (με τον καιρό που κάνει, δεν προλέπεται). Άρα, μέσα με τηλεόραση, όλα συμβαίνουν έξω.

Σάββατο, τι θα έκανα έξω?

Κι εδώ, εγώ, ένας βουνίσιος, να βλέπω χειμώνα σε νησί. Εμπειρίες.

Πληρώνουμε. Χαιρετώ σας. Τα λέμε σύντομα.

Mobile posting. (test)

2009-10-18T15:06:00.000+02:00

Let's blog again.

The last one

2009-06-29T22:55:00.012+02:00

Bueno, Αmigas y Amigos

Ωραίο το ταξιδάκι, σε κάποια στάση πρέπει να κατέβουμε όμως, κατεβαίνεις στην επόμενη, με ρωτάει κυρία στο μετρό. Το σκέφτομαι λίγο και λέω, δε γαμιέται, θα κατέβω. Να λοιπόν εδώ, σε λίγο εκεί -είπαμε- στο ταξίδι το Καβαφικό, άραγε αν ο Οδυσσέας έμενε με την Καλυψώ, μ' αρέσει εδώ έχει κι ωραίες γκόμενες τι θα γινόταν; Ουχί όμως, αυτός συνέχισε, να φιλήσω τη γη των προγόνων.

Τι να πεις φίλε?

Όταν ήρθα εδώ ξεκίνησα το blog για να επικοινωνώ τα εδώ στους εκεί με όλους σας. Τώρα που φεύγω, δεν ξέρω τι θα γίνουν οι απορ(ρο)ιες. Ο ΟΤΕ, και φέτος, αρνείται να μας φέρει πιο κοντά.

Σίγουρο είναι όμως ότι αύριο, μεθαύριο, μετά από χρόνια θα τις διαβάζω και θα θυμάμαι το χρονικό στην Ισπανία -ναι, όπως ο Καζαντζάκης, στα ταξίδια μου θα το συμπεριλάβω- τι με απασχολούσε, πως σκεφτόμουν κλπ. Απ' τα posts και τα σχόλια σας θα μείνει η Ισπανία ζωντανή στη μνήμη.

Το βρήκα στο blog του φίλου Avarikos,

"Να ‘σαι νέος, είκοσι πέντε χρονών, γερός, να μην αγαπάς κανένα πρόσωπο ορισμένο, άντρα ή γυναίκα, που να σου στενεύει την καρδιά και να μην σε αφήνει ν’ αγαπήσεις με την ίδια αφιλοκέρδεια και σφοδρότητα τα πάντα, και να οδοιποράς πεζός, ολομόναχος, μ’ ένα δισάκι στον ώμο, από τη μίαν άκρα ως την άλλη, στην Ιταλία, και να ‘ναι άνοιξη και να μπαίνει το καλοκαίρι και να ‘ρχονται, φορτωμένοι φρούτα και βροχές, ο χινόπωρος κι ο χειμώνας – θαρρώ θα ‘ταν αναίδεια να θέλει ο άνθρωπος μεγαλύτερη ευτυχία."

Από την "Αναφορά στο Γκρέκο" του Νίκου Καζαντζάκη

Κι όμως, φίλοι μου, η σωτηρία της ψυχής είναι σαν ταξιδάκι με κρυμμένο τραύμα. (Πες τα Λίνα)

Η ζωή είναι δρόμος, καλή αντάμωση στα σταυροδρόμια!

Hasta siempre amigas y amigos!

Ζ.

Εκλογών συνέχεια...

2009-06-24T22:52:00.002+02:00

Και η συζήτηση συνεχίζεται, κάποιοι φίλοι ήθελαν να πουν κι άλλα, κάποιοι δεν μπόρεσαν να πουν γιατί ξέχασαν το gmail τους, το password κλπ. Ας το συζητήσουμε λοιπόν.

Πως τα βλέπω εγώ:

Θέση 1. Είμαι εναντίον της αποχής διότι με την αποχή δεν αλλάζει τίποτα, ενώ αν πας κάτι μπορεί να γίνει. Σ' αυτές τις εκλογές νίκησε το Λαος (δεν ξέρω που τονίζεται, ειλικρινά), και αυτό, κατά τη γνώμη μου, έγινε λόγω της αποχής. Αν δεν ψηφίζεις, τα ποσοστά δεν πέφτουν, οπότε δεν μαυρίζεις κανέναν.

Θέση 2. Ψήφισα δράση γιατί είναι ένα κόμμα με το οποίο συμφωνούμε σε πολλά και, κυρίως, εμπιστεύομαι τους ανθρώπους του, θέλουν να δουν αυτή τη χώρα περίπου όπως κι εγώ. Αν δεν είχε δημιουργηθεί η δράση το Μάρτιο και αν ψήφιζα (εδώ έπρεπε να κάνω αίτηση και λόγω της δράσης πήγα, αν ήμουν Ελλάδα θα ψήφιζα έτσι κι αλλιώς) θα ψήφιζα Οικολόγους Πράσινους.

Θέση 3. Το τελευταίο διάστημα έπεσε πολλή λάσπη σε δυο κόμματα, ΣΥ.ΡΙΖ.Α και Οικολόγοι Πράσινοι. Οι πρώτοι χάσαν πολύ απ' τα Δεκεμβριανά- τι να περιμένει κανείς, ο κόσμος είναι όπου φυσάει ο άνεμος, κάτι κατάλαβε τότε, άλλα τους είπε η ΤV, άλλα οι εφημερίδες, τους μπέρδεψαν, άλλοι είδαν λαϊκή εξέγερση, άλλοι είδαν μόνο γυαλιά και βιτρίνες, ένα το αποτέλεσμα, κανείς δεν θυμάται τίποτα πια- επειδή δεν καταδίκασαν τα γεγονότα. Με την άνοδο των Οικολόγων Πράσινων στις δημοσκοπήσεις κάποιοι θυμώσαν τόσο πολύ, ψάξαν και βρήκαν τα κατάλληλα εργαλεία για τη δουλειά τους, όλοι κατηγόρησαν τον Τρεμόπουλο και όλο το κόμμα (το οποίο δεν έχει αρχηγό και η σειρά στο ψηφοδέλτιο ψηφίζεται απ' τα μέλη) για μια δήλωση του, η οικολογία ξεχάστηκε κι όλοι μιλούσαν για έναν δρόμο κι ένα όνομα, σημαντικά μπορεί, αλλά η έμφαση σ' αυτό μόνο καταρράκωσε το κόμμα και την τελευταία βδομάδα οι ψηφοφόροι φαίνεται να αλλάξαν γνώμη.

Θέση 4 (και τελευταία). Που πάμε μ' αυτό το λαό, που επιμένει να ψηφίζει τα 2 μεγάλα κόμματα, που δεν διαβάζει, δεν ενημερώνεται, ξεχνάει, ζει μες τη διαφθορά χωρίς να καταλαβαίνει το κακό που κάνει γιατί δεν το θεωρεί πια κακό; Δεν υπάρχει ντροπή, λίγη τσίπα, έστω για το θεαθήναι;

Let´s talk politics...

The missing peace

2009-06-14T19:17:00.016+02:00

My dear M.,

I remember the time you asked me what I wanted from my life and I honestly answered that I didn´t know. I think, though, I can see now a vague picture of the future I want.

As I have no answers and, worse, still look for the questions, I cannot answer your big question. What about you my friend? I guess you know the answers, I can feel somehow that you know everything.

I'm not quite sure whether you'd like to reveal them to me. I know you used to hate and love me equally but now I'm sure you want me to be happy and strive for it, as a gift without return, though be sure that I will always stand by you no matter what.

Whoever you might be inside, either my biggest fan or my biggest enemy, you kind of freed me. When I find that out it'll probably be too late, for both of us. For our friendship and the great time we had together. Before, I used to be someone else, someone without any conscience of the world, someone without any insights or answers or big questions about life. Now, however, I´ve changed, you gave me knowledge and a reborn feeling, you lent me some of your limited time. Today I need to thank you for all these I owe you. You're my best friend, you're always with me when I don't want to be alone and you're always away when I want to be alone. How wise are you? How unreal are you? Sometimes I think you're nothing but thin air, you come disguised as a beautiful woman, others as a life changing book or masterpiece music. I love you so much, you came to stay, like a childhood friend, like the first painful love, like the true thuth and the real happiness I'm feeling right now.

Even if I never come to see you again.

Love,

Z.

Ps. "The missing peace" was the title of an Art exhibition here in Madrid.

Γιατί ψήφισα δράση

2009-06-11T14:14:00.004+02:00

Προσοχή, τα παρακάτω δεν τα γράφω για να πείσω να ψηφίσετε δράση, γράφω γιατί δεν προσπάθησα καν να πείσω κάποιον.

Αφιερωμένο στους φίλους μου

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να πω στους φίλους μου για τη δράση αλλά ένιωθα ανίκανος να εξηγήσω (πόσο μάλλον να πείσω) τι είναι η δράση. Η αδυναμία μου αυτή εν μέρει οφείλεται στην από πριν σιγουριά μου ότι δεν θα θέλουν ν' ακούσουν και το χειρότερο θα τ' ακούσω κι από πάνω. Και δεν έχω άδικο, υπάρχουν φίλοι που μόλις πάω να τους αναφέρω κάτι ας πούμε που είπε ή έγραψε ο κύριος Ν. Δήμου κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά. "Mας έπρηξες μ' αυτόν τον Δήμου, έλεος." "Τον ξέρεις;" "Ναι, ένας δημοσιογράφος είναι που δεν τον ξέρει κανένας." (Τόσα ξέρεις τόσα λες).

Το να συζητήσω πολιτικά με τους φίλους μου είναι επιστημονική φαντασία, παπαγαλάκια της TV οι περισσότεροι (κι εγώ μαζί, των blogs) που να βγάλουμε άκρη. Υπάρχει τρομακτική αδιαφορία και φυσικά αμάθεια και πολλή ημιμάθεια (κι εγώ μαζί). "Ο Μάνος που έχει φτιάξει τόσα κόμματα." "Μα, δεύτερο κόμμα είναι." "Α, ναι; Νόμιζα περισσότερα." Και το κόμμα δεν είναι του Μάνου, 3 άνθρωποι το φτιάξαν, και ούτε εμένα μ' άρεσε που μπήκε ο Μάνος επικεφαλής του ψηφοδελτίου αφού οι Έλληνες δεν τον έχουν σε εκτίμηση (έχουν σε πολύ καλύτερους). Στην Ελλάδα όλα είναι παρεξηγημένα, η λέξη φιλελέυθερος, ο Μάνος, ο οποίος είναι ένας που τη μια πάει στη ΝΔ, μετά κάνει τους Φιλελεύθερους, τους διαλύει, πάει στο Πασόκ και τώρα πάλι κόμμα. Έτσι λένε όλοι, έτσι θα' ναι. Τι να ανταπαντήσω μετά εγώ στο ατράνταχτο αυτό επιχείρημα; Αλήθεια πόσοι άκουσαν ποτέ το Μάνο σε μια συνέντευξη να μιλάει γι' αυτά και να εξηγεί (για τις λεγόμενες κατηγορίες). Ελάχιστοι. Καμία αλλαγή ιδεολογίας. Ήταν και είναι φιλελεύθερος. Να μην μπω σε λεπτομέρειες (σας βλέπω ήδη να βαρεθήκατε) για το πως συνεργάστηκε με το Πασόκ ή για τα έργα που 'χει κάνει στην Ελλάδα, που κανένας, πλην Σημίτη στα εγκαίνια της Αττικής Οδού, δεν του αναγνωρίσε.

Πως λοιπόν να εξηγήσω σε κάποιον γιατί υποστηρίζω τη δράση αν η συζήτηση είναι απ' την αρχή καμμένη; Δεν είμαι και κανένας δεινός ρήτορας. Οπότε όσο κι αν θέλω να βοηθήσω, δεν μπορώ παρά μόνο με την ψήφο μου.

Υποστηρίζω τη δράση γιατί εμπιστεύομαι τους ανθρώπους της, βλέπουν μια Ελλάδα να καταστρέφεται και τρέχουν να τη σώσουν. Είναι οι πιο πολλοί άνθρωποι επιτυχημένοι και αυτοδημιούργητοι (κι όχι παιδιά κι ανήψια...), ανάγκη από λεφτά δεν έχουν για να τα πάρουν απ' τους πολίτες. Πολλοί έχουν διαφορετική ιδεολογία αλλά συμφωνούν στα βασικά, πιστεύουν στην ελευθερία του ατόμου μες στην κοινωνία και σε μια κοινωνία που θα σέβεται το άτομο (θεωρητικό αλλά πόσο ισχύει σήμερα;). Με την διακήρυξη της δράσης συμφωνώ, αν έχετε λίγο χρόνο ρίξτε μια ματιά.

Κι ένα σχόλιο για την αποχή των εκλογών. Γιατί ήμουν εναντίον (πριν 2 χρόνια ήμουν υπέρ, οι απόψεις να αλλάζουν όμως). Διότι πολύ απλά αν όλοι αυτοί που απείχαν θέλοντας να δώσουν ένα μήνυμα στην κυβέρνηση είχαν πάει να ψηφίσουν "μικρά" ή "πολύ μικρά" κόμματα, το μήνυμα θα ήταν ισχυρότερο (δείτε τώρα πως το ερμήνευσαν) και πιθανότατα ο κ. Πλέυρης δεν θα ήταν σήμερα ευρωβουλευτής.

Σύμφωνοι

2009-06-08T22:32:00.004+02:00

Πρίν γράψω τα δικά μου συμπεράσματα, αναδημοσιεύω εδώ απ' το blog του Ροΐδη εμμονέςτο κείμενο Μωρίας εγκώμιον

Μωρίας εγκώμιον

08/06/2009 από Po

(Siemens, το στήριγμα της ελληνικής οικογένειας)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Παραφράζω τον Μπρεχτ: Στον τοίχο είναι με κιμωλία γραμμένο «Θέλουμε να πεθάνουμε στοιβαγμένοι σε ράντσα νοσοκομειακών διαδρόμων. Αυτός που το ‘γραψε δανείζεται τώρα λεφτά για να πληρώσει το φακελάκι για να εγχειριστεί».

Ο λαός εμίλησε και όποιος προσθέσει τα ποσοστά των κομμάτων της Siemens και των δορυφόρων τους θα αντιληφθεί πολλά. Θα έλεγα «Αυτή είναι η Ελλάδα» αλλά αφ’ενός δεν διαθέτω το θράσος του παλιού πρωθυπουργού που το είπε και αφ’ ετέρου δεν πάσχω από τόση μυωπία που να μην βλέπω τον Μπερλουσκόνι, τον Σαρκοζί, τον Μπους και τον Πούτιν να βγάζουν τη γλώσσα τους, θυμίζοντάς μου πως αυτά συμβαίνουν και εις Παρισίους.

Ο μέσος άνθρωπος για να δικαιολογήσει την ψήφο του που οφείλεται είτε στη βλακεία του, είτε στο ότι αναγνωρίζει στο πρόσωπο του κ. Τσουκάτου τον εαυτό του, είτε στο ότι ο κ. Ψωμιάδης του έχει τάξει διορισμό, είτε στο ότι του αρέσει να λέει ψέματα ακόμη και στον εαυτό του, έχει έτοιμη τη δικαιολογία: «Όλοι ίδιοι είναι». Με τη συνείδηση αναπαυμένη θα σταυρώσει τον κ. Παυλίδη, θα χειροκροτήσει τον κ. Ρουσόπουλο, θα ζητωκραυγάσει στην κεντρική κανιβαλική συγκέντρωση κροτίδων και καπνογόνων του ΓΑΠ, και θα δηλώσει αγανακτισμένος στην τηλεόραση: Τους σιχάθηκα, θα πάω για μπάνιο, δεν ψηφίζω κανένα τους. Ενίοτε λέει αλήθεια και ιδιωτεύει σε κάποια παραλία αλλά προσωρινά μόνο και μόνο για να εκβιάσει τον κομματικό κομισάριο για κάποιο παραπανίσιο ρουσφετάκι στις επόμενες εκλογές που για εθνικούς λόγους γίνονται πάντα συντομότερα. Ο κ. Τράγκας, ο κ. Αυτιάς, ο κ. Παπαδάκης, θα κολακεύσουν από τα τηλεπαράθυρα τον επαναστάτη με τα βατραχοπέδιλα, τον θρασύ νεαρό βλάκα που γύρισε την πλάτη σε ένα δικαίωμα που κατάκτησαν με αίμα άλλοι για χάρη του και στις βουλευτικές εκλογές θα επιστρέψει για να τις μετατρέψει σε μάχη στήθος με στήθος με το ΠΑΣΟΚ, ώστε να αποκτήσει ξανά ο δικομματισμός ένα θηριώδες ποσοστό του 80%.

Θα επανακάμψει λοιπόν στην κάλπη η άμυαλη κοπελίτσα που πήγε παραλία, για να επιβραβεύσει τη βαρβαρότητα με την αφελή σκέψη που έχουν οι πολλοί πως αυτή δεν αφορά και αυτούς. Είναι το «Γιατί σε μένα Θεέ μου;» του αρχιεπισκόπου τους, που δείχνει τον εγωκεντρικό και ανόητο τρόπο σκέψης τους. Θα ψηφίσει λοιπόν ο άνθρωπός μας για μια Ελλάδα πρώτη στους εξοπλισμούς, την περιβαλλοντική μόλυνση και τη διαφθορά και τελευταία στην παιδεία και στην υγεία. Δυο κόμματα είναι οι πραγματικοί νικητές των εκλογών. Το Λαός και οι Οικολόγοι, που πήραν ποσοστά πάνω και από τις προηγούμενες βουλευτικές και από τις ευρωεκλογές. Για τις ψήφους του Λάος κάθε σχόλιο είναι περιττό. Η ψήφος στους Οικολόγους διαθέτει το περιβαλλοντικό άλλοθι αλλά στην πλειοψηφία της είναι ψήφος απολίτικη και προσωρινή, που επιβραβεύει την απουσία, την ιδεολογική χαλαρότητα και την ασάφεια. Οι άνθρωποι που ψήφισαν ΛΑΟΣ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αυτοτιμωρούνται, τιμωρούν και τα παιδιά τους που σνομπάρουν τις ευρωεκλογές κάνοντας ή νομίζοντας πως κάνουν ντόλτσε βίτα. Τους περιμένει στη στροφή η ανεργία, η ανασφάλιστη εργασία, το μεσαιωνικό ωράριο, η απόλυση, η εργασιακή κόλαση, ο δανεισμός, το μολυσμένο περιβάλλον, η απάνθρωπη πόλη, η έρημη επαρχία, το ράντσο στο νοσοκομείο, τα θλιβερά γηρατειά με κάποια δυστυχισμένη κακοπληρωμένη μετανάστρια στο προσκεφάλι τους, οι καβγάδες με τα κακομαθημένα αρπακτικά παιδιά που γαλουχημένα σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία ζητούν τα πάντα από τους γονείς και τίποτα από τον εαυτό τους.

Το μπλογκ του κ.Ροϊδη έχει μια εμμονή κατά της Εκκλησίας. Όχι άδικα. Χωρίς να παραγνωρίζω τους πάρα πολλούς ακόμη παράγοντες οικονομικούς, ταξικούς, κοινωνικούς που έχουν διαμορφώσει τη σχιζοειδή νεοελληνική πραγματικότητα, επιμένω πως μέγιστο μέρος της ευθύνης για τη διαμόρφωση της γλοιώδους προσωπικότητας του μέσου Νεοέλληνα, το έχει η Εκκλησία. Οι ουμανιστές της Αναγέννησης, οι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού, οι μαρξιστές Επαναστάτες είχαν αντιληφθεί τι κίνδυνο εκπροσωπεί η Εκκλησία και την έβαλαν στο στόχαστρό τους. Όπιο που αποκοιμίζει τη σκέψη, ναρκωτικό που ξεγελάει τον ανθρώπινο πόνο, δηλητήριο μισαλλοδοξίας και φανατισμού, παραισθησιογόνο που θολώνει το νου του μέσου ανθρωπάκου τόσο που να πιστεύει πως ο ίδιος θεός που αφήνει να πεθαίνουν παιδιά από την πείνα θα βοηθήσει τον κανακάρη του στις εισαγωγικές εξετάσεις.

Η ελληνική Αριστερά, αρνείται να δει αυτήν την πραγματικότητα σε όλη της την έκταση. Παραπαίει, σκιαμαχεί, υποχωρεί και παραμελεί το καθήκον της αλλαγής των συνειδήσεων στην ίδια τη ρίζα του κακού. Στην υποκρισία που η Εκκλησία διδάσκει στα παιδιά από την κούνια τους. Από την ίδια τη στιγμή που τα παιδάκια διδάσκονται το παραμυθάκι του Αδάμ και της Εύας, καταλαβαίνουν πως οι μεγάλοι λένε ψέματα, οι μεγάλοι τους κοροϊδεύουν, πως οι μεγάλοι υποκρίνονται. Μαθαίνουν πως πέρα από την ορθολογική επιστημονική σκέψη, υπάρχει και ο μεταφυσικός παραλογισμός, ο κόσμος των ιερέων και των μάγων, όπου όλα τα ψέματα επιτρέπονται. Όταν ο θεός είναι τόσο βάρβαρος που καίει αμαρτωλούς στην Κόλαση, όταν ο ίδιος που έδωσε τη σεξουαλική επιθυμία την θεωρεί αμαρτία, όταν είναι τόσο εγωιστής που θέλει να τον λιβανίζουνε, όταν γκρεμίζει το σπίτι του φτωχού και θάβει στα ερείπια το νεογέννητο μωρό του, τότε κάθε κακότητα, κάθε μικρότητα και κάθε ατιμία επιτρέπονται. Οι βάσεις για να ενσωματωθεί το παιδί στη θλιβερή νεοελληνική πραγματικότητα και να επιβραβεύσει τον ξυλοδαρμό του μετανάστη, τον ασύλληπτο βιτριολιστή της Κούνεβα, τη νόμιμη μίζα του κ. Τρεπεκλή, την απόδραση του κ. Χριστοφοράκου, τη ζαρντιέρα και μυριάδες άλλα, έχουν μπει.

Υ.Γ.
O κ. Αυτιάς μας πληροφορεί πως ο Κώστας ο Καραμανλής κάλεσε όλους τους υπουργούς του αύριο στην Αθήνα και η κα Μιλένα Αποστολάκη μας βεβαιώνει πως ο ΓΑΠ ανασκουμπώνεται και από αύριο δουλειά. Η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει.

Τις πταίει;

2009-06-01T12:30:00.019+02:00

Αχ Ευρώπη

Κλίκαρε στο play "Arriba, muchachos..."

Θέλω να γράψω κάτι για τις εκλογές. Οκ, ευρωεκλογές είναι, για πολλούς ανευ σημασίας άλλα τα κόμματα θα βγάλουν τα συμπεράσματα τους απ' το αποτέλεσμα.

θέλω να γράψω κάτι να δείξω πως ο λαός, η κοινή γνώμη, ο μέσος Έλληνας, η κοινωνία κλπ κλπ δεν με εκφράζουν, ότι χαίρομαι πολύ που δεν ανήκω στην πλειονότητα αλλά στις μειονότητες, αν η πλειονότητα αυτή των Ελλήνων συνεχίζει να ψηφίζει και να δίνει την εξουσία σε ανθρώπους ανίκανους, σε κλέφτες, σε Καραμανλήδες, σε Παπαντρέους και σε Μητσοτάκηδες.

(Όταν λέω εδώ στη Μαδρίτη για την ονοματοκρατία στη χώρα μας, γελάνε, οι μαθητές μου, μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι θυμούνται τα 2 αυτά ονόματα και με κοιτάνε με ύφος που πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω αν είναι ειρωνικό, υποτιμητικό, ή απλώς αδιάφορο.)

Καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο Έλληνας δεν εκτιμάει, δεν έχει μάθει να εκτιμάει, δεν μαθαίνει απ' τα λάθη του, είναι και λίγο σαδομαζοχιστής (κομματικοποιημένα, ανέβαινει το κόμμα σου και πηδάς τους από κάτω, μετά σε πηδάνε αυτοί...), έλλειψη παιδείας, σοβαρότητας κλπ κλπ...Ξεχνάει και πολύ εύκολα, ποιος θυμάται την Αμαλία, τις φωτιές, τα σκάνδαλα ένα-ένα με λεφτά να φαν κι οι κότες, ακόμα και τα γεγονότα του Δεκέμβρη, την Κούνεβα, ποιος θυμάται και γιατί να θυμάται, η ΤV να' ναι καλά...

Πως γίνεται ρε γαμώτο να' μαστε τόσο άχρηστοι; Να περιμένουμε να βγει το κόμμα μας να μας βάλει σε μια θέση που δεν αξίζουμε γιατί αν την αξίζαμε θα την απαιτούσαμε αλλιώς, και οι απέναντι του άλλου κόμματος ας μείνουν στην απέξω και δεν μας νοιάζει, υποκρισία και προδοσία, όχι ψήφος για το κοινό καλό, μόνο για το δικό μας, για να βολευτούμε, έτσι μάθαμε, προδίδοντας κάθε αξία ανθρωπισμού, που ν' αλλάζουμε τώρα.

Θα μου πεις μπορεί κάποιοι να πιστεύουν όντως ότι ο Γιώργος θα φέρει την αλλαγή, τι να πω, μακάρι.

Διάβαζα χθές στη συνέντευξη του κυρίου Χωμενίδη στα Νέα, είπε ότι ο Λαζόπουλος είναι πληγή για τη δημόσια ζωή. Πληγή; Εμ, βέβαια. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, ενώ ξεκίνησε σαν καλός κωμικός, ξαφνικά θεώρησε ότι είναι η συνείδηση των Ελλήνων. Όταν τον βλέπω στην τηλεόραση, μου θυμίζει κάτι Αμερικανούς ιεροκήρυκες οι οποίοι ουρλιάζουνε κι από κάτω το πλήθος γουστάρει. Και το χειρότερο είναι πως πια δεν είναι κωμικός. O stand up comedian δεν κολακεύει, αλλά βρίζει το κοινό του. O Λένι ο βρομόστομος δεν έβριζε την εξουσία κολακεύοντας τον απλό άνθρωπο. Του έλεγε «εσύ είσαι o διεφθαρμένος και μαλάκας που ανέχεσαι. Εσύ που κάθεσαι στην πολυθρονίτσα και περιμένεις από μένα να βρίσω τον Νίξον είσαι σαν τον Νίξον». O Λαζόπουλος κολακεύει τον κόσμο και ιδίως τους νέους. Τους αποδίδει το αλάθητο, λες και δεν συμβαίνει αυτό που έλεγε ο Χατζιδάκις, ότι ανάμεσα στους νέους βρίσκονται και οι αυριανοί χαφιέδες και οι αυριανοί χασάπηδες και απατεώνες. Εν πάση περιπτώσει, η εξουσία του Λαζόπουλου δείχνει αυτό που έλεγα προηγουμένως. Την έλλειψη ενός καλού αφηγητή.

Και κατάλαβα πόσο δίκιο έχει, το να βρίζεις τους πολιτικούς και να κολακεύεις τον λαό που τους ψηφίζει δεν ωφελεί κανέναν.

Παραπάνω μιλάει για τον Νίξον, αλλά είναι ο ελληνικός λαός που ψηφίζει αυτές τις άχρηστες κυβερνήσεις μαλάκας και διεφθαρμένος; Εγώ έχω σχηματίσει μια ιδέα, εσείς;

Και εντελώς τυχαία πέφτω πριν λίγο πάνω στο άρθρο του κυρίου Γιανναρά στην Καθημερινή της Κυριακής. Ο επίλογος του άρθρου με κάλυψε και δεν έχω κάτι συμπληρώσω, αυτά που αναφέρει για την αριστερά σεβαστά αλλά δεν συμφωνώ νέος γαρ με αίμα που βράζει. Ακόμη, δεν με πειράζουν τα ελληνικά του Παπανδρέου, αλλά το ότι δεν τον βλέπω ικανό να τολμήσει να αψηφήσει το πολιτικό κόστος και να τα γαμήσει όλα.

Αξίζει να το διαβάσετε.

Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα

Tου Χρηστου Γιανναρα

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι πρωθυπουργοκεντρικό, που σημαίνει: μοναρχία όχι συνταγματική, αλλά απόλυτη. Το Σύνταγμα το αλλάζει ο πρωθυπουργός κατά την ανεξέλεγκτη βούλησή του, αρκεί να διαθέτει 180 έδρες στη Βουλή – το είδαμε στην πράξη το 1985. Αν δεν μπορεί να επέμβει και στο Σύνταγμα, αξιοποιεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεριόριστο της πρωθυπουργικής μοναρχίας.

Δεν δεσμεύεται από κανέναν όρο εσωκομματικού δημοκρατικού ελέγχου. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να επιβάλει όποια σύνθεση της κυβέρνησης θέλει – έστω και με κραυγαλέα ανίκανους ή προκλητικά φαύλους υπουργούς. Σπάνια (και για λόγους εντυπώσεων) επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίσουν «κατά συνείδησιν» – τους νόμους που τον εξυπηρετούν τους ψηφίζουν οι βουλευτές έστω και «παρά συνείδησιν», σαν ανέγνωμα πιόνια. Ελέγχει τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματός του, γεγονός που τον καθιστά αδιαμφισβήτητο σατράπη με αυλή κολάκων και λακέδων. Μαγειρεύει και επιβάλλει εκλογικούς νόμους προσαρμοσμένους σε επικαιρικές διευκολύνσεις της επανεκλογής του, αποφασίζει, με ιδιοτελή και μόνο κριτήρια, πότε θα διενεργηθούν εκλογές. Διορίζει τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας, όλων των Δημόσιων Οργανισμών, τους προέδρους και τους διευθύνοντες συμβούλους όλων των κρατικών εταιρειών. Ορίζει όλες τις υποψηφιότητες νομαρχών και δημάρχων του κόμματός του σε ολόκληρη τη χώρα και, βέβαια, τους ευρωβουλευτές του. Επιλέγει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον επιβάλλει με την κοπαδιασμένη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ή τον παζαρεύει, υπό την απειλή εκλογών, εξευτελίζοντας τον θεσμό.

Με αυτά τα δεδομένα ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: Οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και πατριές διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και κατ’ επίφασιν «δημοκρατία» μας. Καμιά πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες των δύο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία.

Η χώρα σήμερα έχει παγιδευτεί σε πολιτικό αδιέξοδο, γιατί οι πολίτες οφείλουν να επιλέξουν απόλυτο μονάρχη ανάμεσα σε δύο άκρως προβληματικούς δελφίνους. Η δέσμευση στη διλημματική επιλογή καθορίζει τους δείκτες υπανάπτυξης της ελλαδικής κοινωνίας: Σύμφωνα με τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις το 62% των ψηφοφόρων είναι έτοιμο να δώσει την ψήφο του και πάλι στις δύο κομματικές σατραπείες, στους άκρως προβληματικούς, αλλά κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες τους. Και από αυτή την πλειοψηφία των ψηφοφόρων το μέγιστο ποσοστό (60%) αιτιολογεί την πρόθεση της ψήφου του επικαλούμενο μόνο τον εθισμό – δηλώνει, δίχως αιδώ ή λύπην, ότι ψηφίζει πάντοτε σταθερά μία από τις δύο εκδοχές απόλυτης μοναρχίας χωρίς κριτική επανεκτίμηση της προτίμησής του («Κ» 23.5.2009).

Εφιαλτική υπανάπτυξη, ανατριχιαστική απερισκεψία ή ασυνείδητη και ενστικτώδης, όμως «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης; Η λευκή ψήφος δεν υπονομεύει, ευνοεί τον διπολισμό και τρίτη κομματική επιλογή για τον νοήμονα ψηφοφόρο δεν υπάρχει. Τα μικρά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτική σοβαρότητα, είναι μετερίζια ουτοπικών φιλοδοξιών ή αρρωστημένης δημοσιολαγνείας πολιτευτών, φυγάδων από τα δυναστικά ποιμνιοστάσια. Δεν υπάρχει μικρό κόμμα που να κυοφορεί ρεαλιστικές προϋποθέσεις ανατροπής του θεσμικά κατεστημένου διπολισμού, των φεουδαρχών που εκ περιτροπής καταληστεύουν και ρημάζουν τη χώρα.

Τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς γραδάρουν τον βυθό της πολιτικής και παιδευτικής μας υπανάπτυξης. Το ένα, το τάχα και «εκσυγχρονιστικό» έχει μεταλλάξει τα κοινωνιοκεντρικά οράματα της Αριστεράς σε συντεχνιακό καμουφλάζ αδίστακτου καριερισμού, ωμού ατομοκεντρισμού συμφερόντων – υιοθετεί τη βία και τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν όπλα δήθεν «κοινωνικής πάλης», ενώ πρακτορεύει απροκάλυπτα στην ελληνική κοινωνία τον νεοταξικό εθνομηδενισμό. Το άλλο, το «συντηρητικό» κόμμα, έχει επιλέξει τη φυγή στο παράλογο, στο εξωπραγματικό: ζει στο αστρικό νεφέλωμα νοσταλγίας του Σταλινισμού, συνθηματολογεί στοχεύοντας σε παραισθησιογόνα τεχνητής αναβίωσης του σοβιετικού «παραδείσου». Πρέπει να έχει κανείς σοβαρό πρόβλημα απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα για να ψηφίσει ένα από τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα.

Υποδηλώνει λοιπόν ενστικτώδη, αλλά «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης το 62% των πολιτών που εμμένουν στον διπολισμό; Είπαμε ότι πρόκειται σαφέστατα για επιλογή μονάρχη, όχι επιλογή κόμματος ή πολιτικής ή κοινωνικού στόχου. Και το δίλημμα εντοπίζεται σε δύο δελφίνους με πολλά κοινά γνωρίσματα και κάποιες δευτερεύουσες διαφορές:

Και οι δύο δεν χρειάστηκε να παλαίψουν ποτέ για τίποτα στη ζωή τους: Δεν κρίθηκαν στον επαγγελματικό - κοινωνικό στίβο προτού φιλοδοξήσουν να διαχειριστούν τα κοινά. Κάθε μέρα που ξημερώνει ξυπνούν ξέροντας ότι τους έτυχε ο πρώτος λαχνός του λαχείου. Η δυναμική της ανέλιξής τους βασίζεται στο οικογενειακό τους όνομα και μόνο.

Επομένως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να έχουν φίλους, σχεδόν αδύνατο να ακούσουν ειλικρινή, ρεαλιστική κριτική. Εζησαν και ζουν στη γυάλα του οικογενειακού τους ονόματος, δεν έχουν ζυμωθεί με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν ξέρουν να εντοπίζουν ανθρώπινη ποιότητα. Βασίζονται σε συγκυριακά «φιλαράκια», σε ρηχόμυαλους συγγενείς.

Στην πολιτική τους διαδρομή έχουν κοινό το στίγμα της αποτυχίας: Ο ένας χρημάτισε υπουργός παροιμιώδους ανεπάρκειας, ο άλλος πρωθυπουργός ανεπανάληπτης ατολμίας και ραστώνης. Ως κομματικοί αρχηγοί δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα δημιουργικής φαντασίας, σθένους για να τολμήσουν τομές, να πρωτοτυπήσουν, να διακινδυνεύσουν γόνιμες ανατροπές.

Είναι και οι δύο εξίσου ενδοτικοί στο ψεύδος: Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «σοσιαλιστής» (ύψιστε Θεέ!), ο άλλος, ο μνημειώδους ατολμίας, καυχάται συνεχώς για «μεταρρυθμίσεις»! Δεν επεξεργάστηκαν ούτε αποτόλμησαν ποτέ λύσεις των καίριων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επαγγέλλονται συνεχώς «διαλόγους», συμβιβάζονται με ασήμαντες «βελτιώσεις», αναμηρυκάζουν καυχήσεις για το τίποτα. Η δημοκοπική τους ρητορική είναι αναξιοπρεπής ψευδολογία καλοχτενισμένη από μαστόρους της εξαπάτησης.

Διαφέρουν στα δευτερεύοντα: Ο ένας δεν διαθέτει παιδικά βιώματα πατρίδας στη χώρα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα – η εκφραστική αδεξιότητα τον εκθέτει. Μιμείται ύφος και χειρονομίες του πατέρα του, τον αδικεί και το παρουσιαστικό του: φιγούρα επαρχιακού γυμνασιάρχη περασμένων εποχών. Ο άλλος έχει σίγουρο ρητορικό ταλέντο, αλλά δείχνει να μην έχει αισθήματα, να μην τον αγγίζει τίποτα, να είναι όλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Σαν να ασχολείται με την πολιτική όπως με το σκάκι, το μπριτζ ή το τάβλι. Από βαρεμάρα.

Αν είναι αυτές οι συντεταγμένες του διπολισμού, η ελληνική κοινωνία τον συντηρεί όχι από ενστικτώδη «σοφία» αυτοπροστασίας. Μόνο από απαιδευσία και υπανάπτυξη.

L.A.

2009-05-21T10:45:00.004+02:00

Σκέφτομαι να ξεκινήσω εκστρατεία να πείσω τον κόσμο να φύγει, δεν το αντέχεις πια, η κατάσταση δεν πάει άλλο, θυμάσαι πως ήταν παλιά και βάζεις τα κλάματα.

Οκ, έχει και τα καλά της, έχεις τη δουλειά σου, τα πολλά ενδιαφέροντα σου, τη φήμη της..Αλλά, ρωτάω, αν φύγεις εσύ και φύγουν κι άλλοι, όπου κι αν πάτε, δεν θα γίνουν δουλειές, δεν θα' χεις πράγματα να κάνεις, δεν θα' ναι πιο ήσυχα, πιο ευχάριστα, λιγότερο αγχώδη, περισσότερο ανθρώπινα;

Σκέψου το λίγο. Τι σε εμποδίζει να το πάρεις απόφαση; Ειδικά εσύ, που μεγάλωσες στην επαρχία, έτοιμος είσαι να γυρίσεις, αν όχι στο χωριό, που ίσως να μοιάζει υπερβολικά μικρό, έστω σε μια μικρή πόλη εκεί κοντά. Κι αν νομίζεις πως είσαι αρκετά πολιτισμένος πια για να πας στην επαρχία, η οποία -συμφωνώ μαζί σου- είναι ακόμα πολύ πίσω, μπορείς με τους άλλους που θα γυρίσουν να κάνετε κάτι γι' αυτό, θα ωφεληθούν όλοι.

5.000.000 άνθρωποι ζουν σ' αυτή την πόλη, ο μισός πληθυσμός της χώρας. Είναι τρελλό, αν όχι νοσηρό.

Αποκέντρωση Τώρα.
Leave Athens

(Πριν πατήσω το publish post έτυχε να διαβάσω το σημερινό κείμενο του κυρίου Ν. Δήμου στη Lifo, ρίξτε το μια ματιά, ένα επιχείρημα στα παραπάνω.)

My dear madam

2009-05-16T19:06:00.011+02:00

Εδώ είμαστε, κυρία μου, που λέει κι ο Λάκης.

Τι ήταν κι αυτό με τον αέρα της Ισπανίας; Το μάθατε; Χασισώνονται όλοι τόσο πολύ που ο αέρας είναι γεμάτος ναρκωτικές ουσίες. Φίλη, μου λέει ότι το 90% απ' τα 20Ευρα έχουν κόκα πάνω, απ' το σνιφάρισμα, κυρία μου.

Αμ το άλλο με τις φοιτητικές εκλογές, αυτή η ΔΑΠ με τα φοβερά συνθήματα..θα το θυμάστε το φοβερό..και α, και ου, και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ...Ποιοι φοιτητές πάνε και ψηφίζουν, κυρία μου; Απ' την Ισπανία μας ήρθαν, έετσι μες στη μαστούρα, και πήγαν ρίξαν την ψήφο για να περάσουνε και μήνυμα, τι είδους μήνυμα πέρασαν κυρία μου; Ότι τα καλύτερα πάρτυ και φέτος τα διόργανωσε η ΔΑΠ (αυτό από Ελληνοφρένεια).

Κυρία μου, δεν ξέρω αν είδες τον τελικό κυπέλου Ισπανίας, ούτε εγώ αλλά τον άκουσα, μεγάλη ομάδα η Ατλέτικ, μεγάλοι και οι Βάσκοι οπαδοί της, αλλά κυρία μου αυτός ο Guardiola, να δεις που αυτός ήταν σίγουρα ζαλισμένος απ'το ναρκωτικό to νέφος και δεν ήξερε τι έκανε. Πρώτη φορά, κυρία μου, λέει, είδαν κάτι τέτοιο οι άνθρωποι, να φωνάζει όλο το γήπεδο 'Guardiola cambia al Messi´ κι αυτός εκεί, το δικό του, και ώρα τώρα αυτό, να φωνάζουν όλοι κι αυτός τίποτα, όλοι βλέπαν πως είχε κουραστεί και έπρεπε να προστατευτεί, εκτός απ' τον προπονητή, εκεί να μην τον βγάζει αυτός. Κι αυτή η Barca, κυρία μου, τι έχει κάνει, 4 στη Sevilla, 6 στη Real, 4 στην Athletic, και πάει και για Treble, και μετά λέει για πιο πολύ ναρκωτική ουσία στη Μαδρίτη από ό,τι στη Βαρκελώνη, μα τι λένε κυρία μου;

Και για να τελειώσω, κυρία μου, δεν ξέρω αν μαστουρώνουμε απ' αυτό το νέφος εδώ, όλη μέρα έδινα εξετάσεις κυρία μου, όλα τα κενά που έπρεπε να συμπληρώσω παγίδες και σε αρκετές έπεσα, κυρία μου, τόσες ώρες, τόση κούραση, απορώ, για να τα απαντήσεις όλα αυτά και με βάση 70% για να περάσεις αν δεν είσαι μηχανή, τουλάχιστον θα πρέπει να' σαι ντοπέ, εκεί καταλήγουμε κυρία μου, (οκ υπερβάλλω λίγο). Κι εγώ απ'το άγχος μου έστειλα γράμμα στον δήμαρχο χωρίς να γράψω "αγαπητέ κύριε", κατάλαβες κυρία μου;

MayDay

2009-05-01T18:11:00.006+02:00

Μπήκε και ο Μάιος. Καλώς τον!
Σε 2 μήνες φεύγω, σε 4 γυρνάω. 'Η να μη γυρίσω; Κι εκεί τι να κάνω, που θα μείνω, πως θα προσαρμοστώ;

Άραγε άξιζε τον κόπο, μετά το ίσον τι πρόσημο να βάλω σ' αυτή την ιστορία; Τι έχασα, τι κέρδισα; Τι θα γινόταν αν δεν έφευγα; 2-3 χρόνια έξω. Μένω εκτός, μιλάω με σύρματα. Έξω θα πει να' ναι όλοι μαζί κάπου μέσα, σε καφετέρια, σε σπίτια, σε σύνορα κι εσύ έξω. Έξω θα πει αλλού. Εξωτερικό θα πει ένα σχήμα κυκλικό κι εσύ να κρέμεσαι με εφαπτόμενες γραμμές τηλεφώνου πότε από πάνω, πότε από κάτω.

Φυσικά ζεις, μαθαίνεις και ωριμάζεις. Εμπειρίες και ιστορίες που θα μείνουν. Οι καινούριες αρχές δεν ξεκινάνε με μηδενισμένο το κοντέρ, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Άλλη ζωή, πιο ζωηρή, καλή δουλειά, καλή παρέα, όμορφη πόλη, τώρα καταπράσινη, με ανοιξιάτικες βροχές, με πάρκα, με ανθρώπους που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με αγάπη, θα' χουν πάρει αγάπη κι αυτοί. Ένας παράδεισος για πολλούς η Ισπανία.

Διλήμματα. Εδώ ή εκεί; Μα φυσικά εκεί. Κι εκεί που; Χωριό ή πόλη; Μα φυσικά πόλη. Ποια, αυτή ή την άλλη; Ποιος να ξέρει, κάνε εσύ αυτό που είναι να κάνεις και θα γίνει αυτό που είναι να γίνει, είναι μια καλή συμβουλή στα διλήμματα.

Μια φορά ζούμε και θέλουμε τα πάντα.

Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις. Και ή πας να παίξεις τρικυμία ή πνίγεσαι. Εκ του πλησίον, 1998, Οδυσσέας Ελύτης

Νέο Κύμα

2009-04-24T13:04:00.004+02:00

Νιώθω σαν κάτι κοριτσάκια που 'χουνε σύρματα στα δόντια ή σπυράκια...

Κι όλοι μου οι φίλοι απορούν 'τι κάνει ετούτος, ο μαλάκας;'...

Μα μπαίνει η άνοιξη στην πόλη, κι απ' τ'ανοιχτό λεωφορείο μου φαίνεστε όλοι τόσο γλυκούτσικοι κι αχνοί...

Θα' ταν τρελό να προσπαθώ, αυτόν τον άνεμο να εκφράσω με τα φαναράκια του μου αρκεί να γειτονέψω...

Gone Rotten

2009-03-12T22:17:00.001+01:00

How's she?
I think it's too late...
It can´t be too late since she's still breathing.
Yes, but the doctors said...
Oh, come on, what can they know?
Now they're having a meeting.
Who cares, they don't love her as much as we do, right?
Yes, that's right. So, what shall we do?
I wish I knew.
Do you believe her condition is beyond any repair?
Of course not, but the question is 'How did this happen?'
All of a sudden, within a night.
Don't be so naive. Such a condition cannot occur overnight. Something must've happened before that night.
Like what?
This is what we should find out and focus on from now on, so we'll be able to protect her when she recovers .
If she ever does.
She will, I know she will.
What shall we do now? We can't leave her here, I think the doctors, who, by the way, look very weird, don't care much.
We should help her, we're her only hope, maybe her last one.
Look, the docs are coming.

Σκέψεις Σκόρπιες

2009-02-28T14:35:00.011+01:00

Salvador Dali. Dali’s dream of a virgin.

Slumdog Millionaire. Όλη η αλήθεια του κόσμου σε 2 ώρες και 8 Oscar.

Μια διαφορά. Του νοικοκύρη, με την παλιότερη έννοια και τη σημερινή.

Μια αμφιβολία. Δεν ξέρεις αν το χελιδόνι που γύρισε και φέτος είναι το περσινό.

Μια ελπίδα. 2 σταγόνες νερό ενώνονται για να εξατμιστούν μαζί.

Ροή. Οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια. Οι σωφέρ της ζωής μας.

Αδικία. Το ψάξε-ψάξε δεν θα το βρείς.

Μνήμη. Μυστικά, μυρωδιές, μελωδίες.

Ό,τι κι αν γίνει, στο τέλος καταλήγουμε εκεί που αρχίσαμε. Σχήμα κλειστό. Αρχή και τελός, ένα και το αυτό.

Ανακαλώ

2009-02-13T11:49:00.006+01:00

Μα πως το ξέχασα;
Κάποτε, 19 του Σεπτέμβρη του '83 (έγω τότε σχεδόν έτοιμος να βγω απ' την κοιλιά της μάνας μου) ο Διονύσης δίνει μια συναυλία στο Ολυμπιακό στάδιο. Πιο πριν (την Πρωταπριλιά) στο Palais de Sports στη Θεσσαλονίκη. Έχουμε την τύχη (χάρη στο περιοδικό Δίφωνο, 1995) να τις ακούμε σε μετάδοση του δευτέρου προγράμματος όπου μιλάνε πολλοί για τον Διονύση. Υπάρχει και online (όχι ολόκληρο) εδώ.

Αυτό το CD όποτε το ακούω έρχεται στο μυαλό μου μια φωτογραφία του πατέρα μου που 'ναι με μαλλί αφάνα και παντελόνι καμπάνα. Τους φαντάζομαι, λοιπόν, όλους έτσι να γεμίζουν το στάδιο. Ένα κοινό μιας εργατικής τάξης που μόλις βρήκε έναν ήλιο για αρχηγό να φέρει την αλλαγή που ονειρεύεται. Άλλη εποχή, άλλες σκέψεις, πιο αγνές προθέσεις, πιο πλούσια αισθήματα, όλα πολύ πιο ανθρώπινα και απλά.

'Σήκω ψυχή μου πάρε ρεύμα....δώσε ρεύμα.'

Once in a blue moon

2009-02-12T12:51:00.004+01:00

Όσο κι αν ψάξετε, δε νομίζω να μπορέσετε να μου βρείτε CD Live που να μ' αρέσει περισσότερο απ' αυτό.

Crete

2009-02-03T13:11:00.007+01:00

Tigris Psarantonis

Επικαιρότητα

8 χρόνια...

2009-01-21T22:22:00.007+01:00

Διαβάζω στο Ηλίθιοι Λευκοί του Μάικλ Μουρ

Στις 20 Ιανουαρίου του 2001, ο Τζόρτζ Γ. Μπους βρέθηκε μαζί με τη χούντα του στα σκαλιά του Καπιτωλίου, στάθηκε μπροστά στο δικαστή Ρένκουιστ και έδωσε τον όρκο που δίνουν οι Πρόεδροι στην τελετή ανάληψης των καθηκόντων τους. Ήταν μια κρύα και βροχερή μέρα στην Ουάσινγκτον. Μαύρα σύννεφα έκρυβαν τον ήλιο και η διαδρομή της παρέλασης, κατειλημμένη συνήθως από δεκάδες χιλιάδες πολίτες μέχρι και τον Λευκό Οίκο, ήταν αλλόκοτα άδεια.
Είκοσι χιλιάδες διαδηλωτές αποδοκίμασαν τον Μπους σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής κρατώντας πλακάτ που κατηγορούσαν τον Μπους ότι έκλεψε την εκλογή. Αυτοί οι μουσκεμένοι απ' τη βροχή διαδηλωτές ήταν η συνείδηση του έθνους. Η λιμουζίνα του Μπους δεν μπορούσε να τους αποφύγει. Αντί για επευφημούντα πλήθη υποστηρικών, τον υπόδεχτηκαν καλοί άνθρωποι που είχαν κινητοποιηθεί για να θυμίσουν στον παράνομο αυτόν κυβερνήτη ότι δεν είχε κερδίσει τις εκλογές- κι ότι ο λαός δεν θα το ξεχνούσε ποτέ.

Εκδόσεις ΑΙΩΡΑ, μτφρ. Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, Νικόλας Νίτσας, σ. 41

Χθες ήταν μια άλλη μέρα, κάτι σαν αποκατάσταση της αλήθειας, κάτι σαν ρόδα είναι θα γυρίσει, κάτι σαν όλα πληρώνονται μια μέρα, κάτι σαν ο λαός δεν ξεχνά, ήταν η Χαρά, ήταν η Ελπίδα.

Θυμάμαι τη βραδιά της νίκης του Ομπάμα, στην αρχή του λόγου του είπε πως αυτό που συνέβη ήταν η απάντηση σε όποιον ακόμα αμφιβάλλει για το αν υπάρχει δημοκρατία σ' αυτή τη χώρα. Στο αντίπαλο στρατόπεδο, απ' την Αριζόνα ο Μακκέην έδινε συγχαρητήρια στον νέο πρόεδρο και από κάτω ο κόσμoς γιουχάιζε. Στο Σικάγο ο Ομπάμα έδινε συγχαρητήρια στον Μακκέην και την Πέιλιν λέγοντας μάλιστα πως ανυπομονεί να δουλέψει μαζί τους και ο κόσμος χειροκροτούσε. Και μ' άρεσε και το πολύ ωραίο που είπε I will listen to you, especially when we disagree.

Ωραίο αυτό που γράψαν στο τέλος της προχθεσινής Ελληνοφρένειας: Η εκλογή του Ομπάμα έγινε με όρους star system. Ενώ του Κωστάκη ή του Γιωργάκη γίνονται με πολιτικά κριτήρια.
Αλλά έτσι είναι...Τα αμερικανάκια είναι χαζά. Δεν μοιάζουν με τα τρεταπέρατα ελληνάκια...

Κύριε Δήμου, κι εγώ έτσι νιώθω.

Odyssey

2009-01-19T23:24:00.017+01:00

I left my home,
my country.
I' m in a really
far and nice
place.
The Island of
the Serins.
Though, I know
I will leave
-again- soon.
'Cause something
-inside me-
keeps
telling me
you have to go back.

Η εξουσία του Τύπου

2009-01-19T13:03:00.005+01:00

Απ'τον κύριο Πάσχο Μανδραβέλη

Η εποχή των άδικων υπεραπλουστεύσεων (αυτός ο τίτλος του άρθρου)

«Για το ευρύ κοινό τουλάχιστον, είμαι εκείνος ο οποίος λένε τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ότι είμαι, λέω αυτό που λένε ότι λέω, γίνομαι αυτό που λένε ότι γίνομαι».

Ένα από τα αξιοπρόσεκτα κεφάλαια της πολιτικής σκέψης του νεοεκλεγέντα προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, είναι η εξαιρετική ανάλυση για τον ρόλο των media στην πολιτική, όπως καταγράφεται στο βιβλίο του «Τολμώ να ελπίζω». Η ανάλυσή του που είναι βασισμένη στις προσωπικές εμπειρίες, αλλά και στην θεωρητική του κατάρτιση, δείχνει αφενός την οξυδέρκειά του και εξηγεί την απόφασή του να προσπεράσει τον κορμό των παραδοσιακών Μέσων και να απευθυνθεί άμεσα δια του διαδικτύου, των εθελοντών της καμπάνιας και βιβλίων στους ψηφοφόρους.

Η ανάλυσή του δεν αφορά μόνο τα αμερικανικά ΜΜΕ, αλλά έχει καθολική εφαρμογή για όλο τον κόσμο και φυσικά την Ελλάδα. Όσοι, λοιπόν, αναρωτιούνται γιατί οι πολιτικοί, μιλούν στεγνά, δηλαδή σαν ...πολιτικοί, δεν έχουν παρά να διαβάσουν την εμπειρία Ομπάμα. Τα ΜΜΕ γράφει, «καραδοκούν στη γωνία, για να βάλουν την παραμικρή μου δήλωση στο μικροσκόπιο, να την κόψουν κομματάκια, να της δώσουν ερμηνείες πέρα από τον έλεγχο μου και να την χτενίσουν για πιθανά λάθη, ατυχείς διατυπώσεις, παραλείψεις, αντιφάσεις οι οποίες στη συνέχεια θα αρχειοθετηθούν από το αντίπαλο κόμμα και θα επανεμφανιστούν σε μια δυσάρεστη τηλεοπτική διαφήμιση. Στο σημερινό πολιτικό κλίμα μία και μόνο άστοχη παρατήρηση προκαλεί περισσότερη κακή δημοσιότητα από αναρίθμητες άστοχες αποφάσεις· κατά συνέπεια δεν θα έπρεπε να με εκπλήσσει το γεγονός ότι στο Καπιτώλιο το χιούμορ ελέγχεται, η ειρωνεία θεωρείται ύποπτη, ο αυθορμητισμός καταδικαστέος και το πάθος άκρως επικίνδυνο.

»Άρχισα να αναρωτιέμαι πόσος καιρός έπρεπε να περάσει προτού ο πολιτικός εσωτερικεύει τη διαδικασία αυτή: προτού η επιτροπή των γραφιάδων, διορθωτών, και λογοκριτών μετακομίσει στο κεφάλι του· προτού οι «ειλικρινείς» εκδηλώσεις του αρχίσουν να ακολουθούν το σενάριο, ώσπου να φτάσει και να ξεροκαταπίνει ή να εκρήγνηται μόνο με εντολή του σκηνοθέτη. Πόσος καιρός πρέπει να περάσει προτού αρχίσει να μιλάει σαν πολιτικός;»

Για τον Ομπάμα το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα «παράθυρα της τηλεόρασης», ή η «τηλεοπτική συναισθηματική δημοσιογραφία» που τώρα κερδίζει έδαφος στις ΗΠΑ, κυρίως με την είσοδο του Fox στην αγορά. Αυτή, εκτραχύνει την πολιτική κουλτούρα, ανάβει τα αίματα και δημιουργεί κλίμα δυσπιστίας.

«Το περίεργο είναι ότι οι χοντροκομμένες επιθέσεις δεν ενοχλούν τόσο», γράφει ο Ομπάμα. «Αν οι θεατές διασκεδάζουν όταν ακούν να με αποκαλούν "Οσάμα-Ομπάμα", με γεια τους με χαρά τους. Όμως το πραγματικό δηλητήριο στάζει από την πένα των πιο καλλιεργημένων δημοσιογράφων, λόγω του κύρους και της μαεστρίας με την οποία επιτίθενται στις λέξεις του πολιτικού, παρουσιάζοντάς τον σαν τον τέλειο βλάκα.»

Για ένα περίεργο λόγο, που μάλλον έχει να κάνει με τα στερεότυπα που κολλούν στον πολιτικό άξονα δεξιά-αριστερά, ή στο επιτυχημένο επικοινωνιακό σχέδιο των ρεπουμπλικανών τα τελευταία χρόνια, τα ΜΜΕ (ακόμη και αυτά που χαρακτηρίζονται liberal, δηλαδή είναι πιο κοντά στους Δημοκρατικούς) δεν είναι δίκαια στους μύθους που καλλιεργούν για τα δύο πολιτικά κόμματα.

Έγραφε το 2006 ο Ομπάμα: «Δύσκολα θα βρίσκαμε σήμερα αναφορά στους Δημοκρατικούς που να μην υπαινίσσεται ότι είμαστε "αδύναμοι" και "δεν εκπροσωπούμε τίποτε". Αντίθετα οι Ρεπουμπλικανοί είναι "δυναμικοί" (αν και λίγο στριμμένοι), και ο Μπους είναι "αποφασιστικός", παρ’ όλο που αναθεωρεί συνέχεια τις απόψεις του. Αν η Χίλαρι Κλίντον πάει κόντρα στην κομματική γραμμή με ένα λόγο ή ένα ψήφισμά της, την αποκαλούν "καιροσκόπο". Αν ο Τζον Μακέιν κάνει το ίδιο, επιβεβαιώνει ότι είναι το "μαύρο πρόβατο που τα λέει έξω από τα δόντια"».

Η δουλειά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης χαρακτηρίζεται από στρεβλώσεις, υπεραπλουστεύεις και την αδυναμία για καβγάδες. «Η παρακμή της πολιτικής κοσμιότητας», γράφει ο Ομπάμα, «οφείλεται εν μέρει στο ότι κατά τον Τύπο η κοσμιότητα δεν έχει ενδιαφέρον. Αν ο πολιτικός πει: "κατανοώ την άποψη του αντιπάλου μου" ή "το ζήτημα είναι περίπλοκο", η δήλωση του δεν θα πουλήσει. Ομως αν περάσει στην επίθεση, τότε οι κάμερες θα πέσουν πάνω του. Πολλοί δημοσιογράφοι επιστρατεύουν κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο προκειμένου να ρίξουν λάδι στη φωτιά και διατυπώνουν τις ερωτήσεις τους με τέτοιο τρόπο ώστε να εκμαιεύσουν μια εμπρηστική απάντηση».

Για τον Ομπάμα αυτές οι παθογένειες είναι εγγενείς στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να σκεφθούν, να κρίνουν και να συγκρίνουν.

«Οι δημοσιογράφοι στην Ουάσιγκτον», γράφει, «εργάζονται κάτω από τρομερές πιέσεις στις οποίες τους υποβάλλουν οι αρχισυντάκτες και οι παραγωγοί, οι οποίοι είναι με την σειρά τους υπόλογοι στους εκδότες και τα στελέχη των καναλιών, οι οποίοι είναι με την σειρά τους σκυμμένοι ολημερίς πάνω από τα νούμερα της προηγούμενης εβδομάδας ή τα πωληθέντα φύλλα του προηγουμένου έτους και προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα κόσμο που δείχνει να προτιμά το Playstation και τα ριάλιτι σόου. Έτσι για να προλάβουν να παραδώσουν πριν από την προθεσμία, να διατηρήσουν το μερίδιο στην αγορά και να ταϊσουν το τέρας που λέγεται "δελτίο ειδήσεων" οι δημοσιογράφοι σχηματίζουν αγέλες και εργάζονται με τα ίδια δελτία τύπου, τα ίδια γεγονότα και τα ίδια δημόσια πρόσωπα. Εν τω μεταξύ οι πολυάσχολοι και ως εκ τούτου μάλλον αδιάφοροι καταναλωτές ειδήσεων δεν δείχνουν να ενοχλούνται από τις υπεραπλουστεύσεις. Και γιατί να ενοχλούνται; Οι υπεραπλουστεύσεις δεν απαιτούν χρόνο και σκέψη· είναι ελαφρές και ευκολοχώνευτες. Κάνουν τη ζωή όλων πιο εύκολη.»

Έτσι, θα προσθέταμε εμείς, κυριαρχεί στην κοινωνία ο λαϊκισμός. Τα προβλήματα έτσι κι αλλιώς γίνονται προϊόντος του χρόνου πιο σύνθετα και οι απαντήσεις που περνάνε στα ΜΜΕ πρέπει να εμανίζονται όλο και πιο απλοϊκές. Όσοι λοιπόν είχαν την απορία πως είναι δυνατόν να κυβερνά τις ΗΠΑ επί οκτώ χρόνια ένας απλοϊκός -που οδήγησε τη χώρα του από καταστροφή σε καταστροφή- οφείλουν να μελετήσουν το φαινόμενο Καρλ Ρόουβ. Ο «μάγος της επικοινωνίας» των Ρεπουμπλικανών είχε κατανοήσει το απόφθεγμα του Μπέρναρντ Ράσελ: «Το πρόβλημα στον κόσμο είναι ότι οι ανόητοι και οι φανατικοί είναι πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους, και οι συνετοί είναι γεμάτοι αμφιβολίες.» Ήξερε δε ότι σε ένα πολιτικό σκηνικό που χαρακτηρίζεται από υπεραπλουστεύσεις, μόνο «οι ανόητοι και οι φανατικοί», πουλάνε.

info
Σε μια χώρα που δεν έχουν μεταφραστεί τα γραπτά του μεγαλύτερου στοχαστή πολιτικού στην ιστορία των ΗΠΑ, δηλαδή του Τόμας Τζέφερσον, είναι αξιοσημείωτο και ενθαρρυντικό το γεγονός ότι ήδη κυκλοφορούν τρία βιβλία του Μπαράκ Ομπάμα στα ελληνικά.
* «Τολμώ να ελπίζω. Σκέψεις για την ανάκτηση του αμερικανικού ονείρου», εκδόσεις «Πόλις»
* «Εικόνες του πατέρα μου. Η ιστορία ενός γένους και μιας κληρονομιάς», εκδ. «Κ. Αδάμ».
* «Ομπάμα και Ευρώπη. Ο λόγος της Φιλαδέλφειας, ο λόγος του Βερολίνου, ο λόγος της νίκης», (πρόλογος, σχόλια, επίμετρο, Κ. Μποτόπουλος), εκδ. Παπαζήση.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 18.1.2009

This is the wind of change, Pehlivanis.

2009-01-18T12:59:00.005+01:00

Θανασης Παπακωνσταντινου Πεχλιβανης(studio version)

And you bus, do you believe in God?

2009-01-14T11:54:00.031+01:00

It all started in the UK with an Atheist Campaign.

Hundreds of London buses now carry ads reading: 'There's probably no God. Now stop worrying and enjoy your life.'

Now in Barcelona The campaign launched by the Union of Atheists and Freethinkers has received more than 6,000 euros (8,000 dollars) in donations which are expected to allow it to also plant ads on two buses in the capital Madrid.

Arguments
'We live in a free country,'
'The (Catholic) Church launches messages, why should we not do the same?'
'Such a campaign does not hurt anyone, will bring fresh air and a slap to fanaticism,'

An evangelical pastor in the Madrid suburb of Fuenlabrada was even swifter off the mark, raising funds from his faithful to pay for two buses to drive round the Spanish capital for two months bearing the counter-slogan: "God does exist. Enjoy life in Christ."

Arguments

'We are not worried about the atheists, but want to divulge our message,'

"We want to communicate to the world that Christ exists and offers the way to a better life,"
"Everyone has the right to express their opinions freely, and that includes us."

"Faith in God is not a source of worry, nor is it an obstacle for enjoying life,"

Religious or Atheist or Agnostic, you'd better have a look on the ad of the bus before you get on it.

In Barcelona “At bus stops, most travelers were not aware of the ads that were created by the atheist association, and the few people that did have some knowledge showed total indifference and only wanted the bus to travel as quickly as possible in order to get around,”

Imagine people in Madrid (by the end of the month the atheist buses will appear too) watching the passing by buses, which bring up such a controversial issue, reading one the one that 'Possibly, there's no God' and yet reading on the other that 'Yes, there's God'. Some may find it kind of cool and smile, however, most of them will get frustrated with the whole idea.

At the end, the happy ones will only be the people who own the bus companies and get the money.

Along with the Uk and Spain comes Canada and Some interesting quotes about atheism I found on their site:

“The way to see by Faith is to shut the eye of Reason.” - Benjamin Franklin

“Since it is obviously inconceivable that all religions can be right, the most reasonable conclusion is that they are all wrong.” - Christopher Hitchens

“Question: How do you know you’re God?
Answer: Simple. WHen I pray to him, I find I’m talking to myself.” - Peter O’Toole

“Science has done more for the development of Western civilization in one hundred years than Christinaity did in eighteen hundred.” - John Burroughs

“The difference between religions and cults is determined by how much real estate is owned.” - Frank Zappa

“Faith is the great co-out, the great excuse to evade the need to think and evaluate evidence. Faith is belief in spite of, even perhaps because of, the lack of evidence.” - Richard Dawkins

Some given by the readers of the site:
“Even if there is no God, the Universe is still awesome”

“Atheists are nice because they like to be, not because they are commanded to be”

“The faithful strive for the benefit of one invisible God, atheists strive for the benefit of 6,000,000,000 fellow humans”

“There’s probably no Heaven so let’s make this world better”

“You will burn in Hell for all eternity!!! (Unless, of course, you don’t believe in Hell)”

“Worried if you’re going to Heaven or Hell? Well stop believing in them then.”

“YOU CAN’T PROVE THAT THERE IS A GOD ANYMORE THAN I CAN PROVE THAT THERE ISN’T ONE. LET’S JUST CALL IT EVEN.”

Masterpiece!

2009-01-14T11:09:00.009+01:00

El Prado en Google Earth

"The resolution of the reproductions was 1,400 times higher than would be achieved with the use of a 10 megapixel digital camera".

«Η εικόνα που έχουμε είναι μοναδική. Στο Μουσείο δεν είναι δυνατόν να πλησιάσουμε τόσο κοντά σε έναν πίνακα ή πολλές φορές θα θέλαμε σκάλα τριών μέτρων για να δούμε ορισμένους πίνακες»

"No sustituye a la experiencia de verlas en directo, pero la tecnología permite cosas que no se consiguen estando ante la obra, como el grado de detalle o algunos secretos que esconden las obras"

18 μέρες διακοπές στην Ελλάδα

2009-01-10T15:03:00.018+01:00

Μια τεράστια απογοήτευση. Tv-Internet 100-0. Μια πίκρα. Για όλα, για όλους. Η ζωή κυλούσε όπως πάντα, στις καφετέριες (μια κουταλιά καφέ και μια ζάχαρη στο χιλιάρικο), οι συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. Πως περνάς, τι νέα, α πήρες καινούριο κινητό, για να δώ, ε μαλακία είναι, δεν είναι 3G. Αυτό το κόλλημα όλων στην Ελλάδα με το κινητό (και ανθρώπων μεγαλύτερων σε ηλικία) είναι απίστευτο. Να οι φωτογραφίες, να τα βιντεάκια. Να τα βγάλουμε να τα μετρήσουμε. Είναι απίστευτο.

Εκεί λοιπόν, κάπου ανάμεσα στον κόσμο του Kinder έκπληξη και της Fanta υπήρχαν και κάποιοι πιο ώριμοι, με ανοιχτά αυτιά, μάτια, στόμα (ξεχώριζαν από μακριά) κάπως προβληματισμένοι- άλλοι λίγο άλλοι πάρα πολύ- με όλα αυτά που γίνανε. Είπα, επιτέλους! Διότι δεν γίνεται να διαβάζω στα blogs όλα αυτά που διαβάζω, να ακούω στο ράδιο όλα αυτά που λένε, να διαβάζω σε ισπανικές εφημερίδες τα γεγονότα και τις ερμηνείες τους και να πάω στην Ελλάδα και άλλα να περιμένω και άλλα να βλέπω. Δεν περίμενα μεγάλες αλλαγές αλλά κάποιες, έστω μικρές. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Η ιδιά αποχαύνωση του καναπέ, ο ίδιος λήθαργος, η ίδια μαλακία 'έλα μωρέ τώρα, έτσι είμαστε οι Έλληνες, τώρα θ' αλλάξουμε;'. Λυπάμαι. Δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό. Απογοητεύτηκα. Είπα αυτή η χώρα δεν θ' αλλάξει ποτέ, Κεμάλ. (χωρίς να βάλω το ερωτηματικό των συγκρατημένα αισιόδοξων). Μετά σκέφτηκα κάτι πιο αισιόδοξο 'αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη να αυτοκτονήσει, οι ίδιοι οι πολίτες της τη σκοτώνουν καθημερινά' άρα αν φτάσουμε στον πάτο,δεν μπορεί, κάτι καινούριο θα γεννηθεί.

Με βλέπανε γραφικό (δεν ήμουν) όταν την πρωτοχρονιά ευχόμουν να σταματήσει ο πόλεμος στην Παλαιστίνη. Στα σκυλάδικα όλοι να χορεύουν, να διασκεδάζουν. Άλλοι στην τηλεόραση, 'στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως'. Μια αηδία, όλο το ανθρώπινο γένος. Άλλοι να σκοτώνουν, άλλοι να ψάχνουν καταφύγιο και οι πολλοί να σιωπούν. Χάθηκε η ανθρωπιά, ο πολιτισμός. Θα φαγωθούμε μεταξύ μας μια μέρα. Καταστρέψαμε και τον πλανήτη, να δω που θα κρυφτούμε. Και ρε γαμώτο δεν θα την πάθουμε εμείς αλλά τα παιδιά μας. Τι κρίμα.

Όλοι ελπίζουν στον Γιωργάκη τώρα. Για μια θέση στο δημόσιο. Μια θέση που δεν αξίζουν (χωρίς αξιοκρατία, σε κανένα δεν αξίζει καμιά θέση). Μια καρέκλα να κάθονται. Μια λύση στο οικονομικό τους πρόβλημα. Πάμε όλοι στο δημόσιο. Να μας κάνουν το χατίρι. Να τους το κάνουμε κι εμείς με μια ψήφο, ας τη δώσουμε, σιγά τι θα χάσουμε. Και μετά τί; Μόνο τον εαυτούλη μας και τα χρήματα; Ο συνδυασμός σκοτώνει.

Είδα φοβερά συνθήματα στους τοίχους. 'Αμάξι; Γαμάω. Σχέσεις; Γάματα.' Και ένα παλιότερο 'Το φαί σου, την Tv σου και... Άι γαμήσου!'

Κάτι πολύ ωραίο που άκουσα τελευταία. Από το ντοκυμαντέρ Ο Καζαντζάκης που γνώρισα όπου άνθρωποι που γνώρισαν τον Καζαντζάκη μιλούν γι' αυτόν. Ο κύριος Γιάννης Μαγκλής, συγγραφέας, που γνώρισε τον Καζαντζάκη στην Αίγινα το 1937 είπε μεταξύ άλλων:

<<Και θυμάμαι πολύ καλά μια μέρα, όταν περνούσαμε από την Αίγινα στα καφενεία εκεί που 'ταν γεμάτα και μου λέγε: Όταν βλέπω αυτούς όλους τους Νεοέλληνες, τους τεμπέληδες -μου λέει- που δεν ξέρουν τι να κάνουν και κάθονται στο καφενείο και παίζουν τάβλι ή χαρτιά ή κουβεντιάζουν, μου' ρχετε να τους σιμώσω, να τους απλώσω τις φούχτες και να τους πω Άνθρωποι μου που δεν ξέρετε τι να τον κάνετε τον καιρό σας δώστε μου τον εμένα, να τελειώσω, να τελειώσω το έργο μου και να σώσω την ανθρωπιά μου.>>

Με υγεία η νέα χρονιά!

Απ' τον κύριο Νίκο Δήμου. Πρώτη φορά κολλάει τόσο. (Στη δική μου ζωή τουλάχιστον).

Είθε ο Νέος Χρόνος

Είθε
ο νέος χρόνος
να μας φέρει
λιγότερα

λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,
λιγότερο μίσος σε αυτούς που μάχονται,
λιγότερη στέρηση σε όσους στερούνται,
λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο,
λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση,
λιγότερη δυστυχία και λιγότερη οδύνη.

Κι αν τύχει και φέρει μαζί
λιγότερη αφθονία και λιγότερη απόλαυση
λιγότερο πλούτο και λιγότερη καλοπέραση

Ίσως τότε μας χαρίσει
λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη
λιγότερη επιπολαιότητα
και λιγότερη αυθάδεια.

Ίσως τα λιγότερα
είναι περισσότερα…

Big news

2008-12-17T10:37:00.009+01:00

I had no idea about this until I got home last night and saw this video on the Spanish night news.

Seven

2008-12-11T12:03:00.008+01:00

Τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας σήμερα κατά τη γνώμη μου και συγγνώμη αν γενικεύω. Όχι πως δεν τα ξέρετε αλλά θέλω να τα πω. (Η σειρά είναι τυχαία)

1. Διαφθορά. Όλοι μας είμαστε έτοιμοι να βάλουμε μέσο για να μια θέση στο δημόσιο, εκεί που -όπως μας έμαθαν (έτσι γαλουχηθήκαμε)- ο μισθός θα' ρχεται βρέξει-χιονίσει και θα τα ξύνουμε βαρετά 9-2, και μετά ελευθερία. Δεν ξέρω αν είναι ίδιον της Ελλάδας μόνο, πάντως είμαι σίγουρος πως όσο λιγότερη η παιδεία που παρέχει μια χώρα, τόσο μεγαλύτερη η διαφθορά.

2. Ανομία. Μας μαθαίνουν στο σχολείο ότι υπάρχουν νόμοι, και μια λέξη, που ακούγεται ωραία, ισονομία, για να μεγαλώσουμε λίγο και να διαβάσουμε Όργουελ και να συμφωνήσουμε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι αλλά κάποιοι είναι πιο ίσοι από άλλους. Πολιτικοί λαδώνονται (για μια γαμημένη ψήφο), δημοσιογράφοι εκβιάζουν πολιτικούς που λαδώνονται. Πολίτες ψηφίζουν πολιτικούς που λαδώνονται (για μια γαμημένη ψήφο) και εκβιάζονται από δημοσιογράφους. Εισαγγελείς κάνουν τα στραβά μάτια, γίνονται επίορκοι για λεφτά και κότερα. Αστυνομικοί που έχουν χάσει το ρόλο τους, σε μια σάπια κοινωνία γίνονται όργανα πολιτικών (που λαδώνονται για μια γαμημένη ψήφο). Γιατροί ζητούν φακελάκι, άρρωστοι δίνουν φακελάκι από μόνοι τους (για μεγαλύτερη ασφάλεια υποθέτω ή για να ευχαριστήσουν το γιατρό). Άλλος 'πολιτισμένος' πηδάει για να βάλει κάποια στο δημόσιο. Λαγνεία.

3. Οικονομία. Χρήματα σε φόρους, χρήματα σε 'δωρεάν' παιδεία, χρήματα σε δάνεια, ακρίβεια. Ο πολίτης δεν έχει. Ο πολιτικός που δεν είχε, τώρα ζει σε βασίλειο με υπηρέτες, πλεονεξία. Λεφτά σε σκάνδαλα, λεφτά λαδωμένα, λεφτά για την αποπεράτωση του ιερού ναού, λεφτά για συσκεύες Γερμανίας, λεφτά σε τράπεζες Ελβετίας, λεφτά χαμένα, λεφτά από δω, λεφτά από κει, πολλά λεφτά. Ο πολίτης ζηλεύει, θέλει κι αυτός. Παπάδες λαίμαργοι, οι τετράπαχοι του Καζαντζάκη, με τα χρυσαφικά στο λαιμό και τα αστραφτερά αμάξια. Απληστία.

4. Έλλειψη πολιτικής. Καμία πολιτική τα τελευταία χρόνια που να δώσει -έστω μακροπρόθεσμα- καρπούς. Καμία φαντασία στην εξουσία. Μόνο το εδώ και τώρα, το πως θα μείνουμε λίγο παραπάνω σ' αυτή την καρέκλα, να αποτελειώσουμε ό, τι αρχίσαμε.

5. Τηλεόραση. Πετάξτε τη, αν δεν μπορείτε, κλείστε τη, μπορείτε να ζήσετε και χωρίς αυτή. Δυόμυσι χρόνια τώρα δεν βλέπω τηλεόραση, έχω διαβάσει περισσότερα βιβλία από ποτέ (μπορείτε να ρωτήσετε 'και γιατί τα βιβλία είναι καλύτερα απ' την τηλεόραση;' ε, πως να το κάνουμε είναι, αλλιώς στα σχολεία θα μοίραζαν τηλεοράσεις), βλέπω στο ίντερνετ επιλεγμένα πράγματα, ακούω ειδήσεις απ' το ραδιόφωνο, και ναι, έχω επιβιώσει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα -κατά τη γνώμη μου- με την τηλεόραση είναι ότι ο Έλληνας παλιότερα με το που την πρωτογνώρισε, την αγάπησε, την έβαλε στην κρεβατοκάμαρα του, και τότε υπήρχαν άνθρωποι που βγαίναν και μιλούσαν με ειλικρίνεια και σοβαρότητα και όντως γίνονταν σπουδαία πράγματα. Τώρα έχουν όλοι μπερδευτεί, νομίζουν ότι ακόμα όλοι πίσω απ' το γυαλί μιλάνε με σοβαρότητα και ειλικρίνεια, κανείς δεν τους είπε πως να διακρίνουν τη σοβαροφάνεια και την υποκρισία. Σου λέει, 'α κοίτα για να το είπε αυτός, έτσι θα' ναι', 'α κοίτα κλαίει αυτή, την καημένη'. Να μη μιλήσω για αξιοπρέπεια και πρότυπα, αυτά είναι γνωστά σε όλους.

6. Παιδεία. Ζω στο εξωτερικό, δουλεύω με παιδιά, πέρσι δούλευα σε σχολεία (ιδιωτικά και δημόσια). Όλα είναι τόσο διαφορετικά. Οι μαθητές απ' το δημοτικό έχουν μάθει να παίρνουν βαθμούς ανάλογα με τις επιδόσεις τους, 5άρια και 6άρια κλπ και όχι όλοι άριστα όπως στην Ελλάδα (εκτός κι αν είμαστε πια τόσο έξυπνος λαός). Όλοι οι τελειόφοιτοι του Λυκείου στην Ελλάδα 19 και στις πανελλαδικές γράφουν 3. Τα παιδιά στην Ελλάδα πάνε φροντιστήριο μέχρι αργά τη νύχτα. Που χρόνος για σπόρ κλπ. Στην Ισπανία γίνονται όλα μέσα στο σχολείο, χορός, μουσική, πισίνα. Και στις 5 πάνε σπίτι τους. Παπαγαλία και -επόμενο είναι- έλλειψη κριτικής σκέψης τα βασικά χαρακτηριστικά του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Αν έκανε πράξη κάποιος το 'Σχολειά χτίστε' του Παλαμά...

7. Δικαιοσύνη. Ποιο αίσθημα δικαιοσύνης, εδώ μιλάμε για αίσθημα αδικίας. Διότι, όπως λέγεται, το laissez faire-laissez passer είναι αντιπαιδαγωγικό διότι τα παιδιά χάνουν το αίσθημα δικαίου στην τάξη. Ε, πως η κοινωνία να μην χάσει τη μπάλα; Μόνο αν την έχουν ντουφεκίσει με βαρύ αναισθητικό. Απάθεια.

8. Φόβος. Ειλικρινά, δεν πιστεύω ότι κανένας πια δεν έχει συναίσθηση της ευθύνης του σε ό, τι κάνει ή σε ό, τι δεν κάνει, ναι υπάρχουν και αυτοί που μέσα τους ξέρουν τι πρέπει να κάνουν (εκτός βέβαια από κάποιους που είναι όντως ανίκανοι και αδαείς) αλλά, νομίζω, φοβούνται. Βάζουν την ουρά στα σκέλια, είναι τα χαμαντράκια του Καζαντζάκη. Ο πολιτικός γιατί θα πάει σπίτι του, ο πολίτης γιατί σκέφτεται την αρπαχτή, το συμφέρον του και πως θα βολευτεί. Φοβούνται να παραιτηθούν ή ότι θα απολυθούν. Όπως πολύ σωστά λέγεται 'Κάθε κοινωνία έχει τη δημοκρατία που της αξίζει (και την τηλεόραση που της αξίζει φυσικά).

9. Αξίες. Ο ένας κλέβει τον άλλο. Ο εργοδότης τον εργαζόμενο, αυτοί που ανεβάζουν τις τιμές ανάλογα με τις ανάγκες τους. Να μην αναφέρω πολιτισμό, αθλητισμό (τι να θυμηθώ εδώ;), αλληλεγγύη, ανεξιθρησκεία, σεβασμός στη διαφορετικότητα κλπ. Ο μη έχων θέλει ό, τι έχει ο έχων. Φθόνος.

10. Ιστορία. Δεν ξέρω σύγχονη ιστορία όπως και πολλοί Έλληνες (παρόλο που στη σύγχρονη ιστορία είχα 19 και 20). Μας διδάσκουν την ιστορία του Περικλή να χαιρόμαστε και να νιώθουμε υπερήφανοι και έτσι να επαναπαυόμαστε στις δάφνες των αρχαίων. Συζητούσα πέρσι με ένα φίλο από Νορβηγία για το απίστευτο της Αρχαίας Αθήνας 'τη μοναδικότητα της στην παγκόσμια ιστορία' (είχε κάνει εργασία πάνω στο θέμα) και με ρώτησε με ύφος ' είσαι περήφανος που είσαι Έλληνας;' ήθελα να απαντήσω 'ναι' αλλά ντράπηκα και είπα 'όχι'. Και πραγματικά, το 'χω σκεφτεί πολύ, δεν μπορώ να είμαι περήφανος επειδή έτυχε να γεννηθώ στη χώρα όπου κάποιοι πολύ παλιά κάναν ό, τι κάναν. Αλαζονεία.

11. Οι άνθρωποι του ωχ δε βαριέσαι τώρα, του έλα μωρέ, μέχρι αύριο βλέπουμε, της κυβέρνησης που βαριέται να αντιδράσει, οι άνθρωποι του καναπέ. Οκνηρία.

12. Έχω κι άλλα αλλά τα ξέχασα τώρα, άλλωστε είναι χαρακτηριστικό του Έλληνα να ξεχνάει.

13. Οργή.

Ο Οδυσσέας Ελύτης -για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο- έγραφε

2008-12-08T23:44:00.013+01:00

Ανομίες εμίαναν τα χέρια μου, πώς να τ' ανοίξω;
Κουστωδίες γεμίσανε τα μάτια μου, πού να κοιτάξω;
Γιοί των ανθρώπων, τί να πώ;
Τα φριχτά σηκώνει η γης κι η ψυχή τα φριχτότερα!
Εύγε πρώτη νεότης μου και αδάμαστο χείλι
που το βότσαλο δίδαξες της τρικυμίας
και στις μπόρες μέσα, της βροντής αντιμίλησες
Εύγε πρώτη νεότης μου!
Τόσο χώμα στις ρίζες μου έριξες, που κι η σκέπη μου χλόισε!
Τόσο φως μες στο αίμα, που κι η αγάπη μου πήρε
το κράτος και το νόημα τ' ουρανού.
Καθαρός είμαι απ'άκρη σ'άκρη
και στα χέρια του Θανάτου άχρηστο σκεύος
και στα νύχια των αγροίκων, λεία κακή.
Γιοί των ανθρώπων, να φοβούμαι τί;
Πάρετέ μου τα σπλάχνα, τραγούδησα!
Πάρετέ μου τη θάλασσα με τους άσπρους βοριάδες
το πλατύ το παράθυρο γεμάτο λεμονιές
τα πολλά κελαηδίσματα, και το κορίτσι το ένα
που και μόνον αν άγγιξα η χαρά του μου άρκεσε
πάρετέ μου, τραγούδησα!
Πάρετέ μου τα όνειρα, πως να διαβάσετε;
Πάρετέ μου τη σκέψη, που να την πείτε;
Καθαρός είμαι απ'άκρη σ'άκρη.
Με το στόμα φιλώντας εχάρηκα το παρθένο κορμί.
Με το στόμα φυσώντας χρωμάτισα τη δορά του πελάγους.
Τις ιδέες μου όλες ενησιώτησα.
Στη συνείδησή μου έσταξα λεμόνι.

Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί, ΙΓ'.

Coming soon

2008-12-06T20:24:00.007+01:00

Europeana - connecting cultural heritage

Friendship criteria

2008-11-28T20:29:00.011+01:00

Friendship, this wonderful thing/feeling/value that helps us weave the net of our lives.

This word has always played a very important role in my life, especially in my adult life, friends are my company, good friends are my family. I've got many friends. I've got some good friends and a few best friends, the latter ones are my brothers.

What are your friendship criteria? Who's your friend? Who's your best friend? Does he or she know that they're your best friends?

Have you ever dropped a friend? Have you ever let down a friend and regretted doing that? Have you ever been let down by a friend? I'm sure all the answers are positive.

Now tell me, what would you do for a friend?

I miss my friends, a lot. We sometimes speak over the phone or skype, we also send text messages or e-mails etc, however, some of them don't use the internet and we rarely speak.

The other day it was my birthday, I expected (and so it happened) my good friends to call me, since I am far away calling to wish me happy birthday would be a good chance to talk and catch up too.

And here are some criteria, it's like a rule I've set up myself. On a friend's birthday best friends ought to call, good friends ought to send a message or an e-mail and the rest friends/acquaintances are to write on the Wall on facebook. I always try to apply this rule when it's a friend's birthday. I' m referring to cases that the friend is far away and it's difficult to see them that very day.

Don't get me wrong, of course it's reasonable (and excusable) if someone forgets my birthday (I forget theirs too) but I prefer my best friends to forget it rather than send a text/e-mail. And the main reason is that I am far, in another country, and I really miss them so I'd like to hear them, especially on my birthday.

I wouldn't write this post if the postman didn't hand me an envelope the other day, it was a birthday card from a friend, coming from the other side of the ocean. As soon as I saw it I wore a smile for the rest of the day. That added a criterion to the rest ones and, tell me, wasn't that a wonderful surprise from a wonderful friend?

I don't know how to thank you my friend, I'm grateful.

A challenge

2008-11-20T22:05:00.011+01:00

I went to the supermarket, Mercadona (it's considered as one of the cheapest in Spain), the other day.

Here is the receipt

a four-pack fruit yogurt (125g each)...1,05
a four-pack Greek yogurt (125g each).0,95
2 cartons of milk (1 litre each)............1,90
shampoo fructis................................2,90
shower gel (750ml, it was an offer).....1,35
toast bread (16 slices)........................0,60
Gouda cheese (10 slices).....................2,15
a cereal box.......................................2,05

Total...............................................12,95

Here is the challenge, go find better prices in a supermarket in Greece.

Something is going on here or Citizens in action

2008-11-13T11:14:00.010+01:00

Just heard on the radio about some very interesting stuff.

Street Panthers. Guys, I am very happy to hear about what you do, keep up the good work. Let´s all order some stickers, let´s get this message across to everyone who insists to behave like a donkey. The New York Times about them.

Carpooling. A very clever idea, we all should think about it seriously.

Last but not least, an article I´ve read on the newspaper ta nea about things you can do for free or with little money.

Should you know any other sites or whatever like the ones above, let us know.

Dormirse en los laureles

2008-11-02T23:53:00.003+01:00

Segovia

The Aqueduct

The Cathedral

The Alcazar

I am jealous. I envy this country (Spain). Compared to my country, this one is so clean, so nice, so beautiful. There's enough space for people to breath, for children to play, for animals to live. I don't know why our country is so abandoned (my Spanish teacher told me she went to Athens some years ago and the city was 'abandonada'). Why?

Segovia is a candidate city for the European Capital of Culture for 2016. The European Capital of Culture-as wikipedia informs us-was initiated by the Greek Minister of Culture in 1985, Melina Mercoury. Athens was the first European Capital of Culture in 1985, then Thessaloniki in 1997 and more recently Patra in 2006. However, I doubt that the Greek cities can compare to the most European cities, in terms of cleanness, green, recycling and legacy maintenance.

Athens.5 million people in a city. Half of the Greek population. 'Who cultivates the earth?', my flatmate asked. It's true, among the inhabitants of my village there are only few who are young. Everybody flees to the big city.So much money given by E.U., nothing, however, happened. No civilization (I mean a modern one, of here and now), no space, no green, no parks..Fuck! I thought that being a politician means working for the citizens' well-being (respectively, citizens would vote for those who work for their own well-being). I am jealous.

Today I came across this expression in Spanish dormirse en los laureles. Yes, it comes from ancient Greek and means 'Resting on your laurels' in Greek 'επαναπαύομαι στις δάφνες μου' (in ancient Greece, the winners of a race were given a laurel wreath and we use this expression to say 'Don't stop now because you get this, you need to continue, don't give up your effort). And it is true that many Greeks (e.g. politicians) still rest on their (?) laurels using the bright of the past as an alibi...(We invented everything, we...we..we...). Come on, what's this? Bullshit. It's high time we did something ourselves. What we should do first is to take some lessons from some other countries. I really hope that the next generation of politicians will work to make us feel really proud of being Greeks.

Click on the pictures to see them full-screen.
Should you like more information about Segovia and the sights depicted in the pictures:
www.segovia.es
wikipedia

PS1. I write my posts in English to practise the language and also to give the opportunity to some non-Greek friends to read my blog. Of course, you can comment in Greek if you want.
PS2. No comments on the PS1, please!

T.G.I.F.

2008-10-25T00:18:00.009+02:00

This period I´m obsessed with the weather. It´s changing all the time. Let's see, Tuesday: about 19 degrees Celsius, sunny and cloudy (interchangeably, always), people with half-sleeves T-shirts on.
Wednesday: 9 degrees Celsius, rainy (all day long since Tuesday night, at midnight), people with jackets and scarves on carrying umbrellas (if not, there are so many rain-exploiters at all metro exits selling them).
Thursday: rain's here to stay (obviously), the temperature starts climbing though, people confused and tired.
T.G.I.F. Thanks God It's Friday (yes, the Friday's emblem): so sunny, the light (after so much rain) makes your eyes sting (as the song -La isla bonita-goes), temperature's kind of up. It's one of those days you say 'Fuck, God does exist', you know, a bit chilly, after-two-day-rain clear sunny day.

So, tell me, how would you like to spend these 4 days? I read on the paper the other day, there was a question, 'What would you like to do on a rainy day?' People said a lot of things such as staying home with friends to watch a movie...Isn't it just perfect? I should tell you at this point that I used to do this. Yes, as a student with my friends, up there on the fourth floor where there was a beautiful view from the balcony and so the rainy days I stayed in there, safe and sound with friends, watching a movie or playing a game or, ok, studying. The (last) years of innocence. When you still smile and laugh without even knowing why.

Of course, these were weekdays, so I had to go to work. Of course. Days just gone by, so beautiful days.

Night thoughts

2008-10-12T01:34:00.010+02:00

Vincent Van Gogh, Autumn Landscape with Four Trees

It's raining, it's windy, warm though.
It's the transition from summer into winter, the autumn.
It's like when you finish something but you're still back there,
feeling unable to move on or to get over.
It's your feelings that so perfectly match to this period, which is nothing but a change from something to something else and then to something which is so much different than the previous somethings, even if it includes them.

All I am saying is that life moves periodically but we don't.

One of the past days I realised that at the next Olympic Games in London in 2012 I will be almost 30, most of my friends (and I maybe) will be married with children, life will be so different as an adult with responsibilities. This last long word sounds quite scary. Hope that life (once again) will show me the way itself.

It's raining cats and dogs now, oh here is the lightning and, one-two-three-four- five-six, the thunder. And again.

A part of a poem

Leonard Cohen, Here it is, Book of Longing

And here you are hurried,
And here you are gone;
And here is the love,
That it’s all built upon.

Here is your cross,
Your nails and your hill;
And here is your love,
That lists where it will

May everyone live,
And may everyone die.
Hello, my love,
And my love, Goodbye.

A new start

2008-10-02T00:12:00.006+02:00

My dear friends, I am back. Haven't you missed me?

Second year of blogging.
Second username, no it´s not from Zoro.
Second language, so all my friends will be able to participate (for me to practise as well, and Please don´t lol at my errors).

So, let´s blogging.

Today (actually tonight) is the first time after quite a long time that I do have Internet, real and fast Internet. So glad about it.

And let´s talk about summer and the great time we had etc etc.

Or better not?

Why not talking about the autumn and new year´s plans. For me the year begins in September, this is the time that resolutions and this kind of things come to my mind.

Well, is there any life -you know the one that includes the whole package: leisure time, games, fun, love, friendship, entertainment, family warmth- during this long period of working? Maybe life turns up suddenly when the diary has got images of beaches and that-that moment of the year- rings a bell, I guess. Somehow, that wakes us up of a lethargy, of the one that autumn-winter-spring-working period turns us into. Maybe I am wrong, hope I am.

You tell me, when you´re ready. I´ll be waiting. I´ve learned that patience is a wonderful thing to have and if not you´d better have it.

But, honestly, wouldn´t you adore a gift of some really free time?

For the moment, adios.

Z.

P.s. I´ve run out of ideas. Please, my good friends, come up with any subject you´d like to discuss and let´s do it.

Summer

2008-06-24T17:00:00.005+02:00

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
...
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.(Κ.Π.Καβάφης, Τείχη)

Όλη η ζωή μου καλώς ήρθες και αντίο.(Άλκης Αλκαίος, Το μετάξι)

ASEP-So you think you can teach?

2008-06-16T11:19:00.018+02:00

1 διαγωνισμός, 20.000 συμμετέχοντες, 800 οι νικητές.

Αν έχεις σπουδάσει Αρχαία, Νέα, Ιστορία ή Παιδαγωγικά και νομίζεις ότι μπορείς να διδάξεις, δήλωσε και εσύ τώρα συμμετοχή στο νέο reality show So you think you can teach?

Για να σοβαρευτούμε, επειδή υπάρχει αρκετό υλικό στο internet και αρκετοί καλοί συνάδελφοι που το μοιράζονται μαζί μας, είπα να γράψω ένα post για να μαζέψω εδώ ό,τι έχω βρει (και είναι πολλά).

Λοιπόν, να αρχίσουμε απ'το φανταστικό forum μας. Σ' αυτό πολλοί συνάδελφοι συζητάν τα πάντα γύρω απ'τον κλάδο μας σε σχέση με ΑΣΕΠ. Αυτοί οι καλοί μας συνάδελφοι (τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια) μοιράζονται μαζί μας ό,τι ενδιαφέρον βρίσκουν και μας αφορά (βιβλία, πηγές κλπ). Μπορείτε να βρείτε θέματα όπως συγκεντρωτική προτεινόμενη βιβλιογραφία , Νέα Ελληνικά 2008, Αρχαία Ελληνικά 2008, Ιστορία, Συμβουλές-Προτάσεις για τον επόμενο ΑΣΕΠ, ειδική διδακτική 2008, φροντιστήριο για ΑΣΕΠ-γνώμες, προτεινόμενα βιβλιοπωλεία Αθήνας, διευθύνσεις internet για τεστ ασεπ πολλαπλής επιλογής κλπ κλπ.

Τώρα, ας ξεκινήσουμε από τα Νέα μπορείτε να βρείτε υλικό: Η Πύλη (εδώ νομίζω πρέπει να εγγραφείτε), e-alexandria, Eταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών (περιοδικό), Γενιά του '30 (κείμενα), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Παλαμάς, Ο δωδεκάλογος του Γύφτου, Παλαμάς-κείμενα, Σολωμός, Καβάφης, Το υπόστεγο της ανησυχίας, Νεοέλληνες.

Αρχαία Ελληνικά: Επιτάφιος, Πολιτεία, Ηθικά Νικομάχεια, Αρχαία(απίστευτη σελίδα), Γραμματική, Γραμματική (πολύ υλικό), Πολλά ρήματα, Κείμενα με μετάφραση, Αντιγόνη, Ετυμολογικό λεξικό, Λεξικό Αρχαίων Ρημάτων.

Για ιστορία, δυστυχώς, δεν υπάρχει υλικό on-line (as far as I know), ένα ενδιαφέρον blog βρήκα Ιστορία.

Όλα τα βιβλία του καθηγητή μπορείτε να τα κατεβάσετε από εδώ.

Πολύ καλά εκπαιδευτικά sites: alfavita, Τα πάντα για την εκπαίδευση, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.

Καταπληκτικό φιλολογικό site Αλέξανδρος Γ. Αλεξανδρίδης.

Επίσης, 3 ακόμα πολύ καλά φιλολογικά sites: Περί γραφής, Ekivelos και Ελληνικός Λόγος.

Τέλος, τεστάκια (να κατεβάσετε), και μια μοναδική προσφορά απ' το forum (ξαναλέω, μπράβο τους), τα 6 CD με 1200 (συνολικά) ερωτήσεις Παιδαγωγικής που έδινε το περιοδικό Τηλέραμα. Αυτά πρέπει να τα κατεβάσετε και για να δουλέψουν πρέπει να τα αντιγράψετε σε 6 CD (είναι λίγο δύσκολο αλλά λένε ότι αξίζει τον κόπο) (στη μέση της σελίδας υπάρχουν τα sites, με 2 διαφορετικούς τρόπους μπορείτε να τα κατεβάσετε).

Ελπίζω να μας βοηθήσουν όλα αυτά. Βέβαια χρειάζεται πολύ διάβασμα. Για να δούμε. Το σύνθημα της Ισπανίας για το Euro2008 είναι Podemos! (=Μπορούμε!). Podemos, λοιπόν!

Καλό διάβασμα και καλή επιτυχία!

Υγ1: Το "So you think you can teach" είναι του markou απ'το forum.
Υγ2: Φυσικά υπάρχουν κι άλλα τόσα και πολύ περισσότερα στο internet, όποιος βρίσκει κάτι ενδιαφέρον ας μου το στείλει με e-mail και θα το προσθέσω σ' αυτή τη σελίδα να'ναι όλα συγκεντρωμένα.
Υγ3: Ετοιμαστείτε για πολλές φωτοτυπίες.

Ευτυχώς υπάρχει και το internet!

2008-06-08T12:40:00.013+02:00

Το διάβασα στον Άνεμο

ΓΡΑΜΜΑ-ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΡΧΣ

Αγαπητοί φίλοι και φίλες.

Θέλω να σας ευχαριστήσω ολόψυχα για την συμπαράσταση και τα καλά σας λόγια έως τώρα. Παρότι έχει περάσει ένας μήνας από την απόφαση της διοίκησης της ΕΡΤ να μην ανανεώσει την προβολή του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και της Θεματικής Βραδιάς για την επόμενη τηλεοπτική χρονιά, συνεχίζουν να φτάνουν μηνύματα και ψηφίσματα συμπαράστασης από πολίτες, συλλόγους και προσωπικότητες. (μπορείτε να τα δείτε στην συνέχεια).

Πιστεύω ότι το κύμα διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκε ξεπερνά κατά πολύ την προσωπική μου περίπτωση ή την τύχη μιας εκπομπής. Αφορά το δικαίωμα των πολιτών στην ελευθερία της έκφρασης και την ενημέρωση, πολύ περισσότερο όταν οι ίδιοι χρηματοδοτούν την δημόσια τηλεόραση. Αφορά την παραγκωνισμένη νέα γενιά των 700 συν-πλην ευρώ (που αποτέλεσε την πέτρα του σκανδάλου), την έλλειψη αξιοκρατίας, αλλά και τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας μας. Ένας τροχονόμος που με σταμάτησε πρόσφατα έξω από την Βουλή συνόψισε πολύ καλά όλα αυτά τα συναισθήματα: "Γι’ αυτό αυτή η χώρα", μου είπε, "δεν πρόκειται να πάει ποτέ μπροστά".

Με δεδομένο τον συνεχώς αυξανόμενο ρόλο των ΜΜΕ στην κοινωνική και πολιτική ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ανεξάρτητα και ελεύθερα μέσα ενημέρωσης. Αν οι εξελίξεις που σημειώνονται τα τελευταία χρόνια συνεχιστούν, είναι ζήτημα χρόνου το πότε οι πολίτες στην Ελλάδα δεν θα είναι καθόλου ενημερωμένοι για την ίδια τους την χώρα. Υπάρχει και θα υπάρχει ποταμός «ειδήσεων», αλλά στην πραγματικότητα οι Έλληνες θα είναι χειρότερα πληροφορημένοι από τους ανθρώπους του Μεσαίωνα.

Για όλους τους παραπάνω λόγους εμείς στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα σχεδιάζουμε την δημιουργία ενός διαδικτυακού τηλεοπτικού σταθμού. Θέλουμε να αποτελέσει έναν τόπο αδέσμευτης και ανεξάρτητης ενημέρωσης και ποιοτικής ψυχαγωγίας.

Ξεκινήσαμε πειραματικά με το banana-republic.gr και παρά την ελάχιστη ενημέρωση ή το ελλιπές περιεχόμενο του banana, η ανταπόκριση είναι ιδιαίτερα θετική. Για να δημιουργηθεί ένα διαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι απαιτούνται χρήματα. Για να είναι ανεξάρτητο, τα χρήματα αυτά πρέπει να προέρχονται από όσους ενδιαφέρονται για τίμια ενημέρωση και ψυχαγωγία που δε θα προσβάλλει την αισθητική τους.

Το μήνυμα λοιπόν που σας γράφω αποτελεί και ένα είδος σφυγμομέτρησης των απόψεων και των αντιδράσεων σας στην παρακάτω πρόταση: το αρχικό κεφάλαιο να συγκεντρωθεί από μετοχές αξίας πχ 100 ευρώ που θα αγοράσουν όσοι ενδιαφέρονται να πάρουν μέρος στο εγχείρημα. Οι μέτοχοι του σταθμού όπως και οι «ιντερνετοτηλεθεατές» θα συμμετέχουν στη διαμόρφωση του προγράμματος στέλνοντας τα δικά τους βίντεο και εκφράζοντας την γνώμη τους ,με όπλο τα εργαλεία αμφίδρομης επικοινωνίας τα οποία το διαδίκτυο προσφέρει. Εννοείται ότι η εταιρεία που θα δημιουργηθεί θα διέπεται από τους νόμους μιας ανώνυμης εταιρείας και τα οικονομικά της θα είναι διαφανή σε όλους τους μετόχους. Η συνέχεια της μπορεί να εξασφαλισθεί μέσα από διαφημίσεις, οι οποίες αυξάνονται στο ίντερνετ με γεωμετρική πρόοδο.

Προς τη δημιουργία διαδικτυακών τηλεοπτικών σταθμών κινούνται σήμερα μια σειρά από παράγοντες, από δημοσιογράφους μέχρι κέντρα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Με την ενεργοποίηση της ψηφιακής τηλεόρασης οι σταθμοί αυτοί θα μπορούν να προβάλλονται όχι μόνο στην οθόνη του υπολογιστή αλλά και της τηλεόρασης. Το δικό μας μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι αντίθετα με τους υποψήφιους ανταγωνιστές, που θα θελήσουν να ελέγξουν το νέο μέσο, εμείς μπορούμε να αξιοποιήσουμε την ελευθερία και τις δυνατότητες συμμετοχής που το ίδιο το διαδίκτυο προσφέρει.

Πιστεύουμε λοιπόν ότι πρέπει να πάρουμε μέρος στο καινούριο πεδίο που ανοίγεται αντί να το αφήσουμε έρμαιο στις δυνάμεις της παραπληροφόρησης και της απληστίας. Είναι μια μοναδική ευκαιρία να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό, που θα αναδείξει νέες δημιουργικές δυνάμεις στον αρτηριοσκληρωμένο τηλεοπτικό χώρο, θα κάνει γνωστή τη δουλειά άξιων νέων ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση στα κατεστημένα ΜΜΕ και θα προωθήσει τις ιδέες της δημοκρατίας, της προστασίας του περιβάλλοντος, της μεγαλύτερης κοινωνικής δικαιοσύνης και της ενεργούς συμμετοχής των πολιτών στα κοινά.

Πέρα από το να εκφράσω για μια ακόμη φορά τις ευχαριστίες μου, θα ήθελα την γνώμη σας για το εγχείρημα.

7 Ιουνίου 2008

Φιλικά,
Στέλιος Κούλογλου.

LINKS:

- Tο πειραματικό site της ομάδας του ΡΧΣ

- Ψήφισμα Συμπαράστασης από το Σύλλογο Ελλήνων Κοινωνιολόγων

- Επιστολή του Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων

- Επιστολή του Γιώργου Νταλάρα

- E-mail-Αντιδράσεις Τηλεθεατών

- Τον Οκτώβριο στους κινηματογράφους το νέο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου

- Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα

Ευτυχώς υπάρχει και η τηλεόραση!

2008-05-26T11:20:00.017+02:00

Τι έμεινε απ' τον τηλεοπτικό Μάιο; 4 μεγάλες κυρίες μίλησαν.

10.05.2008. Η ζωή είναι αλλού. Κική Δημουλά (σε ερώτηση για το αν υπάρχει ελπίδα)Εκείνος που κάνει τη μεγαλύτερη κατανάλωση της ελπίδας είναι οαπαισιόδοξος, στους οποίους ανήκω, αλλιώς δεν θα είχε τα κότσια να είναι απαισιόδοξος, και είναι πάρα πολύ σωστό αυτό που λέω. Τη μεγαλύτερη κατανάλωση. Αλλά το κάνει κρυφά και ύπουλα. Είναι υποκριτής.

23.05.2008 Στα Άκρα.Λίνα Νικολακοπούλου(Σε ερώτηση για το πως ξεκίνησε να γράφει, αναφερόμενη στην ποίηση του Λόρκα που διάβαζε στα 14-15 της) Είδα να κουμπώνουνε στοιχεία της ψυχής μου και του εσωτερικού μου κόσμου που πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι θα ντρεπόντουσαν να τα εκφράσουν. Εμένα το χαρτί, μ’ έσωσε. Μ' έσωσε, το ότι δεν ντράπηκα να γράψω [...] Μ’ έσωσε, γιατί ο κόσμος που έπρεπε να φτιάξω για να μπορώ να είμαι προστατευμένη ήταν ο κόσμος που έπρεπε να φτιάξω μόνη μου.

10.05.2008Ημερολόγια. Δήμητρα Παπαδοπούλου((σε ερώτηση ότι την κατηγορούν για υποκρισία όταν λέει ότι δεν της αρέσει η δημοσιότητα).
Δηλαδή εγώ δεν υποκρίνομαι όταν λέω ότι δεν τη γουστάρω τη δημοσιότητα, πιστεύω ότι η δημοσιότητα είναι ασθένεια, δηλαδή εμείς, ας πούμε, που είμαστε δημόσια πρόσωπα είμαστε σε μεγάλο βαθμό ασθενείς. Και όλοι αυτοί που θέλουνε να πάρουνε μερίδια και να γίνουνε γνωστοί έστω και για 5 λεπτά είναι, θέλουν να κολλήσουν τον ιό. Το privacy είναι η υγεία.[...]Η ιδιωτικότητα είναι η υγεία η πραγματική[…]Είμαι πια, πώς να στο πω, λίγο αντικοινωνική πια. Δηλαδή είμαι αυτό που ήμουνα πάντα, απλά με την τόση χαρά που ‘χει ο κόσμος με την κάμερα θεωρούμαι εγώ ότι δεν είμαι καλά. Εγώ πιστεύω ότι αυτοί δεν είναι καλά, που ‘ναι όλη μέρα στις κάμερες, δηλαδή είμαι σίγουρη έτσι, έχω πάει, το ‘χω τσεκάρει με γιατρό (γέλια) ότι εγώ είμαι καλά έτσι, και ότι κάποιος που θέλει όλη μέρα να ‘ναι μέσα στο προσκήνιο, πρέπει να υπάρχει μεγάλη τρύπα.

20.05.2008Αλ Τσαντίρι Νιούζ. Δόμνα ΣαμίουΠαιδιά μου, απόψε είναι η Γιουροβίζιον, όλοι κάθονται στις τηλεοράσεις να δουν τη Γιουροβίζιον, τους έχουμε χεσμένους! Εμείς είμαστε εδώ. Ελληνικά. Γεια σου ρε Λάκη!

Υγ: Συμπεριέλαβα στην ατάκα της κυρίας Δόμνας το γεια σου ρε Λάκη γιατί η χρειά και η συγκίνηση της φωνής της μου θύμισε εκείνη που είχε τότε (1983) που φώναζε
Να’ σαι καλά Διονύση, Χρόνια Πολλά! Κάποτε στο Ολυμπιακό στάδιο και 80.000 άνθρωποι χειροκροτούσαν (συναυλίες που δυστυχώς σήμερα έχουν εκλείψει), σήμερα από κάτω το κοινό συνεχίζει να φωνάζει Δόμνα, Δόμνα, Δόμνα (μερικοί άνθρωποι ευτυχώς δεν αλλάζουν).

Μίλησε η εμπειρία

2008-05-22T10:23:00.011+02:00

Είχα γράψει στις 29 Απριλίου Portero Vs Barcelona FC: Μόλις πέρασε στον τελικό η Manchester United. Αυτά είναι. Οι παίκτες της δεν μπορώ να πω ότι με πείσανε. Εξαίρεση, ο τερματοφύλακας, γατόνι. Για να δούμε και στον τελικό.

Χθες, τον είδαμε και στον τελικό, ό,τι και να πω είναι λίγο.
Τον φαντάζεστε σε ένα μήνα απέναντι από Καραγκούνη κλπ;
Μάλλον το απεύχομαι!

Βέβαια τι να πούμε για τον Petr Čech; Αν δούμε τις ηλικίες τους, ο Van der Sar 37 και ο Čech μόλις προχθές έκλεισε τα 26. Έχει πολύ μέλλον μπροστά του. Αυτόν; Στο Euro; Λέτε να τον βρούμε; Πάλι;

Μια παρατήρηση, χθες στον τελικό έπαιξαν 4 από την Team of the Tournament του EURO 2004:

Petr Čech
Traianos Dellas
Ricardo Carvalho
Giourkas Seitaridis
Gianluca Zambrotta
Maniche
Pavel Nedvěd
Theodoros Zagorakis
Milan Baroš
Cristiano Ronaldo
Wayne Roone

Κώστα, είσαι σπίτι; Σου' χω θέμα, εκχριστιανίζουν τον Ε.Τ.

2008-05-14T11:22:00.023+02:00

Το Βατικανό δεν αποκλείει την ύπαρξη όντων με νοημοσύνη στο διάστημα.

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ' αυτή την 'είδηση';

Ο Ε.Τ. πρέπει να' ναι χριστιανός (κι αν όχι, να γίνει) και μάλιστα απαλλαγμένος απ' το προπατορικό αμάρτημα. Τι τύχη!

Προτείνω στον κύριο Χαρδαβέλα να κάνει μια σχετική εκπομπή για το θέμα και να καλέσει τους τηλε-παπάδες για να ακούσουμε και τη γνώμη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Καίγομαι να μάθω αν η εκκλησία μας δέχεται ή όχι την ύπαρξη εξωγήινης ζωής και να αιτιολογήσει την άποψη της.
Αν η εκπομπή κάνει νούμερα, θα ήθελα ποσοστά παρακαλώ.

Σε λίγο θα δούμε διαστημόπλοια να φεύγουν απ' το Βατικανό με ιεραπόστολους.
Τι να πεις;
Να γεφυρώσουν το χάσμα θρησκείας-επιστήμης;
200 χρόνια από τη γέννηση του Δαρβίνου;
Μήπως θα τον ανακηρύξουν και Άγιο εκείνη τη βραδιά;
Τι να πεις;
Οκ, σταματάω.

Αλλά ξέρει τι κάνει το Βατικανό, τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Δείτε ακόμη σημερινή είδηση
που ανέβηκε στο yahoo UK & Ireland News (αφού είχα ξεκινήσει να γράφω όλα τα παραπάνω και την πρόταση μου στην εκπομπή Αθέατος κόσμος (ή Πύλες του ανεξήγητου)), με τίτλο του Yahoo We are not alone? και τίτλο του άρθρου Britain's X-Files made public.

Να τα τα αρχεία-X της Βρετανίας, βγαίνουν στη φόρα.
Κοίτα κάτι συμπτώσεις. Δεν θέλω σχόλια.
Ε ρε, George Orwell που σας χρείαζεται..

Ε, λοιπόν, αν βρεθούν οι πάντα αθέατοι εξωγήινοι μπορεί να σταματήσουν και οι εκπομπές του κυρίου Κώστα Χαρδαβέλα. Ασχολίαστο κι αυτό.

Για να σοβαρευτούμε και να γράψω κάτι ενδιαφέρον για το θέμα. Μ' αρέσει η άποψη του κυρίου Γιώργου Γραμματικάκη (διετέλεσε πρύτανης των πανεπιστημίων Ιονίου και Κρήτης), ο οποίος είπε σε μια συνέντευξη του, τη βρήκα στο plasma

Τονίζω όμως συνέχεια, και το ίδιο θα μου επιτρέψετε να τονίσω και σήμερα, οτι για το νόημα της ύπαρξης του ανθρώπου το εξής δραματικό μα και ταυτόχρονα συναρπαστικό παράδοξο: Η σημερινή επιστήμη μας πείθει χωρίς καμμία αμφιβολία οτι είμαστε μια απειροελάχιστη κουκίδα σε ένα αδιανόητα μεγάλο και πολύμπλοκο σύμπαν. Η ίδια η Γη είναι ένας ασήμαντος πλανήτης ανάμεσα σε ένα ηλιακό σύστημα που δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αφού εκατομμύρια τέτοια τέτοια ηλιακά συστήματα υπάρχουν μόνο στο Γαλαξία μας και υπάρχουν δισεκατομμύρια Γαλαξίες. Ενώ λοιπόν ο άνθρωπος θα έπρεπε κανονικά μέσα στην τόση ασημαντότητα του να αισθάνεται παρατημένος κι απεγνωσμένος, αντίθετα διακατέχεται απο μια περίεργη γεύση αθανασίας και τη ζωή του προσπαθεί πολλές φορές να τη δικαιώσει με την τέχνη, με τη λογοτεχνία, με τον έρωτα, με την αλληλεγγύη προς τους άλλους και με το ενδιαφέρον για τα κοινά. Αυτή λοιπόν η θεμελιώδης αντίφαση της εξωτερικής ασημαντότητας και της διαρκούς εσωτερικής πάλης, είναι νομίζω το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης! Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν καταλήγουμε οτι όχι μόνοι δεν είμαστε στο κέντρο του σύμπαντος, αλλά αντίθετα υπάρχουν δισεκατομμύρια γαλαξίες σαν το δικό μας κι άλλο τόσοι επίσης ήλιοι κι η μόνη ίσως αξιοζήλευτη ιδιαιτερότητα της Γης είναι η ανθρώπινη παρουσία της οποίας ωστόσο μια σύμπτωση της διαπιστωμένης της πλέον ασημαντότητας, όχι μόνο δεν οδηγεί στην απελπισία αλλα στην προσπάθεια για δικαίωση μέσα απο την τέχνη, την ποίηση και τη λογοτεχνία. Δεν ήταν ξέρετε δεδομένο το οτι μιά ύπαρξη πάνω στη Γη θα προσπαθούσε να καταλάβει τον κόσμο που την περιβάλλει, οπότε σε σε τούτο ακριβώς το σημείο ο καθένας μας θα πρέπει να εστιάσει για να αναζητήσει την πραγματική υπαρξιακή του παρουσία και να λύσει το μυστήριο της αντίφασης έτσι όπως πολύ ωραία το εξέφρασε κάποτε κι ο Αινστάιν όταν κάποιος αστρονόμος τον ρώτησε: "κύριε καθηγητά ο άνθρωπος για το σύμπαν δεν είναι τίποτα άλλο πέρα απο μιά ασήμαντη κουκίδα?" κι εκείνος απάντησε: "Ναι αλλα αυτή η κουκίδα είναι ταυτόχρονα και αστρονόμος!!!!"

Και η άποψη του για τους εξωγήινους( στο περίπου γιατί δεν μπορώ να τη βρώ online), πιστεύει ότι πρέπει να υπάρχουν αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς, δε θα τους γνωρίσουμε ποτέ, τα εκατομμύρια έτη φωτός δεν επιτρέπουν σε ζωντανό οργανισμό να τα διασχίσει.

Ο κύριος Γραμματικάκης τα τελευταία χρόνια πέρα από τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα (απομόνωση quarks στα βάθη της Μεσογείου και πολλά άλλα-σημαντική στιγμή όταν με την ομάδα του φέρανε τον Hawking στο Πανεπιστήμιο Κρήτης-), επιχειρεί γράφοντας βιβλία (Η κόμη της Βερενίκης, Η αυτοβιογραφία του φωτός) να εκλαϊκεύσει την επιστήμη, να μπορούν να απολαύσουν τη μαγεία της και οι άσχετοι όπως εγώ.

Όποιος λοιπόν ενδιαφέρεται να μάθει για το φως (απ' τη στιγμή της γέννησης του μέχρι σήμερα), για μαύρες τρύπες, για μεγανόβα και πάρα πολλά άλλα τέτοια ενδιαφέροντα, μπορεί ν' ακούσει όλη τη συνεντεύξη του Στα Άκρα εδώ. Αξίζει πραγματικά. (Εκεί είχα δει αυτό που έγραψα παραπάνω για τους εξωγήινους.)

Παρατηρήστε καλά τη φωτογραφία, βλέπετε αυτό το UFO που αχνοφαίνεται;

(Γαμώτο, πρέπει να το καθαρίσω αυτό το τζάμι)

Μπλογκοπαίχνιδο ID-ιογράφΩς

2008-05-10T14:50:00.012+02:00

Ο Allu Fun Marx προσκαλεί τους ελληνόφωνους bloggers και αναγνώστες να πάρουν μέρος στο μπλογκοπαίχνιδο ΙδιογράφΩς. (ήδη 160 ιδιόγραφα σημειώματα μέσα σε 6 μέρες)

Ο λόγος και σκοπός (αντιγράφω από τον Αλλουφάνιο Μάρξ):

'Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε…
Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα.
Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασέ το στο blog σου.
Και μετά “ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο” για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή.
Ειδοποία, γράφοντας στο τέλος του ποστ σου το μαγικό ξόρκι: για το http://autographcollectors.blogspost.com'

Όπως έδωσε τις οδηγίες:

'Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά:
1. Γράψε
2.Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.'

Προσκαλώ τους pareisaktos, avarikos και Iasonas Kyprianos

Για το http://autographcollectors.blogspot.com

Ναργκίς, η ασσύμετρη απειλή

2008-05-06T21:28:00.005+02:00

Οι πρωταγωνιστές του στρατιωτικού καθεστώτος

Aπό το in.gr σήμερα

Μακροπρόθεσμες οι επιπτώσεις;
Εύθραυστος ο μύθος της πανίσχυρης χούντας μετά τον φονικό κυκλώνα, λένε αναλυτές

Γιανγκόν
Εδώ και δεκαετίες, το στρατιωτικό καθεστώς της Μιανμάρ υπερασπίζεται τον τρόπο που κυβερνά τη χώρα επισημαίνοντας πως διατηρεί την ενότητά της και την οδηγεί στο δρόμο της ευημερίας. Όμως ο κυκλώνας Ναργκίς που προκάλεσε το θάνατο σε τουλάχιστον χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα, έδειξε το πόσο εύθραυστος είναι αυτός ο μύθος, αλλά και τις πιθανές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της καταστροφής για τους στρατηγούς, επισημαίνουν αναλυτές.

Πολλοί από τους επιζώντες έσπευσαν να κατακρίνουν την αργοπορία του στρατού να αντιδράσει, λέγοντας ότι ο στρατός είχε δείξει μεγαλύτερη προθυμία τον περασμένο Σεπτέμβριο να κατέβει στους δρόμους της Γιανγκόν για να καταστείλουν τις διαδηλώσεις των βουδιστών μοναχών.

«Το καθεστώς έχασε τη χρυσή ευκαιρία να στείλει στρατιώτες μόλις πέρασε ο κυκλώνας και να κερδίσει τους ανθρώπους. Όμως δεν το έκανε. Που είναι οι στρατιώτες και οι αστυνομικοί; Ήταν πολύ γρήγοροι και επιθετικοί στις διαδηλώσεις την περασμένη χρονιά» δήλωσε χαρακτηριστικά ένας συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος.
Αν και το στρατιωτικό καθεστώς φαίνεται ξεπέρασε την «ξενοφοβία» του και ανακοίνωσε πως θα δεχτεί βοήθεια από το εξωτερικό, οι περισσότεροι από τους πέντε εκατομμύρια κατοίκους της Γιανγκόν δεν πιστεύουν ότι τελικά θα συμβεί κάτι τέτοιο.

«Δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση μόνοι τους, αλλά φοβάμαι ότι τελικά δεν θα δεχτούν βοήθεια από την διεθνή κοινότητα» ένας από τους κατοίκους της Γιανγκόν.
Αλλωστε δεν ήταν λίγοι εκείνοι που κατήγγειλαν ότι οι στρατιώτες ελάχιστα έκαναν για να μετακινήσουν δέντρα και χαλάσματα από τους δρόμους, αφήνοντας τους κατοίκους και τους βουδιστές μοναχούς να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.
Από την άλλη, η κρατική τηλεόραση προβάλλει την άμεση αντίδραση των στρατιωτικών δείχνοντας τους αρχιστράτηγους να μοιράζουν βοήθεια σε βουδιστικούς ναούς ή να επιβιβάζονται σε ελικόπτερα και τους στρατιώτες με τσεκούρια και πριόνια να προσπαθούν να απομακρύνουν πεσμένα δέντρα από πλημμυρισμένες περιοχές.
«Οι περισσότεροι κάτοικοι της Μιανμάρ είναι πολύ πιθανό να θεωρήσουν τις εικόνες αυτές ως την απόλυτη προπαγάνδα και να μην πεισθούν» υπογραμμίζει ο πολιτικός αναλυτής Αουνγκ Ναΐνγκ Όο, ο οποίος ζει στην Ταϊλάνδη από το 1988.
Ο πολιτικός αναλυτής θεωρεί ότι το στρατιωτικό καθεστώς προσπαθεί να δείξει στους πολίτες της ότι η χώρα έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει τις καταστροφές. «Αυτό είναι το μήνυμα που πάντα στέλνουν προς τα έξω: δεν χρειαζόμαστε βοήθεια» δηλώνει.
«Όμως ο μύθος που πρόβαλαν ότι είναι καλά προετοιμασμένοι διαλύθηκε και αυτό θα έχει μακροπρόθεσμα σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις» κατέληξε.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters

και

Αναβολή δημοψηφίσματος

Το στρατιωτικό καθεστώς στην Μιανμάρ θα αναβάλλει για τις 24 Μαΐου το δημοψήφισμα σε περιοχές της Γιανγκόν και στο Δέλτα της Ιραουάντι, των περιοχών δηλαδή που επλήγησαν περισσότερο από τον κυκλώνα το περασμένο Σαββατοκύριακο, ανακοίνωσε η κρατική τηλεόραση.

Ωστόσο, το προγραμματισμένο για τις 10 Μαΐου δημοψήφισμα θα διεξαχθεί κανονικά στην υπόλοιπη χώρα, σύμφωνα με την ίδια πηγή.

Από Τα Νέα στις 30/07/07

Ανεπάρκεια

ΑΚΡΙΒΗ στα... πίτουρα αποδεικνύεται η κυβέρνηση στην υπόθεση των πυρκαγιών. Δεν θέλησε ή δεν προνόησε έγκαιρα να διαθέσει εκατό εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να οργανώσει και εξοπλίσει τις υπηρεσίες πυρόσβεσης.
Τώρα η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν βαρύ λογαριασμό, που ενδέχεται να ξεπεράσει και τα δέκα δισεκατομμύρια ευρώ- τόσο εκτιμάται ότι θα στοιχίσουν, εφέτος και τα επόμενα χρόνια, οι ζημιές από τις πυρκαγιές που ήδη έχουν καταστρέψει περίπου ένα εκατομμύριο στρέμματα.
ΚΑΙ όμως, οι φορολογούμενοι θα μπορούσαν να είχαν γλιτώσει αυτό το τεράστιο ποσό και το πολλαπλάσιο κοινωνικό κόστος, αν είχαν γίνει έγκαιρα οι κινήσεις που απαιτούνταν, ώστε να μην παρουσιάζει η χώρα εικόνα τριτοκοσμική στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών.
«ΟΙ εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους», επαναλαμβάνει κάθε τόσο ο Πρωθυπουργός. Για όλα τα υπόλοιπα, το ρολόι έχει σταματήσει.
Πυροσβέστες και δασικοί υπάλληλοι δεν προσελήφθησαν στην ώρα τους- δηλαδή πριν από τις φωτιές. Για αεροπλάνα και ελικόπτερα αρχίσαμε τα παρακάλια στον Πούτιν, μόνον όταν κάηκε η Αιγιάλεια. Οι καθαρισμοί των δασών θα γίνουν από Σεπτέμβριο.
ΤΑ πυροσβεστικά οχήματα που λείπουν θα αγοραστούν κι αυτά «στην ώρα τους»- αν όλα πάνε καλά, θα αντιμετωπίσουν τις φωτιές του... 2008.
Ίσως μάλιστα τότε να έχει καταστρωθεί ένα σχέδιο συντονισμού των αρμοδίων- για να μην τσακώνονται πάνω στις στάχτες!
ΤΟ χειρότερο: ο Πρωθυπουργός τον Μάρτιο και οι υπουργοί Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης τον Μάιο παραπληροφορούσαν, λέγοντας ότι η χώρα είναι πανέτοιμη, και μάλιστα νωρίτερα από κάθε άλλη χρονιά, για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών. Δεν ήξεραν φαίνεται πως το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ τα ίδια φαίνεται ότι θα συμβούν και με τη λειψυδρία: τα αποθέματα νερού βρίσκονται στο κατώτερο σημείο της τελευταίας πενταετίας. Αλλά για την κυβέρνηση, πέρα βρέχει...

Υγ: Ελπίζω και εύχομαι να σταματήσει εκεί ο αροθμός των θυμάτων και όλα αυτά τα εκατομμύρια δολάρια της βοήθειας να πάνε εκεί όπου τα έχουν ανάγκη.

No country for old men

2008-05-04T15:04:00.007+02:00

Όπως βλέπετε και απ’ τη φωτογραφία δεν θα αναφερθώ στην ταινία (δεν την έχω δει ακόμα) αλλά στο βιβλίο No country for old men, στα ελληνικά η μετάφραση Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους (το αν η μετάφραση του old men ορθώς έγινε μελλοθάνατοι είναι ένα θέμα προς συζήτηση, θα το προτιμούσα Καμία πατρίδα για γέρους).

Ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο, μια πολύ ιδιαίτερη γραφή, ένας πολύ ιδιαίτερος συγγραφέας, Cormac McCarthy, θεωρείται ένας απ’ τους 4 καλύτερους Αμερικάνους συγγραφείς της γενιάς του, οι άλλοι 3 είναι οι Thomas Prynchon, Don DeLillo και Philip Roth.

Αν και με τα άλλα του βιβλία έχει κερδίσει πολλά βραβεία, το συγκεκριμένο δεν είναι από τα καλύτερα του. Το καλύτερο του, μόλις το 2007, The road, κέρδισε το βραβείο Pulitzer 2007.

Δεν ήμουν έτοιμος για ένα τέτοιο τρόπο γραφής, κουραστικό μέχρι να τον μάθεις, μετά απλώς απολαυστικό. Σε παίρνει ο συγγραφέας απ’ το χέρι και σου δίνει τους κώδικες που χρειάζεσαι, μετά σε αφήνει στα βαθιά αλλά είσαι ήδη έτοιμος γι’ αυτό και το περιμένεις.

Τότε καταλαβαίνεις, το μεγαλείο, το δύσκολο και ακατόρθωτο της ανάγνωσης τώρα πια δίνει τους καρπούς του. Τίποτα έτοιμο στο πιάτο, στο ναδίρ οι πληροφορίες, στο ζενίθ η ελεύθερη φαντασία του αναγνώστη, ο οποίος πρέπει να ενεργήσει, όχι απλώς να διαβάσει. Συχνά θα κουραστεί και θα’ ναι έτοιμος να τα παρατήσει αλλά δεν θα το κάνει.

Και να αναφερθώ με παραδείγματα στην ιδιαίτερη γραφή. Οι διάλογοι χωρίς σημεία στίξης που να σε βοηθούν να καταλάβεις ποιος μιλάει. Καμία περιγραφή προσώπου, μόνο ένα όνομα, ίσως και μια ηλικία. Διαφορετικά επίπεδα αφήγησης, τριτοπρόσωπη αλλά και ένας μονόλογος. Αρχίζει κεφάλαιο και πολύ παρακάτω συναντάς ένα όνομα για να καταλάβεις σε ποιον ήρωα αναφέρεται το κεφάλαιο. Μιλάνε 2 πρόσωπα και ενώ είσαι σίγουρος ότι ήξερες ποιος έλεγε τι, φτάνοντας στο τέλος του διαλόγου ανατρέπεσαι.

Το αποκορύφωμα του ταλέντου του συγγραφέα, για μένα, ήταν οι διάλογοι. Ένιωθες πως δεν υπήρχε συγγραφέας στη μέση. Η ίδια η σκέψη του συγγραφέα για τους ήρωες του έχει φτάσει τόσο μακριά ώστε αυτοί να φαίνονται τόσο αληθινοί σα να μην είναι ήρωες βιβλίου, σα να τους βλέπεις στο θέατρο, ας πούμε.

Το βιβλίο σα θέμα δεν είναι καθόλου πρωτότυπο. Έχει να κάνει με πολύ κλασική ιστορία, ναρκωτικά, λεφτά, βία και έναν δολοφόνο. Καθώς διαβάζεις έρχεται στο μυαλό σου ό,τι αμερικάνικο έχεις δει, από Prison Break και Robocop μέχρι Western και Michael Mour. Στο επίπεδο είναι η διαφορά. Φυσικά ο συγγραφέας δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις ή λύσεις στο θέμα της βίας στη σύγχρονη αμερικάνικη ιστορία, ούτε στα μεγάλα ζητήματα ζωής, θανάτου, θεού. Ο McCarthy γνωρίζει πολύ καλά ότι εφικτές απαντήσεις είναι μόνο αυτές που προέρχονται απ’ τις προσωπικές εμπειρίες των ανθρώπων, εδώ των ηρώων του. Ο καθένας τη δική του, ο καθένας τη ζωή του.

Για παράδειγμα, ο δολοφόνος που σκοτώνει για πλάκα και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας ακόμα ηλίθιος (υπέρμαχος της ανθρώπινης βλακείας σε αμερικάνικο χολιγουντιανό θρίλερ) φιλοσοφεί λέγοντας σ' ένα απ' τα θύματα του:

Και το πιο μικρό πράγμα μπορεί να γίνει όργανο της μοίρας, είπε ο Σίγκαρ. Και το πιο ασήμαντο. Πράγματα που ούτε καν τα προσέχεις. Που περνάνε από χέρι σε χέρι. Ο κόσμος δεν τους δίνει σημασία. Και ξαφνικά μια μέρα ξεκαθαρίζουν οι λογαριασμοί. Και όλα αλλάζουν. Και θα μου πεις, σιγά. Ένα κέρμα είναι. Για παράδειγμα. Τι αξία έχει ένα κέρμα; Σιγά μην είναι όργανο της μοίρας. Βλέπεις ποιο είναι το πρόβλημα, λοιπόν. Το να διακρίνεις την πράξη από το αντικείμενο. Σαν να’ ναι ανταλλάξιμο ένα χρονικό σημείο στην ιστορία με κάποιο άλλο. Γίνεται αυτό; θα μου πεις. Σιγά, ένα κέρμα είναι. Και όντως, ένα κέρμα είναι. Όντως. Ή μήπως όχι;

Καλή ανάγνωση!

Γαλλικός Μάης

2008-05-01T18:05:00.016+02:00

40 Χρόνια πέρασαν. Η αλήθεια είναι ότι η δικιά μου γενιά (γύρω στα 25), αυτή που δεν της έτυχε και η καλύτερη εκπαίδευση, δε γνωρίζει και πολλά γι' αυτό, το Μάη του '68. Μακάρι να κάνω λάθος.

Γι' αυτό λοιπόν, είπα να κάνω μια έρευνα, ξεκίνησα από wikipedia είχε αρκετά, που ως συνήθως είναι μόνο η αρχή, αυτά σε πάνε αλλού, και τελικά καταλήγεις- πάντα- σε άσχετα.
Εδώ η διεύθυνση από το Βικιπαίδεια ,έχει την ιστορία, φωτογραφίες (όπως η παραπάνω) κλπ κλπ.

Επίσης, καλό μήνα και καλή πρωτομαγιά!

Παρακάτω συνθήματα (απ'την ίδια σελίδα), (ακολουθεί η μετάφραση).

Γαλλικά
Il est interdit d'interdire.
Pouvoir à l'Imagination
Soyez réalistes, demandez l'impossible.
Lisez moins, vivez plus.
L'ennui est contre-révolutionnaire.
On ne revendiquera rien, on ne demandera rien. On prendra, on occupera.
Le patron a besoin de toi, tu n'as pas besoin de lui.
Travailleur: Tu as 25 ans mais ton syndicat est de l'autre siècle.
On achète ton bonheur. Vole-le.
Je suis venu. J'ai vu. J'ai cru.
La poésie est dans la rue.
L'alcool tue. Prenez du L.S.D.
Debout les damnés de l'Université.
Sous les pavés, la plage !
Je t'aime ! Oh ! dites-le avec des pavés !
Ni Dieu ni maître!

Ελληνικά
Απαγορεύεται το απαγορεύεται.
Η Φαντασία στην Εξουσία
Να 'στε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο.
Διαβάστε λιγότερο, ζήστε περισσότερο.
Η ανία είναι αντεπαναστατική.
Δεν θα αξιώσουμε τίποτα, δεν θα ζητήσουμε τίποτα. Θα πάρουμε, θα καταλάβουμε.
Το αφεντικό έχει ανάγκη εσένα, δεν τον έχεις εσύ ανάγκη.
Εργαζόμενε: Είσαι 25 χρονών αλλά το συνδικάτο σου είναι του προηγούμενου αιώνα.
Αγοράζουν την ευτυχία σου... Κλέψ' την.
Ήρθα. Είδα. Πίστεψα.
Η ποίηση βρίσκεται στους δρόμους.
Το αλκοόλ σκοτώνει. Πάρτε LSD.
Εμπρός του Πανεπιστημίου οι κολασμένοι.
Κάτω από τα πεζοδρόμια, η παραλία!
Σ' αγαπώ! Ω, πέστο με πέτρες!
Ούτε Θεός ούτε αφέντης!

Απ' το σχολείο.

2008-04-30T20:25:00.006+02:00

Μπαίνω προχθές στην τάξη, οι τέσσερις τους κρυμμένες (γύρω στα 12-13) κάτω απ’ τα θρανία, βλέπω τον πίνακα είχε τρία μεγάλα 6άρια στη μέση και γύρω-γύρω πολλές φορές γραμμένη τη λέξη DEAD, κάπου πιο δίπλα το όνομα μου και δίπλα σ’ αυτό you are DEAD.
Όχι, δεν το ‘δα στον ύπνο μου. Προοδεύουν αυτά τα παιδιά, μαθαίνουν. Με συμπαθούν κατά βάθος το ξέρω.

Σήμερα είπα στα παιδάκια για τον αγώνα χθες και όλα τα ‘βαλαν μαζί μου επειδή είπα κρίμα για τη Barcelona.
Θυμάμαι κι εγώ το Euro που έρχεται, και λέω ετοιμαστείτε να χάσετε. Εκεί όλα ξεσηκώθηκαν, γιουχάριζαν τη Γκρέθια, μόνο ένα φώναζε υπέρ της Ελλάδας, όχι για να γλείψει τον καθηγητή του αλλά για να μην είναι με τους άλλους. Και τέλος λέω Η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης, δεν θυμάστε που νίκησε την Ισπανία το 2004;
Έρχεται κοντά ένα μικρό και τον βλέπω να μετράει τα δάχτυλα του.
(Θα θέλει να μου πει ότι απ’ το 2004 μέχρι τώρα έχει περάσει τόσος καιρός, σκέφτηκα. Και του’ χα έτοιμη την απάντηση Αφού κάθε 4 χρόνια γίνεται το Euro.) Και μου λέει το μικρό σε ελεύθερη μετάφραση Τι λε ρε δάσκαλε; Εγώ το 2004 ήμουνα τεσσάρων.
Αυτό ήταν, με τάπωσε. Τότε συνειδητοποίησα τι κάθομαι και λέω με τα 8χρονα, αυτά γεννήθηκαν μόλις το 2000!
Εντυπωσιακό.

Αυτές οι μανάδες που γιορτάζουν την Κυριακή έχουν να πάρουν απ’ τα παιδάκια τους άπειρες κάρτες και λουλουδάκια.
Ο μόνιμος δάσκαλος τους έβαλε να φτιάξουν λουλούδια με χαρτί γκοφρέ να τα δώσουν στη μανούλα και να πουν Feliz dia de la madre, ο δάσκαλος των Αγγλικών τους (εξ Αμερικής, είναι σε προγράμματα ειδικά όσοι σπουδάζουν Ισπανική Φιλολογία έρχονται για ένα χρόνο σε Ισπανικά σχολεία και ‘διδάσκουν’ Αγγλικά) έγραψε ποιηματάκια τύπου You are a wonderful Mom, εμείς τους βάλαμε να κάνουν poster και κάρτες με λουλουδάκια και καρδούλες και να γράψουν I love you, mom και Happy Mother’s Day.
Κι αυτό εντυπωσιακό.

Υγ.: Η φωτογραφία από ένα δημοτικό (δημόσιο), το περιστέρι και η λέξη ειρήνη σε πολλές γλώσσες (την είχε και σε άλλες πιο αριστερά, έγραφε και IRENE).

Portero Vs Barcelona FC

2008-04-29T22:42:00.008+02:00

Μόλις πέρασε στον τελικό η Manchester United. Αυτά είναι. Οι παίκτες της δεν μπορώ να πω ότι με πείσανε. Εξαίρεση, ο τερματοφύλακας, γατόνι. Για να δούμε και στον τελικό.

Καλό Πάσχα!

2008-04-24T12:09:00.011+02:00

Δεν ήξερα τι να γράψω, κάτι για το Πάσχα. Έλεγα να ανεβάσω ένα κείμενο περσινό που ‘χα διαβάσει, δε μ’ άρεσε τελικά. Έτσι κατέληξα στο να ψάχνω. Εδώ που βρίσκομαι, δεν μπορώ να μπω σε Πασχαλινό κλίμα-πάντως έχει άπλετο ελληνικό φως- εδώ είναι λίγοι οι Έλληνες ορθόδοξοι, πρέπει να' χει και εκκλησία.

Τελικά διαβάζοντας μερικά κείμενα όπως αυτό παρακάτω (μπορείτε να το δείτε εδώ με τις φωτογραφίες του) ένιωσα ότι είμαι στην Ελλάδα, τη γιορτινή, τη φωτεινή, την ανοιξιάτικη.

Καλό Πάσχα σε όλους!

Υγ.: Μιας και θυμήθηκα το στίχο του Ζούδιαρη Πάσχα στο χωριό, συγκέντρωση μετοίκων, να προσέχουμε οι οδηγοί.

Ο Αμλέτος στη Σπιανάδα
(Από το Νίκο Δήμου)

ΣΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ η λέξη παράδεισος σημαίνει ένα πράγμα: Πασχαλινή Κέρκυρα.

Φαντάζομαι τον παράδεισό μου, σαν παράδεισο των αισθήσεων. Και σ' όλο τον κόσμο, μόνο σ' έναν τόπο, μόνο μία στιγμή το χρόνο, φτάνουν όλες οι αισθήσεις ταυτόχρονα στην κορύφωσή τους.

Μεγάλο Σάββατο πρωί, ώρα εννέα, στη Σπιανάδα.

Η πρώτη ευτυχία έρχεται από την αίσθηση του χώρου. Τι ηδονή για την ψυχή, που έχει χάσει τα μέτρα της ανάμεσα στο συμπιεσμένο και στο απεριόριστο! Εδώ ο χώρος λειτουργεί, αναπνέει. Έχει την άνεση, το ρυθμό και τα όρια που περιμένεις. Αισθάνεσαι τοποθετημένος στις ανθρώπινες συντεταγμένες σου - στις σωστές σου αναλογίες. Τίποτα δε σε πιέζει, όλα γύρω σου σε στηρίζουν, σε πλαισιώνουν. Esplanade, Σπιανάδα. Εδώ η λέξη πλατεία, βρίσκει το πρώτο της νόημα.

Η δεύτερη ευτυχία είναι η όραση.Βλέπεις το κερκυραϊκό φως γλυκό, μελένιο, να χαϊδεύει τις προσόψεις των σπιτιών του Λιστόν. (Α! οι προσόψεις της Κέρκυρας: πίνακες τέχνης και φύσης - όπου τα χρώματα και η υγρασία παίζουν μόνο με τόνους και ημιτόνια). Βλέπεις τον καταγάλανο ουρανό (πάντα είναι γαλανός ο ουρανός το Μεγάλο Σάββατο στην Κέρκυρα - ο Άγιος φροντίζει γι' αυτό), μέσα από τα πορφυρά λουλούδια του δέντρου του Ιούδα. Σε λίγο θα δεις τα χρυσά, τα γαλάζια και τα κόκκινα της λιτανείας.

Πανηγύρι έχει η όσφρηση. Όλη η Κέρκυρα ένας κήπος. Ευωδιάζει τόσο έντονα, που ώρες - ώρες σε ζαλίζει. Πνοές-πνοές έρχονται σαν μικρά κύματα οι μυρωδιές - κάθε λουλούδι, κάθε δέντρο, κάθε πλαγιά και κάθε χωριό της Κέρκυρας σου στέλνει το δικό του μήνυμα.

Όλα όμως θα τα δέσει η ακοή, μόλις από μακριά ακουστούν οι ήχοι της μεγάλης λιτανείας. Το Μέγα Σάββατο οι Κερκυραίοι περπατάνε τον Άγιό τους. Με φιλαρμονική και στολές. Με σεβασμό και έξαρση. Με μουσική.

Μουσική στην Κέρκυρα - που έχει περισσότερες φιλαρμονικές από κινηματογράφους. (Ένας ορισμός του πολιτισμού; Όταν οι ασκούντες την τέχνη ξεπερνάνε τους ακροατές;) Δεν θα ξεχάσω ποτέ κάποιο πρώτο πρωινό ξύπνημα σ' ένα παλιό, πανύψηλο ξενοδοχείο της Σπιανάδας, όταν από κάθε παράθυρο ακουγόταν και άλλη μπάντα.

Στην Κέρκυρα η μουσική δεν είναι απλός ήχος. Γίνεται περιβάλλον. Γίνεται ζωή. Γίνεται - τελικά - οι ακροατές της. Το κοινό δεν είναι δέκτης αλλά τμήμα του έργου.

Κάποτε αυτό θα το πούνε "χάππενινγκ".

Υπάρχει ένα μουσικό κομμάτι που ακούγεται μόνο στην Κέρκυρα, μόνο στη λιτανεία. Ένα κομμάτι μελωδικό σαν τους κήπους της Κέρκυρας, λυπημένο σαν την εβδομάδα των Παθών, λυρικό σαν το ασημένιο φως των ελαιώνων, ρυθμικό σαν το κύμα της θάλασσας. Πένθιμο εμβατήριο από τον "Άμλετ" του Franco Faccio. Οι Κερκυραίοι το λένε απλά "ο Αμλέτος".

Όταν λοιπόν ανυψωθεί ο Αμλέτος σαν λυγμός και σαν έκσταση πάνω από τις κοκκινόχρυσες στολές της Παλαιάς Φιλαρμονικής, η αίσθηση δεν αντέχεται. Η ζωή τεντώνει τόσο μέσα σου, που νομίζεις πως θα σπάσεις από ευτυχία. Σαν πόνος και σαν βάλσαμο ο Αμλέτος κυματίζει πάνω από την πλατεία κι εσύ γεύεσαι τον παράδεισο σ' αυτή τη Γη.

Δεκατρείς φορές έχω ακούσει τον Αμλέτο στη Σπιανάδα και κάθε φορά νομίζω πως η καρδιά μου θα σταματήσει (και ίσως εύχομαι να σταματήσει έτσι!). Αψηφώ την εορταστική ταλαιπωρία, την τουριστική πολυκοσμία, τη βαρβαρότητα των ορεσίβιων (δίπλα στους Επτανήσιους, όλοι εμείς είμαστε αρκούδες). Ό,τι και να γίνεται γύρω, ο Άγιος και ο Αμλέτος νικάνε - και το θαύμα λειτουργεί κάθε Μεγάλο Σάββατο στη Σπιανάδα.

Α, Κέρκυρα-Κέρκυρα, που δεν γνώρισες την τυραννία του Τούρκου και την κακομοιριά του πεύκου. (Το δέντρο-ραγιάς, άμορφο και άσκημο). Πού μαζί με τ' αδέρφια σου νησιά σώζετε το όνομα της ποίησης και της μουσικής στην Ελλάδα.

Κι αν τύχει να είμαι μακριά, όπου κι αν βρεθώ, όταν έρθει Μεγάλο Σάββατο τραγουδάω μέσα μου τον Αμλέτο. Κλείνω τα μάτια και για ένα δευτερόλεπτο το θαύμα συντελείται πάλι.

Ο παλιός Αμλέτος, ο σκοτεινός πρίγκιπας της αμφιθυμίας, πνίγηκε στο φως, τη μελωδία και τη μυρωδιά της άνοιξης. Αμφιβολία καμιά: "γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα".

Ο παράδεισός μου: Φως, ανθισμένη Σπιανάδα και η Παλαιά Φιλαρμονική να παίζει, να παίζει, να παίζει τον Αμλέτο.

...................................................................

Tο κείμενο γράφτηκε το 1980. Έκτοτε ευτύχησα να ξανακούσω αρκετές φορές τον Αμλέτο. Οι δύο ομαδικές φωτογραφίες είναι της Αναστασίας Μπάιλα-Βάιλα, που κάποτε τον εικονογράφησε. H μικρή τουριστική φωτό, δίπλα, δείχνει την Ανάσταση (μοναδική σε όλο τον νησί) στην απέραντη Σπιανάδα.

Θέμα για συζήτηση

2008-04-15T20:21:00.011+02:00

Λοιπόν, καιρό έχουμε να σχολιάσουμε ένα θέμα, για αφήστε το ποντίκι και τεντώστε καλά τα δάχτυλα σας να’ ναι έτοιμα για τα ατέρμονα σχόλια (κοινώς σεντόνια). Θα’ θελα λοιπόν τη γνώμη όλων σας (αν πάλι θεωρείτε τη συζήτηση στα blogs χαζομάρα, απολύτως κατανοητό, εμείς τη γουστάρουμε).

Άκουσα χθες στο ράδιο θέλουν να αποσύρουν βιβλίο απ’ τις σχολικές βιβλιοθήκες, πρόλαβα και άκουσα μόνο το όνομα της συγγραφέως Έρση Σωτηροπούλου, και νόμιζα ότι άκουσα Σώτη Τριανταφύλλου, σκέφτηκα τι έγραψε ‘ η μικρή ξανθιά’ και προκάλεσε πάλι. Ήμουν έτοιμος να την υπερασπιστώ πάντως.

Τελικά άλλη η συγγραφέας, δεν την ήξερα, κοιτάω στο in.gr να μάθω για το βιβλίο, κανένα νέο. Και σήμερα διαβάζω σε πάρα πολλά blogs (το ένα σε στέλνει στο άλλο) τι ακριβώς έχει γίνει.

Σπάνια βάζω links και videakia αλλά το συγκεκριμένο θέμα έχει πολύ ενδιαφέρον νομίζω. Υπάρχουν οι μεν και οι δε, οι υπέρ και οι κατά.

Δείτε το videaki sto youtube

Εσείς τι λέτε;

Δείτε εδώ σημερινό ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ... ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΧΟΛΙΚάΣ ΒΙΒΛΙΟΘήΚΑΣ...

Δείτε εδώ σημερινό Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές

Δείτε εδώ σημερινό Ο κ. Κων. Πλεύρης πετυχαίνει Απόφαση απόσυρσης βιβλίου από τα σχολεία (Hellas 21st cent. A. D.)

Συγγνώμη για τα πολλά links, ξέρω ότι δεν θα τα διαβάσετε όλα. Αλλά το video να το δείτε, εκεί είναι το ζουμί.

Παρόντες οι bloggers και τρελή η διαφήμιση του βιβλίου.

Εγώ πιστεύω ότι το βιβλίο να μείνει εκεί που είναι.

Για τη βωμολοχία, ειδικά για τα παιδιά στην ηλικία του Γυμνασίου και του Λυκείου η βωμολοχία είναι μες στη ζωή τους, την εφηβική. Τι να πειράξει; Εγώ έψαχνα πως και πώς να βρω ένα τέτοιες ‘απαγορευμένες’ λέξεις σε βιβλία και λεξικά (ακριβώς επειδή ήταν απαγορευμένες). Ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο μας.

(Εμένα σήμερα με ρωτούσε όλη η τάξη –ετών 10 με 11 – τι σημαίνουν οι λέξεις fucking, bitch, masturbate τις οποίες είχαν βρει στο λεξικό, ήξεραν πολύ καλά τι σημαίνουν)

Το να διαβάζεις αποσπάσματα από ένα βιβλίο και να το κρίνεις όπως σε συμφέρει είναι πολύ εύκολο, γιατί όμως το βιβλίο πήρε το πρώτο βραβείο;

Το όλο θέμα εγείρει απορίες:
Λογοκρισία (απαγόρευση ή όχι)
Παιδαγωγική (παιδικές ψυχές)
Ιδεολογία (χυδαιότητες, προστυχιές, αντιχριστιανισμός)
Νομοθεσία (μπορεί ένας πολίτης και ένας δικαστής να αποφασίζουν για τέτοιο πράγμα, που είναι το παιδαγωγικό ινστιτούτο, το υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού κλπ;)

Τι μου διέφυγε; Βοηθήστε.

A one-way trip

2008-04-11T12:09:00.006+02:00

Δεν ξέρω γιατί. Άλλοι συγκινούνται από τέχνες, βιβλία, πίνακες ζωγραφικής- εμένα όσες φορές και να με βάλεις μπροστά στη Μόνα Λίζα ή στη Γκέρνικα δεν συγκινούμαι- άλλοι όταν βλέπουν μωρά, όταν διαβάζουν ένα όμορφο ποίημα, όταν ακούν ένα όμορφο τραγούδι ή μια μελωδία και από πολλά πολλά άλλα.

Εμένα με συγκινούν πολύ οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας, ειδικά όταν βλέπω ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να κάνει, Κυριακή απόγευμα, τη βόλτα του στην πλατεία χεράκι χεράκι. Στην Ελλάδα δεν έχω δει κάτι τέτοιο, εδώ όλα τα ‘μεγάλα ζευγαράκια’ κρατιούνται σφιχτά χέρι με χέρι. (Το πιο ωραίο ήταν όταν είδα ζευγάρι τυφλών με τα μπαστουνάκια να κάνει βόλτα μια ηλιόλουστη μέρα- νεαρό ζευγάρι).

Η φωτογραφία παραπάνω αποτυπώνει μια πραγματικότητα. Τα ηλικιωμένα ζευγαράκια περπατάνε χέρι-χέρι αλλά αφήνουν μια μικρή απόσταση ανάμεσα τους, είναι το δικαίωμα του καθενός να’ χει το δικό του χώρο, (αναφαίρετο δικαίωμα για να κρατάει ο γάμος τόσα χρόνια) όμως τα χέρια ενωμένα, το ίδιο ισχύει και στο κρεβάτι τους, στον τρόπο που κοιμούνται, υπάρχει απόσταση, όποιος έχει διαβάσει το «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του Marques καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοώ.

Δεν ξέρω γιατί. Ίσως μάλλον επειδή τους συμπαθώ, επειδή τους σέβομαι, σέβομαι έναν γέρο, μια ζωή ολόκληρη, και ούτε καν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να σημαίνει μια ζωή ολόκληρη.

Πόσες αναμνήσεις, άλλες γλυκιές, άλλες πικρές, άλλες χαμένες στο χρόνο, στα βάθη του μυαλού, χωρίς να γνωρίζεις το πότε, το πώς, το γιατί και πάντα να μένεις με την αμφιβολία, ήτανε δεν ήτανε, ήταν τότε ή όχι, να χρειάζεσαι ώρες να βγεις απ’ αυτό το παιχνίδι της μνήμης, να βρεις το κουράγιο να κλείσεις όλα τα παράθυρα που ανοίγουν αυτόματα το ένα μετά το άλλο. Ο Νίκος Δήμου στο ‘Οι Δρόμοι μου’ (η τρόπον τινά αυτοβιογραφία του) γράφει στον πρόλογο «Είμαι σίγουρος ότι έγραψα την αλήθεια- αλλά δεν είμαι σίγουρος πως δεν τη φαντάστηκα»

Εκεί, χαμένοι σε τόσες αναμνήσεις, φυλακισμένοι στη φυλακή των απολύτως δικών τους προσωπικών εμπειριών, αγκιστρωμένοι απ’ την ουτοπία του παρελθόντος. Μετράνε, ξαναμετράνε, δεν τους βγαίνουν τα χρόνια, οι ημερομηνίες ένα κοπάδι πουλιά που όσο και αν προσπαθούν να τα βάλουν σε μια σειρά, εκείνα πετάνε μακριά και χάνονται. Τι μένει πια; Καρτερούν με λαχτάρα και κρυφή ανησυχία.

(Μιλούσε κάποτε ο Αθερίδης στο Φώτη και τη Μαρία για την ασφάλεια της ανάμνησης, για παράδειγμα θυμάσαι ότι το πρωί πέρασες το δρόμο, ξέρεις ότι τον πέρασες, δεν κινδυνεύεις να σε πατήσει αμάξι, έχει συμβεί, ξέρεις το αποτέλεσμα, υπάρχει ασφάλεια.)

Πιστεύω πως όσο μεγαλώνουμε και πληθαίνουν οι αναμνήσεις, τόσο πιο πολύ χάνεται αυτή η ασφάλεια που προσφέρει η ανάμνηση. Λόγια, πράξεις και γεγονότα γίνονται ένα, παίρνουν όλα μια εικόνα στο μυαλό μας. Όταν ακούς τη λέξη, αυτόματα βλέπεις την εικόνα, η οποία περιλαμβάνει τα πάντα. Κι αν μια λέξη σου δίνει μια εικόνα με χίλιες λέξεις, σκέψου τι γίνεται στους ανθρώπους που το μυαλό τους είναι γεμάτο (πόσα χρόνια!) από αναμνήσεις, αστράφτουν οι εικόνες και τους κατακλύζουν με λέξεις. Υπάρχουν λέξεις με τέτοιο συναισθηματικό φορτίο που μπορούν να προκαλέσουν εμφράγματα. Θυμάμαι τον παππού μου, όποτε –κάθε Κυριακή μεσημέρι στο Θεσσαλία- άκουγε το Να’ σαν τα νιάτα δυο φορές και τον έπαιρναν τα κλάματα, μεγάλες συγκινήσεις.

Όταν βλέπω ένα γέρο ή μια γριά αυτά σκέφτομαι, τι σκέφτονται, αν παίζουν αυτό το παιχνίδι και αν βγαίνουν νικητές, ενάντια στο χρόνο. Θυμούνται τόσα, κι άλλα τόσα, απ’ τα παιδικά τους χρόνια, πολέμους, κακουχίες, πείνα, δίψα, φτώχεια, χαρές, λύπες, αγάπες, χωρισμούς, ξενιτιά, φιλίες, γλέντια, το/τη σύντροφο που πιο πάνω δεν μπορεί να φτάσει η αγάπη τους, απώλειες (έχασαν παππούδες, γονείς, φίλους, συντρόφους). Τώρα βλέπουν τον κύκλο της ζωής, μπροστά τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τη συνέχεια.

Κι όμως επιμένουν να ζουν, (και δε μένουν για να επιζούν), επιμένουν να θυμούνται, αφού όλοι και όλα υπάρχουν ακόμα εκεί, έχουν γίνει η ίδια η ζωή τους. Βγαίνουν νικητές ενάντια στη ματαιοδοξία, στο θάνατο, στον ίδιο το χρόνο. Το ότι υπάρχουν οι γέροι είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ελπίδας, της νίκης, της αισιοδοξίας, είναι παρήγορο να βλέπεις πως ξεπέρασαν όλα αυτά που πέρασαν (έστω κι αν τα κουβαλάν για πάντα μαζί τους και πονάν ακόμα). Ακόμα, οι γέροι άνθρωποι που συνεχίζουν να ζουν παρά τα προβλήματα του γήρατος, αρρώστιες κλπ. δείχνουν το δρόμο της υπομονής και του θάρρους..

Αυτό πρέπει να’ ναι. Έρωτας για τη ζωή. Σεβασμός σε μια ζωή ολόκληρη. Στο ταξίδι τους.

Σατραπεία έως και σήμερα. Αύριο όχι!

2008-04-04T11:50:00.013+02:00

‘Ο Γιαννάκης, 25 χρόνων, καλό παιδί, μόλις διορίστηκε σε μια πολύ καλή θέση στο δημόσιο, ας είναι καλά ο θείος του που έβαλε τα μέσα αλλιώς τι θα ‘κανε το παιδί;’

Και έρχομαι εγώ με τις απορίες μου, γιατί ρε παιδιά, γιατί;
Πως τα κάναμε έτσι; Αυτή η γλώσσα, η εξέλιξη της καταγράφει τα πάντα, μαρτυράει τα πάντα. Δείτε λέξεις που έχουμε για το μέσο και τη διαφθορά: μέσο, βύσμα, δόντι, ρουσφέτι, δωροδοκία, λάδωμα, μίζα, σπρώξιμο, βόλεμα, φακελάκι, πελάτης και σίγουρα κι άλλες που δεν θυμάμαι τώρα.

Μα είναι ωραίο να παρακαλάει μάνα και πατέρας τον καθένα, να υπόσχεται ψήφους, να γίνεται ρεζίλι, να τρέχει από πόρτα σε πόρτα, από τηλέφωνο σε τηλέφωνο, κάθε μέρα, να ψάχνει, τι; Μπας και καταφέρει να χώσει τον κανακάρη ή την κανακάρισσα του στο δημόσιο, στον παράδεισο, εκεί, στο χώρο της αποχαύνωσης: ‘Ρε τι επιχείρηση ν’ ανοίξεις, πας καλά; Κοίτα να μπεις στο δημόσιο κι άσε τις μαλακίες, μισθός βρέξει χιονίσει, και εσύ τι θα κάνεις, θα τα ξύνεις, όπως όλοι, μην είσαι χαζός!’

Αυτά σιχαίνομαι.
Αυτά είναι που μας κρατάνε πίσω. Πείτε μου ένα όφελος απ’ τη διαφθορά, εντάξει ίσως γι’ αυτόν που κερδίζει κάτι μόνο, αλλά οι υπόλοιποι; Θα μου πείτε η μισή Ελλάδα έχει μέσο (αυτό το πιστεύω σίγουρα), όπως έλεγε κι ένας πολιτικός, σα μικρή χώρα που είμαστε, ο καθένας έχει κι από ένα γνωστό εδώ κι εκεί.

Άντε, βραχυπρόθεσμα μπορεί κάποιοι πραγματικά να βολεύονται, αλλά η επόμενη γενιά; Θέλετε να παρακαλάτε κι εσείς αύριο για τα παιδιά σας;

Το χείριστο όλων, τα τελευταία χρόνια, βλέπω πολλούς να απολαμβάνουν κάποια ευκολία με βύσμα και αντί να το κρύβουν, το διατυμπανίζουν με υπερηφάνεια (το’ χω δει και είπα ήμαρτον!) ενώ θα ‘πρεπε τουλάχιστον να κοκκινίζουν, όσο να πεις είναι και παράνομο ρε. Αυτό είναι ηλιθιότητα! Και μετά γεμίζει ο διοικητικός τομέας με ανθρώπους ανίκανους που μάλλον απεχθάνονται αυτό που κάνουν.

Κι εδώ έγκειται το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα, η αποδυνάμωση των θεσμών, κανένας σεβασμός στους νόμους από κανέναν (α, συγγνώμη από κάποιους μαλάκες μόνο που την πληρώνουν πάντα, που δεν είναι τόσο ευφυείς όσο οι άλλοι, οι ξύπνιοι). Ποιος εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη, την αστυνομία, τις εξουσίες γενικά;

Πρωτοσέλιδο σήμερα σε Ισπανική εφημερίδα Συνελήφθη πολιτικός του κόμματος της αντιπολίτευσης για διαφθορά. Λέω σε μια φίλη να μου το μεταφράσει για να σιγουρευτώ και τότε της λέω ‘Α, η διαφθορά στην Ελλάδα είναι τόσο νορμάλ, κανείς δεν πρόκειται να συλληφθεί για κάτι τέτοιο’, ‘Καλά’, μου λέει, ‘κι εδώ έτσι είναι αλλά μόνο για μικρές περιπτώσεις, γενικά κανείς δεν λέει τίποτα, αλλά όταν πρόκειται για κάτι που βγάζει μάτι, πολλά λεφτά κλπ, ε τότε κάτι γίνεται.’
Στην Ελλάδα από πότε έχουμε να δούμε τέτοιο πρωτοσέλιδο; Απ’ τον Κωσκοτά; Ελπίζω όχι.

Θα βγαίνατε στο δρόμο ενάντια στη διαφθορά; Θα καταγγέλλατε κάποιον επειδή διαφθείρει ή διαφθείρεται, έναν αστυνομικό που τα παίρνει, έναν που δεν πληρώνει φόρους, έναν που περνάει στον ΑΣΕΠ με βύσμα; Αν σας λέγανε ότι για κάθε καταγγελία θα παίρνατε ένα (καλό) χρηματικό ποσό; Το παρατραβάω; Δε γίνεται; Μπορεί.

Δείτε εδώ, άνθρωποι που ρίχνουν προτάσεις στο τραπέζι, μακάρι να γίνει κάτι ν' αλλάξει αυτό το χάλι. Μηδενική ανοχή στη διαφθορά είπε η κυβέρνηση, πρωταπριλιάτικο ήταν ρε.

Ο Καβάφης ήξερε τι έγραφε, διαβάστε το ξανά και ξανά…

Η Σατραπεία

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

avarikos είπε: <<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

The Persistence of Memory (Ημερολογιακό)

2008-03-29T20:10:00.007+01:00

Persistence of Memory, Salvador Dali, 1931. (Δεύτερη φορά η foto στο blog)

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι όταν ακούς τη λέξη διακοπές; Φυσικά ξεκούραση, χαλάρωση, παραλία ή βουνό κλπ κλπ.

Αν μου’ βαζες να γράψω μια έκθεση με θέμα ‘οι διακοπές του Πάσχα’ (πρέπει να πω εδώ ότι την περασμένη βδομάδα ήταν η Μεγάλη Βδομάδα του Καθολικού Πάσχα- εδώ στην Ισπανία -Semana Santa- και εγώ φυσικά είχα 12 μέρες άδεια) θα χρειαζόμουν σελίδες και κυρίως χρόνο να σκεφτώ, να θυμηθώ τα πάντα.

Μεγάλη η άδεια και σκέφτομαι τι να κάνω, πώς να καταφέρω να πάω Ελλάδα, να δω πολλούς φίλους, να περάσω καλά. Και τελικά, για να τα κάνω όλα, κατάφερα να χωρίσω την άδεια μου σε διήμερα, 2μέρες εδώ με την τάδε παρέα, 2 μέρες σπίτι μου, 2μέρες εκεί με την παρέα κλπ..

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα, φίλε μου;

Γίναν τόσα πολλά σε τόσο λίγες μέρες που όλα είναι συγκεχυμένα στο μυαλό μου, όπως ακριβώς όταν ονειρεύεσαι.

Πάνω από 200 φωτογραφίες και κάποια βιντεάκια, πολλή συγκίνηση (το κάναμε το reunion και γράψαμε ιστορία), και τα άλλα τα γνωστά, καφέδες, συζητήσεις, διασκέδαση, φιλία. Αυτή η τελευταία πολύ. Τελικά, τι είναι παρέα; Εγώ ξέρω, το’ ζησα, αλλά δεν το μαρτυράω, είναι σαν μια ευχή που όταν τη λες δεν βγαίνει.

Σ’ αυτές τις διακοπές πήρα απαντήσεις που δεν έψαχνα, είδα πολλούς φίλους και ένιωσα ότι αντί για κάτι λίγα χρόνια που χωρίσαμε έχουν περάσει αιώνες, είδα και άλλους που είπα ‘σα να μην πέρασε μια μέρα’, είδα αδιαφορία, απογοήτευση αλλά και μεγάλη χαρά και γέλια. Αν μπορούσα να βάλω φωτογραφίες, θα 'καταλάβαινες.

Γενικά, αυτή η βδομάδα που συγκλόνισε τον κόσμο μου, πρόσθεσε κάτι ακόμα στην καμπούρα μου, κάτι για να θυμάμαι, ακόμη μια ανάμνηση στη συλλογή, με έκανε πιο πλούσιο σε εμπειρίες, κάτι που τελικά μου μαθαίνει να ζω. Πόσα να χωρέσει αυτή η μνήμη; Μήπως πάθει υπερφόρτωση φοβάμαι και χρειαστεί ν’ αρχίσω να σβήνω.

Όλη αυτή η συγκίνηση, όλες αυτές οι αναμνήσεις μαζεύονται, μαζεύονται ώσπου τελικά νομίζω πως θα σκάσω. Είναι μεγάλο το βάρος και σκέφτομαι, σε 20 χρόνια άραγε, ποιος θα μπορεί να το σηκώσει, εγώ ήδη νιώθω κουρασμένος και είμαι πολύ νέος ακόμα. Συνεχίζουμε όμως.

Μετά τις διακοπές νιώθω ένα κενό, προσπαθώ να μπω σ’ έναν ρυθμό, στόχος στον οποίο όταν πλησιάζω κάτι συμβαίνει και ποτέ δεν επιτυγχάνεται.

Παιδιά, σας ευχαριστώ για όλα, εύχομαι ‘πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε’!

(‘Πιες σ’ ό,τι είχαμε ζήσει μέχρι χθες, σ’ όλες τις ωραίες μας στιγμές που θα μείνουν πάντα ζωντανές…’)

Φιλιά!

Υγ.: Όπως είπαμε ήδη με μερικούς φίλους, όποιος θέλει να ανεβάσει ένα κείμενο στο blog μου (φυσικά πάντα θα μπορούσε να ανοίξει το δικό του), για ό,τι σας απασχολεί, σας βασανίζει και θέλετε να το μοιραστείτε ή απλώς να ενημερώσετε για κάτι, στείλτε μου ένα e-mail και θα το ανεβάσω.

Θάπα-Θάπα-Θάπα-Θαπατέρο..

2008-03-09T16:46:00.006+01:00

Οι κάλπες έχουν ανοίξει, δεν έχω ανοίξει τηλεόραση, δεν έχω ιδέα τι γίνεται, σε λίγες ώρες θα βγουν τα αποτελέσματα, δεν ενδιαφέρομαι και πολύ. Ξέρω ότι ο Zapatero (=Παππουτσής) θα βγει. Οι δημοσκοπήσεις του δίνουν γερό προβάδισμα, οι άνθρωποι το ψιθυρίζουν παντού, τα γκάλοπ μετά τα debate τον έδειχναν νικητή. Όλα αυτά βοηθούν, διαμορφώνουν απόψεις, οι αναποφάσιστοι επηρεάζονται.

Εγώ χαίρομαι. Γιατί ο Σοσιαλιστής νυν πρόεδρος πρέπει να’ ναι πιο κοντά στις ιδέες μου απ’ τον συντηρητικό Rajoy. Όπως διαβάζω και στο in.gr δύο κόσμοι συγκρούονται, αυτός της προόδου και της αλλαγής (που επιτάσσει η εποχή) και τον αντίθετο που εμμένει στο παρελθόν υπερασπίζοντας ηθικές αξίες που –πιστεύει- χάνονται με την πρόοδο. Γενικά το κόμμα PP του Rajoy αντιτίθεται στο πολύ προοδευτικό νόμο για το γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων και άλλα (δείτε τα στο link παραπάνω) και έχει φυσικά μαζί της την εκκλησία. Κατηγορεί ότι γέμισε την Ισπανία με μετανάστες (που ‘σαι ΛΑΟΣ;), άραγε αν σήμερα βγει ο Ραχόι εγώ από αύριο να ψάχνω εισιτήρια ή θα διώξουν πρώτα τους Κινέζους (οι οποίοι είναι πάρα πολλοί –και-εδώ); Κινδυνεύουμε.

Λοιπόν, επειδή από πολιτικά λίγα γνωρίζω και αυτά που έγραψα παραπάνω είναι ό,τι ακούω και διαβάζω εδώ κι εκεί.

Ωστόσο θα σας πω τι συμβαίνει στο σχολείο που κάνω μάθημα. Το σχολείο είναι ιδιωτικό, καθολικό και οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους εκεί έχουν αυτοκίνητα από BMW και πάνω (υπερβάλλω, αλλά έχουν πολλά λεφτά) και έχει πολύ καλούς καθηγητές (εγώ είμαι εξωτερικός από εταιρεία). Τον τελευταίο καιρό σε όποια τάξη κι αν μπω (από τα 6χρονα μέχρι τα 9χρονα) έχει αλλάξει το συχνό μάλωμα μεταξύ τους με συνθήματα υπέρ Real Madrid και Atletico Madrid (αυτό είχε πολύ πλάκα, στην ερώτηση ‘what’s your favourite football team?’ γινόταν πανικός).

Τώρα που λέτε, όλα τα παιδάκια έχουν γίνει ένα, μαζί έχουν ενωθεί (πάνε οι διαφορές για Raul και Forlan), τώρα μόνο συνθήματα εναντίον του Θαπατέρο (είναι μαλάκας, gay και πολλά άλλα….Ναι, οι Ισπανοί βρίζουν πάρα πολύ, ακόμα και τα παιδάκια, ακόμα και σε καθολικό σχολείο, το μ...ί (=αιδοίο) το λένε για καλημέρα και δεν υπάρχει καμία χυδαιότητα σ’ αυτό) και όλα λένε ‘εμένα οι γονείς μου θα ψηφίσουν Rajoy’. Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Τα παιδάκια μεταφέρουν στο σχολείο ό,τι γίνεται και λέγεται στο σπίτι τους. Είναι γνωστό ότι η εκκλησία (και μαζί της οι πλούσιοι δεξιοί) θα καταψηφίσει τον Θαπατέρο.

Δεν καταλαβαίνω όμως πως πάντα οι πλούσιοι είναι συντηρητικοί, πιστοί χριστιανοί και αναπτύσσουν τις ίδιες φοβίες. Απέναντι στο διαφορετικό κυρίως (άθεοι, ομοφυλόφιλοι, μετανάστες κλπ.).

Θα μου πείτε γενικεύω. Μπορεί.
Για τα παραπάνω όμως χαίρομαι που θα ξαναβγεί ο Θαπατέρο.

<<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

12+1 Λόγοι για να μένεις Ελλάδα (2ο μέρος)

2008-03-07T20:16:00.005+01:00

Μου λείπουν πολλά απ’ την Ελλάδα, άνθρωποι, πράγματα, μέρη. Σ’ αυτά τα τελευταία θα αναφερθώ εδώ.

Που θα πήγαινα και τι θα ‘κανα, τι δεν θα’ χανα με τίποτα, αν έμενα Ελλάδα;
Με άλλα λόγια αναφέρομαι στους λόγους που δε θα μ’ αφήσουν να μείνω εξωτερικό, για τους λόγους που πραγματικά θέλω να μείνω Ελλάδα.
12 μήνες του χρόνου συνοδεύονται από εκδρομές στην Ελλάδα. Εδώ το δεύτερο μέρος (όχι με τη σειρά). Ένας φίλος μου θύμισε εκδρομή Οκτωβρίου, οπότε την προσθέτω, (απορώ πως μου ξέφυγε!).

Αύγουστος, ξεκινάμε από Πειραιά με το ‘Δημητρούλα’, μετά από μια νύχτα στο Αιγαίο, χωμένοι στα sleeping bags μας στα πάνω παγκάκια του καραβιού, φτάνουμε στην Ικαρία. 5 το πρωί και σκαρφαλώνουμε τα βουνά με αμάξι. Ικαρία, όλα καταπράσινα, οι παραλίες καθαρές και οι τιμές στα βάθη. Δεν πάμε στα κλαμπάκια, δεν τρέχουμε στις καφετέριες, στα καφενεία των χωριών με τα σουβλάκια μόνο, και φυσικά στα πανηγύρια. Υψόμετρο μεγάλο με γκρεμούς, κι εμείς με ένα αυτοκίνητο σα νταλίκα να επιχειρούμε να φτάσουμε το πανηγύρι. Κόσμος στην πλατεία του χωριού με σουβλάκια στο χέρι έτοιμοι να χορέψουν τον Ικαριώτικο, ο οποίος σε αργό ρυθμό έκανε ένα κουβάρι ανθρώπων να τυλίγεται και να ξετυλίγεται, πολλοί νέοι άνθρωποι, Ικαριώτες και μη, να χορεύουν μέχρι το πρωί. Οι γκρούβαλοι να μας παίρνουν τις ντομάτες μέσα απ’ τη χωριάτικη κι εμείς απλώς να χαμογελάμε, κοινόβιο. Ο Ικαριώτικος κρατάει πάνω από μισή ώρα και παίζεται όλη νύχτα (νύχτα στην Ικαρία θεωρείται ως το μεσημέρι) πολλές πολλές φορές. 8 η ώρα, το πανηγύρι στη μέση, αρχίζουμε να κατεβαίνουμε, με πολύ νύστα και ήλιο κατακούτελα, πως καταφέραμε και κατεβήκαμε με το αμάξι-νταλίκα και τα απότομα γκρεμνά, φτάσαμε safe and sound που λένε και οι Άγγλοι, και όντως sound αφού πρέπει να ξυπνήσαμε όλο το χωριό (που κοιμάται πολύ πολύ αργά) κατά της 10 που φτάσαμε πίσω.

Δεκέμβρης, ξεκινάμε με λεωφορείο, μετά από ολονύχτιο δρομολόγιο (10 ώρες και!) φτάνουμε στην Αλεξανδρούπολη, παντού φωτάκια Αγιοβασίληδες και λαμπιόνια, κρύο έξω και φιλόξενο σπίτι. Νοικιάζουμε αυτοκινητάκι και φύγαμε για Τυχερό, ξενώνας με βιβλιοθήκη, τζάκι, λίμνη με πάπιες και απόλυτη ησυχία. Συνεχίζουμε για Έβρο και προστατευμένους φυσικούς δρυμούς, απόγευμα να’ μαστε στην Ξάνθη για ‘Ψωμί και σοκολάτα’, περιήγηση στην παλιά πόλη και φύγαμε. Πανέμορφη η βόρεια Ελλάδα.

Μάρτης, πρωί- πρωί (κάθε χρόνο), τρέχουμε να προλάβουμε Super Market ανοιχτό για να πάρουμε τα απαραίτητα (χωρίς ντολμαδάκια και κονσέρβες χταποδάκι δε γινότανε), ανεβαίνουμε στο λόφο του Φιλοπάππου. Καθαρά Δευτέρα και χαρταετοί, κι εμείς στο λόφο γινόμαστε πιο παιδιά κι από παιδιά, ξεθάβουμε όλα τα παιχνίδια που παίζαμε μικροί σε Ελλάδα και Κύπρο (ψείρες, μπάμπης, βούναρος, ένα που παίρναμε φόρα και πηδούσαμε στις πλάτες των άλλων μέχρι να πέσουν) και είναι τόσο ωραία. Κέντρο της Αθήνας αλλά νιώθουμε πολύ μακριά της.

Μάιος, κάπου έξω απ’ την Ελασσόνα, κάτω απ’ τον Όλυμπο, για την Πρωτομαγιά, μεγάλη παρέα, πολλά ψητά και το ράδιο στα κλαρίνα κι εμείς να χορεύουμε.

Ιούνιος, μια ωρίτσα στο καράβι και φτάνουμε στην Αίγινα ‘στραβά ξυπνάω ένα πρωί, πνιγμένος στη ρουτίνα, βουτάω την κιθάρα μου και φεύγω απ’ την Αθήνα’ τραγούδαγε ένας από μας. Αίγινα, εδώ θυμάσαι τον Καζαντζάκη και την Οδύσσεια του. Παίρνουμε ποδήλατα και γυρίζουμε τις παραλίες. Μπάνιο, κυριακάτικη εφημερίδα στην παραλία και έτοιμοι για αναχώρηση, no money για αστακό στο λιμάνι.

Οκτώβρης, ξεκινάμε από Κηφισσό, μεγάλη παρέα, στο λεωφορείο “Ονόματα-Ζώα-Φυτά..”, πως βρέθηκαν τετράδια και στυλό ακόμα δεν κατάλαβα. Φτάνουμε μερικές ώρες αργότερα Ναύπλιο, ξενοδοχείο και μετά βόλτα, βαριόμαστε ν’ ανέβουμε Παλαμήδι και καθόμαστε και το κοιτάμε με φραπέ. Βόλτες, πολλές βόλτες, κάποια στιγμή περνάμε απέναντι, Μπούρτζι, παίζουμε κρυφτό και γελάμε, γελάμε πολύ. Βραδιάζει, μάλωμα που να βγούμε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, άλλος πουθενά. Μεγάλη παρέα. Τι ωραία!

Αύγουστος, προσγείωση στο Νίκος Καζαντζάκης, νοικιάζουμε αμάξι, φιλοδοξούμε να γυρίσουμε την Κρήτη. Από Ηράκλειο πάμε πιο ανατολικά, φαγητό στο πανέμορφο λιμάνι του Αγ. Νικόλαου. Μετά δυτικά σε Ρέθυμνο και Χανιά, μπάνιο όπου βρίσκουμε παραλία και έχουμε καταφέρει σε 4 μέρες να χουμε γυρίσει όλη τη βόρεια Κρήτη. Επίσκεψη στον τάφο του Καζαντζάκη και μετά καράβι και πίσω.

Υγ.: Όπως θα προσέξατε όλα τα ρήματα είναι σε πρώτο πληθυντικό, αυτό είναι το πιο σημαντικό απ' όλα.

<<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

12 Λόγοι για να μένεις Ελλάδα (1ο μέρος)

2008-03-02T00:47:00.010+01:00

Μου λείπουν πολλά απ’ την Ελλάδα, άνθρωποι, πράγματα, μέρη. Σ’ αυτά τα τελευταία θα αναφερθώ εδώ.

Που θα πήγαινα και τι θα ‘κανα, τι δεν θα’ χανα με τίποτα, αν έμενα Ελλάδα;
Με άλλα λόγια αναφέρομαι στους λόγους που δε θα μ’ αφήσουν να μείνω εξωτερικό, για τους λόγους που πραγματικά θέλω να μείνω Ελλάδα.
12 μήνες του χρόνου συνοδεύονται από εκδρομές στην Ελλάδα. Εδώ οι 6 μήνες (όχι με τη σειρά). Επειδή ήταν δύσκολο να βρω εκδρομές για Οκτώβρη, Νοέμβρη και Γενάρη, θα γράψω 2 εκδρομές για Ιούνιο και 3 για Αύγουστο (καλοκαίρι και μήνες εκδρομών).

Ιούλιος, ξεκινάμε για εκδρομή στον Όλυμπο, στάση στο Λιτόχωρο να απολαύσουμε τη θέα (βουνό-θάλασσα), ανάβαση μέχρι το πρώτο καταφύγιο, όπου απολαμβάνουμε τη φιλοξενία του (βραδινό και ύπνος, το πρωί ζεστός καφές/ σοκολάτα- ναι, όπως στις διαφημίσεις του Nescafe- μπροστά στο τζάκι), η ανάβαση συνεχίζεται. Λέμε να μην πάμε στο δεύτερο καταφύγιο αλλά να πάρουμε το μονοπάτι (πιο σύντομο) για το τρίτο, μετά από βροχή κι ένα παγωμένο πέρασμα (κι εμείς γαντζωμένοι από ένα σύρμα), να σου το τρίτο καταφύγιο κάτω απ’ το Μύτηκα, το αγαπημένο μέρος του Δία. Έχει πολύ κρύο και η ανάβαση στο Μύτηκα είναι δύσκολη, οπότε λέμε 'μια άλλη φορά'. Αρχίζει η κατάβαση, απ’ το κρύο προς τη ζέστη, πάλι στάση στο Λιτόχωρο για φαγητό. Το απόγευμα μπάνιο στον Πλαταμώνα.

Αύγουστος, είμαστε στα Χανιά και αποφασισμένοι να δούμε Λυβικό πέλαγος, κατεβαίνουμε την Κρήτη, χωμένοι στα Λευκά Όρη, περνάμε πολλά χωριά και φτάνουμε στα Σφακιά, ανεβαίνουμε στο βουνό (ψάχνοντας μια παραλία!) και καταλήγουμε να’ χουμε μια θέα μοναδική, κατεβαίνουμε προς Καστέλι (μοναδικά τα καλλιτσουνάκια και τα μυζιθροπιτάκια), και οι παραλίες απλώς καταπληκτικές.

Σεπτέμβρης, ξεκινάμε με αυτοκίνητο για Καλαμπάκα, που σημαίνει Μετέωρα, περνάμε τα Τρίκαλα, και τα βλέπουμε από μακριά να ορθώνονται σαν πολλά Stonehedge μαζί. Απορούμε, μα πως θα φτάσουμε εκεί πάνω; Κι όμως σε πολύ λίγη ώρα είμαστε ψηλά και απολαμβάνουμε τη θέα. Μοναστήρια παντού. Επισκεπτόμαστε πολλά και αφού χορταίνουμε τη θέα, κατεβαίνουμε, επόμενος στόχος η λίμνη Πλαστήρα και Καρδίτσα. Πολύ πράσινο, παντού. Τρίκαλα- Καρδίτσα- Λάρισα ωραία βόλτα με το αυτοκίνητο, πολύ κουραστικό (για τον οδηγό) σε μια μέρα.

Φλεβάρης, είμαστε στο τρένο για Διακοφτό, κι από κει στον Οδοντωτό, το τρένο που σ’ ανεβάζει στα Καλάβρυτα, μένουμε σ’ ένα σπίτι ιδανικό για την παρέα μας, βραδιάζει κι ανάβουμε το τζάκι, ψήνουμε παϊδάκια, έξω χιονίζει πολύ. Παίζουμε και γελάμε, όπως πάντα, κι αρχίζουμε να χορεύουμε. Ύπνος, ξεκούραση και την επομένη ήλιος, ό,τι πρέπει για sightseeing, ένα πανέμορφο χωριουδάκι, χωμένο μες στα τεράστια βουνά (Χελμός), πολύ κοντά η ιστορική Μονή της Αγίας Λαύρας.

Απρίλης, ξεκινάμε με τρένο και σε μια ωρίτσα βρισκόμαστε Χαλκίδα, μέσα σε μια ώρα μόνο, σε μια πανέμορφη πόλη, περπατάμε κατά μήκος της θάλασσας, στις συζητήσεις μας οι κάτοικοι της, από Αριστοτέλη και Σκαρίμπα μέχρι και Αλκίνοο. Ανεβαίνουμε σ’ ένα λόφο και για 3 ώρες κοιτάμε τη θάλασσα, μόλις που έχει μπει η άνοιξη κι ο ήλιος φωτίζει τα πάντα, τόσο γαλάζιο, ακόμα το θυμάμαι, πεντακάθαρο.

Ιούνιος, παίρνουμε (μετά από πολλά εμπόδια) το καράβι και μέσα σε λίγες ώρες φτάνουμε Ύδρα, μας υποδέχεται ένας γάιδαρος, καθόλου τυχαίο, δεν έχει αυτοκίνητα στο νησί. Ανεβαίνουμε λόφους, λοφάκια, σκάλες, σκαλάκια και κάποια στιγμή η θέα μας αποζημιώνει, γευματίζουμε με καλαμαράκια, είχε πέσει πολλή πείνα, και συνεχίζουμε την πεζοπορία, μερικοί από μας (οι τολμηρότεροι γιατί δεν είχε μπει για τα καλά το καλοκαίρι) κολυμπήσανε, πολύ όμορφη η Ύδρα.

Υγ.: Όπως θα προσέξατε όλα τα ρήματα είναι σε πρώτο πληθυντικό, αυτό είναι το πιο σημαντικό απ' όλα.

<<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

10 χρόνια ΟΝΕ (συγγνώμη, διόρθωση της διόρθωσης)

2008-02-28T11:26:00.016+01:00

Με τον εορτασμό της δέκατης επετείου της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης ψηφίστηκε ηλεκτρονικά απ’ τους πολίτες και κατοίκους της Ε.Ε. το καλύτερο σχέδιο για το αναμνηστικό κέρμα του 2€ . Ανάμεσα στα 5 υποψήφια ήταν και ένα ελληνικό σχέδιο του Γεώργιου Σταματόπουλου. Στην εικόνα παραπάνω βλέπετε τα αποτελέσματα. Ποιο σας αρέσει;

Αντιγράφω απ' το http://www.eurodesigncontest.eu/index.cfm?lang=el

Συνολικά 141675 πολίτες και κάτοικοι των κρατών μελών της ΕΕ έλαβαν μέρος στην ψηφοφορία. Το νικηφόρο σχέδιο έλαβε 41.48% των ψήφων αυτών.

Οι πολίτες και κάτοικοι της Ε.Ε. επέλεξαν το σχέδιο ‘2’ για το αναμνηστικό κέρμα των 2€ για τον εορτασμό των 10 ετών από τη δημιουργία της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. 41.48 % από εσάς ψήφισαν αυτό το σχέδιο, από συνολικά 141675 ψήφους που καταχωρήθηκαν. Το νικηφόρο σχέδιο είναι δημιουργία του George Stamatopoulos και αναπαριστά "Το ευρώ είναι αποτέλεσμα της μακραίωνης ιστορίας των εμπορικών συναλλαγών του ανθρώπου, που ξεκίνησαν προϊστορικά ως συναλλαγές σε είδος (αυτό εκφράζει η "πρωτόγονη" τεχνοτροπία του σχεδίου) για να φτάσουμε στη σημερινή Οικονομική και Νομισματική Ένωση. ". Αναμνηστικά κέρματα με αυτό το σχέδιο θα εκδωθούν από όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης από τον Ιανουάριο του 2009.

Υγ1: Συγχαρητήρια στο δημιουργό του σχεδίου.

Υγ2: Μπείτε στο site να το δείτε σε μεγέθυνση.

Υγ3: Είχε πέσει σήμα στο διαδίκτυο τις τελευταίες μέρες που έλεγε πως πρέπει όλοι να στηρίξουμε το ελληνικό (ήταν δεύτερο τότε) κλπ. Φαντάζομαι ότι και στις συνυποψήφιες χώρες θα’ χε γίνει το ίδιο (ή όχι;).

Εδώ είναι το λάθος, το (ήταν δεύτερο τότε) είναι αποτέλεσμα παρερμηνείας μου. Όσοι είχαν γράψει 'στηρίξτε το ελληνικό, είναι δεύτερο' εννοούσαν, πολύ απλά, το δεύτερο στη σειρά, εγώ το εξέλαβα ότι είναι δεύτερο στη βαθμολογία, κάτι θεωρητικά αδύνατο, αφού κανείς δεν μπορούσε να δει τα αποτελέσματα τότε. Πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να γράψει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι και χωρίς καμία κακή πρόθεση..
Λάθος και το παραπάνω, με αυτά που είχα διαβάσει είχα μπρερδευτεί λίγο, το ξανάψαξα και βρήκα ότι όντως ανέφερε ότι ήταν δεύτερο στη βαθμολογία και έδινε τα ποσοστά του καθενός. Έλεγε επίσης ότι όλοι αξίζει (όχι πρέπει όπως έγραψα παραπάνω) να στηρίξουμε το ελληνικό.

Θα μου πείτε τι κάθομαι και σκάω και διορθώνω και ξαναδιορθώνω, κι όμως είναι σημαντικό. Μακάρι να το κάναν όλοι (όπως οι άνθρωποι της ενημέρωσης για παράδειγμα).

<<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

Ανακοίνωση

2008-02-26T12:49:00.002+01:00

Μια μικρή ανακοίνωση. Το blog άνοιξε. Τώρα πια μπορεί να μπαίνει όποιος θέλει. Όπως ήδη θα καταλάβατε, δεν χρειάζεται να δώσετε κωδικό για μπείτε. Την πρώτη φορά όμως που θα σχολιάσετε θα χρειαστεί, μετά θα 'ναι αποθηκευμένο. Αυτά. Συνεχίζουμε.

'Πες μου τώρα σε πόση ώρα, σε πόσα χρόνια σχολάς'*

2008-02-24T22:05:00.021+01:00

Μιλούσα προχθές μ’ ένα φίλο και μου ‘λεγε ότι μόλις άφησε τη δουλειά του, δεν του άρεσε και (ευτυχώς) το ίδιο το αφεντικό τον πρόλαβε λέγοντας του ότι πρέπει να κάνει περικοπές, και έτσι (άλλο που δεν ήθελε κι αυτός) έφυγε. Και τώρα τι; Μου λέει: Τώρα, άγχος, άγχος, άγχος.

Η αλήθεια είναι ότι πριν λίγο καιρό και οι 2 παραδεχόμασταν ότι δουλεύουμε πολύ και δεν έχουμε χρόνο να κάνουμε όλα όσα θα κάναμε αν είχαμε χρόνο (όπως τότε που ήμασταν φοιτητές, κλασικό θέμα νοσταλγίας για τα ωραία χρόνια, τα ξέγνοιαστα, σαν όλα να’ ταν τέλεια τότε, σαν –όπως είπε ο ίδιος φίλος- τότε να ήμασταν η ίδια η ζωή ενώ τώρα απλώς ζούμε).

Όντως. Κάθε που πλησιάζει Σαββατοκύριακο (το πολυπόθητο), σχεδιάζω τι θα κάνω για να το γεμίσω, μην έρθει και φύγει έτσι απλά. Όμως, αυτές οι 48 ώρες μόνο με ξεκούραση μπορούν πλέον να γεμίσουν, τα σχέδια σιγά-σιγά μαζεύονται και αναβάλλονται για αργότερα, όταν θα’ χω χρόνο.

Συνεχίζει η κουβέντα κι εγώ δυσκολεύομαι να δώσω συμβουλές. Διαβάζω τυχαία χθες στο blog του ANemos Οι σπάνιες στιγμές και βρίσκω τη συμβουλή που θα του έδινα.

*Ο τίτλος απ' το 'Η ώρα' της Λίνας Νικολακοπούλου

<<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

Μεταblogging

2008-02-21T11:02:00.003+01:00

Τι είναι το blogging? Ένας νέος τρόπος επικοινωνίας, μια μόδα, ένας άμεσος τρόπος έκφρασης, ένα τραπέζι συζητήσεων, ένα παιχνίδι, ένα βήμα δημοσιότητας, ένα χάσιμο χρόνου, μια δυναμική με απεριόριστες (και άγνωστες ακόμα) δυνατότητες, μια παρέα, ένα αστείο, ένα παράθυρο στο ‘σπίτι’ των άλλων;

Ασφαλώς το blogging είναι όλα τα παραπάνω. Έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε το τι πιστεύουν οι ίδιοι οι bloggers γι ‘αυτό. Μ’ άλλα λόγια γιατί έγιναν bloggers. Εδώ Ανθο-blog-ια μπορείτε να βρείτε τι γράφουν οι bloggers για τα blog τους. Ποιος ξέρει, μπορεί κάποιος από σας να το δει από άλλη οπτική γωνία και να σκεφτεί να ανοίξει ένα.

<<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

Ο cool Αλέξης λέει..

2008-02-15T23:55:00.005+01:00

Από ΤΑ ΝΕΑ στις 11/02/2008.

Ακόμη από ΤΑ ΝΕΑ την ίδια μέρα με τίτλο Στο τιμόνη η τάξη του '92.

‘Η φράση της βουλευτού του ΚΚΕ Λιάνας Κανέλλη ότι ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί «μια trendy επιλογή σε ένα emo κόμμα», αποτυπώνει ίσως ένα μέρος της πραγματικότητας- όσων κατηγορούν τον νέο πρόεδρο του ΣΥΝ ότι έχει γίνει το αγαπημένο παιδί των μίντια. Όμως όσοι τον ξέρουν, διαβεβαιώνουν ότι ο 33χρονος Αλέξης δεν ήρθε από το πουθενά.’

Και διαβάζω στη χθεσινή LIFO το άρθρο του κυρίου Δήμου και είμαι γεμάτος απορίες. Ευτυχώς εδώ δεν έχουμε κάποιο ευφυολόγημα σαν της Κανέλλη αλλά ένα γενικό σχόλιο για τη σημερινή αριστερά και το ρόλο που καλείται να παίξει. Το κείμενο http://www.ndimou.gr/articledisplay.asp?cat_parent=45&time_id=516&cat_id=45

Απορίες:
Ποιο είναι περισσότερο emo κόμμα, ΚΚΕ ή ΣΥΡΙΖΑ;
Πόσο trendy είναι ο Αλέξης Τσίπρας;
Να ψηφίσω Τσίπρα στις επόμενες εκλογές γιατί θα’ ναι της μόδας;
Γιατί να μη χαρώ που βλέπω νέους ανθρώπους να εκλέγονται με μεγάλο ποσοστό (70%) από το κόμμα τους και σε κλίμα αρκετά πολιτισμένο και να μην το αντιπαραθέσω με τα όσα θλιβερά είχαν συμβεί πριν τις 11 Νοέμβρη για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ;

Γιατί ο κύριος Πάγκαλος (πόσω χρόνων είναι αυτός;) αμέσως μετά την εκλογή του Τσίπρα βάλθηκε εναντίον του (πηγή in.gr-10/02/2008) «Ο Συνασπισμός από εβγα της γειτονιάς έγινε σουπερ μάρκετ -πάλι της γειτονιάς-. Νομίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σούπερ μάρκετ και μπορούν να ψωνίζουν ό,τι θέλουν χωρίς να πληρώνουν» δήλωσε καυστικά ο Θ.Πάγκαλος την Κυριακή.
Ωστόσο, άμεση ήταν η απάντηση του νέου προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος δήλωσε ότι «εγώ όταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ δεν αισθάνομαι ότι κλέβω αλλά ότι με κλέβουν. Δεν ξέρω αν ο κ. Πάγκαλος ψωνίζει δίχως να πληρώνει.»

Γιατί να μη δω θετικά το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που δεν συγκαταλέγεται στη γενιά του Πολυτεχνείου (Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, Λαλιώτης κλπ) δεν μπορεί να χει ιδέες και οράματα επειδή είναι μεταγενέστερος;
Γιατί μ’ έχουν κάνει να πιστεύω πως όποιος ασχολείται με την πολιτική είναι απατεώνας και ψεύτης (ή τουλάχιστον, σίγουρα, θα γίνει);
Γιατί σ’ αυτή τη χώρα να μην μπορούμε να πούμε ένα καλό λόγο ο ένας για τον άλλον;
Γιατί αμέσως να πρέπει να δίνονται λανθασμένες εντυπώσεις στους πολίτες;
Και, τέλος, αυτοί οι πολίτες πότε θα αναλάβουν τις ευθύνες τους;

Εγώ απλώς θέλω να παραθέσω ένα ποίημα του Καβάφη το οποίο θα μπορούσε να ‘χε τίτλο ‘Οι ‘κρυφές’ σκέψεις ενός πολίτη’.

Ο τίτλος είναι: Ας φρόντιζαν

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.

Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχεια

όλα τα χρήματά μου τάφαγε:

αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.

Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος(ξέρω και παραξέρω Aριστοτέλη, Πλάτωνα·

τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις).

Aπό στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,κ’ έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.

Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.

Στην Aλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·

κάπως γνωρίζω (κ’ είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:

του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα

ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,

την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω

να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Aυτή είν’ η πρόθεσίς μου.

Aν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους—

τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;

αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,

κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,

θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.

Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,

πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.

Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη

για το αψήφιστο της εκλογής.

Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

Aλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.

Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.

Aς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί

να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.

Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.

Βρυξέλλες και Μπρίζ

2008-02-07T20:34:00.000+01:00

Πολύ ωραία ήταν!

Αναχωρούμε για ένα προορισμό πολύ ελκυστικό, πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Με τις καλύτερες προσδοκίες...

Πίνουμε καφεδάκι στη Grande Place...

Παρακολουθούμε τους 2 τσιμεντένιους κυρίους...

Βλέπουμε και μια φιλαρμονική με χορεύτριες να ακολουθούν...

Συνεχίζουμε τη βόλτα μας και συναντάμε το παιδάκι που κατουράει (αφού το είδαμε σε όλα τα μαγαζάκια με αναμνηστικά, σε κούπες, σε μπρελόκ, σε ανοιχτήρια (κρασιού))...

St Cathrine...

Για τους νεκρούς του πολέμου...

Τώρα ακολουθεί η μαγευτική Bruge (ή αλλιώς η Βενετία του βορρά-κατά κάποιο τρόπο-)

(Βγαίνουμε απ' το σταθμό των τρένων και βλέπουμε άπειρα ποδήλατα... )

(Να και το ποταμάκι... )

(Βγαίνει η βαρκούλα...)

(Η πανέμορφη πλατεία...)

(Δεν έχω ιδέα τι βλέπουμε εδώ...)

(Σαν σε παραμύθι...)

(Η Βενετία που λέγαμε -είμαστε στη βαρκούλα-...)

Atomium......(Πού 'σαι Δημόκριτε;)

Να και η οδός που ψάχναμε..του Δρακουμέλ που να' ναι άραγε;

(Από δω και κάτω οι φωτογραφίες είναι από ένα φίλο, οι παραπάνω-οι καλές:)- είναι απ' τη δική μου camera)

Βλέπουμε κάτι που έχει ενδιαφέρον...

Αφιέρωμα στον TinTin...

(Σε τοίχο...)

(Στο μουσείο με τα Comics -στην είσοδο βασικά- με φωτογραφία με τον 'πατέρα' του, υποθέτω...)

(Και επιτέλους, ο TinTin ολοζώντανος μπροστά μας...)

Πολύ ωραία ήταν!

Υγ1: Κάντε κλικ στις φωτογραφίες να τις δείτε καλύτερα...

Υγ2: Photoblog αυτό το post...

Υγ3: Ήταν πολύ ωραία για 2 ακόμη λόγους: ευχαριστώ το πιο φιλόξενο σπίτι του Βελγίου και Πάσης Ελλάδος..Ήταν η πρώτη μου εκδρομή που δεν ζήτησα λεφτά απ' τους γονείς μου (πολύ μεγάλο πράγμα)..

Μουσική Κυριακή

2008-02-03T14:24:00.000+01:00

Κυριακή. Ημέρα αφιερωμένη στον Κύριο ή στον ήλιο (εξ ονόματος). Ο, τι ποθεί ο καθένας. Η μέρα με τις περισσότερες αναφορές σε τραγούδια. Η πλειονότητα των τραγουδιών αυτών δεν την αναφέρουν για καλό πάντως. Χωρισμοί, μελαγχολία, συννεφιά.
Για μένα η Κυριακή (όπως και το Σάββατο) είναι μεγάλη (long) μέρα. Δευτέρα με Παρασκευή μου φαίνονται πολύ μικρές ακόμα κι όταν δεν έχω να κάνω απολύτως τίποτα. Μα αφού 24 ώρες έχουν όλες! Κι όμως, μάλλον λόγω σχολείου, από μικρός, τις άλλες μέρες τις νιώθω σε διάρκεια μισές απ’ την Κυριακή. Δύσκολα να χαρώ εκδρομή μες τη βδομάδα, νομίζω δεν έχω χρόνο.
Τώρα με τη δουλειά, η Κυριακή έχει γίνει μέρα ξεκούρασης και αναμνήσεων (λόγω χρόνου), ακόμη είναι η τελευταία μέρα του ωραίου τριημέρου ΠΣΚ (ακόμα κι αν δουλεύω Παρασκευή), όπως λέει μια φίλη μου, από Παρασκευή ακόμα, Monday is at the corner.

Λέγεται ότι η Κυριακή είναι η μέρα με τις περισσότερες αυτοκτονίες και ότι η Δευτέρα (πρωί) με τα περισσότερα εγκεφαλικά (ή εμφράγματα, δεν θυμάμαι).

Εγώ έψαξα λοιπόν να βρω μερικά τραγούδια να δούμε τι γίνεται. Πρώτο θυμήθηκα του Νίκου Ζούδιαρη (με ερμηνεία Αλκίνοου) ‘Τις Κυριακές τα όνειρα’ , παραθέτω 2 στροφές:

Της Κυριακής τα όνειρα,
ζουν ως το μεσημέρι,
σαν παίρνει το απόγευμα,
κανένα τους δε βγαίνει.
Σάββατο βράδυ να εύχεσαι,
σαν πέφτεις και κοιμάσαι,
της Κυριακής τα όνειρα
ποτέ να μη θυμάσαι.

Νυχτώνει, φεύγει η Κυριακή,
νυστάξαν οι ελπίδες,
ξαναγυρίζω στη σιωπή,
εκεί που έχεις χαθεί.

Εσείς ονειρεύεστε Σάββατα βράδυ; Τα θυμάστε;

Μετά θυμήθηκα τον Μάλαμα αλλά δεν μπορούσα να βρώ ποιο τραγούδι ήταν, με βοήθησε το google όπου μ’ έβγαλε σ’ ένα άλλο blog http://stokanape.blogspot.com/2007/11/blog-post_574.html εκεί κάποιος (μάλλον κάποια) έγραφε για την Κυριακή (τι σύμπτωση) και ανέφερε αυτό το τραγούδι:

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια

Εδώ ο Σωκράτης λέει πολλά αλλά δεν θα κάνω καμία ανάλυση. Τι ωραία που τα λέει όμως, ε;

Τότε θυμήθηκα τη Λίνα με τα πιο ωραία λαϊκά:

Τις πιο ωραίες Κυριακές
με λεμονάδες σπιτικές
τις είχαμε δροσίσει
με το Δομάζο αρχηγό
και το Σιδέρη κυνηγό
γιατ' ήσουν Ένωση και εγώ
με χωρισμό
σ' είχα φοβίσει.

Κυριακές ανοιξιάτικες με ποδόσφαιρο. Εδώ το μόνο αρνητικό/απαισιόδοξο που μπορώ να δω είναι η νοσταλγία μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί (νόμιζω κάπου το ‘χω διαβάσει έτσι).

Μετά σκέφτηκα, μα τι άλλο, τον Τσιτσάνη, ένα τραγούδι που έγραψε ιστορία:

Συννεφιασμένη Κυριακή
μοιάζεις με την καρδιά μου
που έχει πάντα συννεφιά, συννεφιά
Χριστέ και Πα- Χριστέ και Παναγιά μου

Είσαι μια μέρα σαν κι αυτή
που 'χασα την χαρά μου
συννεφιασμένη Κυριακή, Κυριακή
ματώνεις τη ματώνεις τη καρδιά μου

Όταν σε βλέπω βροχερή
στιγμή δεν ησυχάζω
μαύρη μου κάνεις τη ζωή, τη ζωή
και βαρυανα- και βαρυαναστενάζω

Εδώ πια η Κυριακή (και η συννεφιά της) προσωποποιείται και...μας κάνει την καρδιά περιβόλι.

Τέλος θέλω να αναφέρω ένα ποίημα με τίτλο Κυριακή, το μελοποίησε ο Μίμης Πλέσσας και το πρωτοτραγούδησε ο Νίκος Κούρκουλος. Ο ποιητής δεν χρειάζεται να αναφερθεί καν, είναι χαρακτηριστικότατο το ύφος του.

Ο ήλιος ψηλότερα θ΄ανέβει
σήμερα που'ναι Κυριακή
φυσάει τ΄αγέρι και σαλεύει
μια θυμωνιά στο λόφο εκεί

Τα γιορτινά θα βάλουν όλοι
θά'χουν ανάλαφρη καρδιά
κοίτα στον δρόμο τα παιδιά
κοίταξε τ'άνθη στο μπαλκόνι

Ακου οι καμπάνες πως χτυπάνε
είν' ο Θεός αληθινός
πέρα στα σύννεφα σκορπάνε
και μεγαλώνει ο ουρανός

Μέχρι εδώ όλα καλά, όλα ανθηρά αλλά ακολουθεί η τελευταία στροφή και εκεί καταλαβαίνεις, ειδικά ο τελευταίος στίχος..

Ασε τον κόσμο στην χαρά του
κι έλα καρδιά μου να σου πω
ένα τραγούδι χαρωπό
ένα τραγούδι του θανάτου

Υγ1: Βρήκα γύρω στα 14 τραγούδια με τίτλο ή απλή αναφορά στην Κυριακή στο http://stixoi.info/ αλλά παρέθεσα μόνο τα 5 για ευνόητους λόγους.

Υγ2: Για όσους δεν κατάλαβαν, ο ποιητής είναι ο Κώστας Καρυωτάκης.

Υγ3: Μετακόμισα χθες, έχω πολύ ωραία θέα (πολλές κερμιδί και γαλάζιες σκεπές) απ' το δωμάτιο μου, βέβαια σήμερα είναι συννεφιασμένη Κυριακή, είναι όμορφα όμως και μ' αρέσει.

Ολυμπιακή Vs Easyjet

2008-01-30T22:43:00.000+01:00

Πριν 10 μέρες περίπου έκλεισα αεροπορικά εισιτήρια για τη μητέρα μου για να ‘ρθει Ισπανία σε 2 μήνες. Για οικονομικούς και (κυρίως) άλλους λόγους έκλεισα να έρθει με Easyjet και να γυρίσει με Ολυμπιακή. Όταν τα έκλεινα η μητέρα μου είχε ακόμα την παλιά ταυτότητα κι εγώ έπρεπε να γράψω το όνομα της με αγγλικούς χαρακτήρες. Είπα θα το ρισκάρω και, σύμφωνα με τη λογική, γράφω Vassiliki καθώς έτσι πρέπει να ‘ναι το σωστό φωνολογικά στα Αγγλικά.

Πολύ κακώς έπραξα! Η καινούρια ταυτότητα γράφει Vasiliki. Σήμερα, εντελώς συμπτωματικά, διάβασα σ’ ένα βιβλίο ότι τα διαβατήρια στην Ελλάδα είναι γαλλόφωνα (να μην το διαβάσω νωρίτερα!).

Λοιπόν, μπαίνω στην Easyjet (στο site) και πάω στην κράτηση, κλικάρω στο name change για να δω πόσο θα μου βγει η αλλαγή (αφαίρεση ενός χαρακτήρα!). Δεν το πιστεύω: 67 Ευρώ, 26 η αλλαγή κάθε πτήση (ήταν 2 οι πτήσεις) και 15 η διαφορά με την τωρινή τιμή. (Σήμερα που το ξανάψαξα ανέβηκε στα 74 Ευρώ). Στέλνω e-mail και εξηγώ την κατάσταση.

Για την Ολυμπιακή τώρα, λέω, ελληνική εταιρία, θα με καταλάβει. Στέλνω e-mail πάνω- κάτω ό,τι έστειλα και στην Easyjet. Και η απάντηση την επομένη (σήμερα δηλαδή):

Agaphte Kyrie X,

Tha thelame na sas enhmerwsoume pws to eisithrio ths Kyrias X exei hdh ekdothei hlektronika. Dystyxws, meta thn ekdosh twn eisithriwn, den ginetai kamia allagh.
To mono pou tha mporouse na ginei tha htan h akyrwsh autou tou eisithriou kai h ekdosh enos kainouriou. Apo to eisithrio omws pou exete hdh ekdwsei, tha parete pisw mono tous forous, symfwna me tous kanonismous tou oikonomikou naulou.

Parakalw, opws epikoinwnhsete mazi mas gia opoiadipote peraiterw plhroforia.

Meta timis

Olympic Airways - Services
Athens Reservations dpt

(Απ’ το κείμενο αφαίρεσα ονόματα και στοιχεία πτήσης).

Όπως καταλαβαίνετε έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Είπα ΕΛΕΟΣ και έψαξα αμέσως να δω πόση διαφορά έχει με την τωρινή τιμή—δεν υπήρχε καν! Και λέω αφού δεν υπάρχουν θέσεις ποια τιμή πρέπει να δω (άλλωστε έχει τη δική της θέση!)

Στο επόμενο e-mail με ενημερώνει ότι πρέπει να πληρώσω 85 Ευρώ. Τρελάθηκα, αν είναι δυνατόν, έβγαινε συνολικά με της Easyjet 159 Ευρώ. Μου λέει ακόμα ότι αυτό γίνεται μόνο στα εκδοτήρια τους-- κλαύτα Χαράλαμπε!
Τη ρωτάω μεταξύ άλλων στο τρίτο μου e-mail Yparxei periptwsi an den to allaksoume, na tin afisoune na taksidepsei apti Madriti? Και εκεί πήρα τη μέγαλη ανακούφιση To lathos sto mikro ths onoma den einai sovaro kai kata pasa pithanothta den tha exei provlima, alla auto einai kati pou den mporoume na to eggyithoume me sigouria. Μιλάμε για πολύ μεγάλη χαρά! Τη ρωτάω στο τελευταίο μου e-mail τι να κάνω σε περίπτωση που από Μαδρίτη υπάρξει πρόβλημα και αν μπορούν (αν έχουν την καλοσύνη είπα) να στείλουν μαζί με το εισιτήριο της και κάποιο χαρτί που να διευκολύνει την κατάσταση (ότι δηλαδή έγινε λάθος κλπ.), too much?

Εντωμεταξύ λαμβάνω e-mail από Easyjet :

Dear Mr X,

Thank you for contacting us.I can confirm that passenger names are changed at a fee of £20.00 per flight (£17.50 online) plus any difference in the current seat price. However, I understand that mistakes can happen and this is clearly a spelling error so I have amended this error free of charge. The passengers name now reads as Mrs X.

Thank you for taking the time to contact us Mr X. If you require any further assistance, please do not hesitate to contact us again via the contact us section of the easyJet web site.

Yours sincerely

X
Customer Services Representative

(Υπήρχε το όνομα της στο Χ)

Πανηγύρι! Η χαρά μου δεν περιγράφονταν, τι ωραίο e-mail!

Τώρα που γύρισα σπίτι είδα την απάντηση της Ολυμπιακής :

Agaphte Kyrie X,

dystyxws den yparxei kapoio synodeytiko xarti to opoio na mporei na thn kalypsei se periptwsh provlimatos. H Madrith exei to dikaiwma na mhn thn afhsei na perasei apo to check-in, an akolouthisei typika ton kanonismo.
Oson afora thn allagh, an eisaste sth Madrith, mporeite na pate sta grafeia ths Olympiakhs sto aerodromio kai na ginei h pistwsh kai h akolouthi xrewsh apo ekei.

Meta timis

Olympic Airways - Services
Athens Reservations dpt

Τσατίστηκα τόσο πολύ! Δεν ξέρω αν τελικά τα δώσω τα 85 Ευρώ, που αν καθυστερήσω θα πολλαπλασιαστούν (με ποιο μέτρο;), μάλλον θα το ρισκάρω κι ό,τι γίνει. Το πολύ πολύ να μείνει η μάνα μου να κάνουμε μαζί Πάσχα.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

(Απ)αισιοδοξία

2008-01-17T21:39:00.000+01:00

"ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ
Οι αισιόδοξοι βλέπουν την καλή πλευρά κάθε κατάστασης, και η σοφία αυτής της προσέγγισης αποδεικνύεται από το αποτέλεσμα. Έχει αποδειχτεί ότι οι αισιόδοξοι έχουν ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα από τους απαισιόδοξους και έτσι είναι πιο υγιείς. Αλλά και στο επίπεδο της κοινής λογικής, είναι φανερό ότι μόνο όσοι στρέφουν προς τον ήλιο απολαμβάνουν τα ηλιόλουστα τοπία.”

Από το βιβλίο 1000 & 1 Σταγόνες Σοφίας

Άραγε γινόμαστε πιο δυνατοί με τις δυσκολίες;

Δεν ξέρω, εγώ ποτέ δεν κατάλαβα τα ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό ή το κάθε εμπόδιο για καλό ή το κανένας δεν υπέφερε για πάντα στα χαμένα ή το ρόδα είναι θα γυρίσει, σκεπτόμενος ορθολογιστικά αδυνατώ να τα καταλάβω. Όχι, κάτσε να το συζητήσουμε, γιατί να πιστέψω στα τεχνάσματα αυτά και να αποκαλώ τον εαυτό μου αισιόδοξο όταν τα λάθη, οι δυσκολίες, οι λύπες και τα εμπόδια εμφανίζονται με συχνότητα αποκάλυψης πολιτικών σκανδάλων; Στην αρχή λες ΟΚ θα το παλέψουμε, μετά βλέπεις την κακιά τη μοίρα να σε χτυπά αλύπητα και σκέφτεσαι που θα πάει δε θα γυρίσει και για μένα ο τροχός; Σιγά- σιγά καταλαβαίνεις ότι αυτή η αισιοδοξία μόνο μάταιες ελπίδες φέρνει και όσο κι αν προσπαθείς να δεις τα πράγματα θετικά, όσο κι αν το’ χεις μέσα σου ‘φύσει αισιόδοξος γαρ’ κάτι δεν λειτουργεί σωστά, κάτι δεν πάει καλά, κάτι ‘δεν παλεύεται’ και αρχίζεις να διερωτάσαι για το καθετί. Οι γνωστές ερωτήσεις που όσο κι αν ψάξεις μέσα σου, όσα βιβλία κι αν διαβάσεις, όσες συζητήσεις κι αν κάνεις, απαντήσεις δεν θα' βρεις. Τα υπαρξιακά μας προβλήματα γίνονται υπαρκτά μόνο όταν υφίστασαι τις δυσκολίες της ζωής και αρχίζεις να σκέπτεσαι.

Στο άλλο χέρι (on the other hand), κάθεσαι και λες: και απαισιόδοξος να είμαι τι έχω να κερδίσω, αφού δεν θα μπορώ να δέχομαι ό,τι συμβαίνει με μια σκέψη-ευχή για ‘ένα καλύτερο αύριο’; Τι νόημα έχει να βλέπει κανείς τα πράγματα με κυνικό ρεαλισμό μην αφήνοντας ανοιχτό ένα ενδεχόμενο για έναν (ουτοπικό κατ’ αυτόν) καλύτερο κόσμο; Ματαιότης ματαιοτήτων…;

Είχα διαβάσει σε ένα κείμενο του Coelho, έγραφε (περίπου) ότι αυτό που αναγεννιέται κάθε πρωί για να ξαναπεθάνει το ίδιο βράδυ είναι η ελπίδα. Αυτή η ελπίδα μήπως είναι το γκάζι και το φρένο που γυρνά και σταματά τη ρόδα;

Καταλήγω να πιστεύω πως τα 2-3 παραπάνω επιχειρήματα έχουν σημασία μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Στην πράξη, απ’ τη δική μου εμπειρία, όλα έχουν να κάνουν με τη φύση των ανθρώπων, δεν πιστεύω ότι αν ένας φύσει αισιόδοξος σκεφτεί όλα τα αρνητικά της αισιοδοξίας, όσο πειστικά και να είναι αυτά, δεν μπορεί καθόλου εύκολα να αλλάξει τη σκέψη του (που είναι και ο τρόπος ζωής του) ακόμη κι αν οι λύπες στη ζωή του είναι μακράν περισσότερες απ’ τις χαρές. Η ίδια η αισιοδοξία του αρκεί γι’ αυτό. Νομίζω τα ίδια ισχύουν και με τον απαισιόδοξο.

Εσείς, κάθε κατηγορίας (αισιόδοξοι, απαισιόδοξοι, ματαιόδοξοι, ορθόδοξοι), τι πιστεύετε; Ελπίζετε;

Και κάτι σχετικό απ’ το βιβλίο της φωτογραφίας: Η ευτυχία μπορεί να σε απογοητεύσει: η προσδοκία της, ποτέ.ΣΟΡΕΝ ΚΙΡΚΕΓΚΑΑΡΝΤ (1813-1855), ΔΑΝΙΑ

Υγ.1: Υπάρχει ένα optimism/pessimism test εδώ (δεν χρειάζεται να δώσετε τα προσωπικά σας στοιχεία ούτε να κάνετε εγγραφή) αν θέλετε να μάθετε σε ποια κατηγορία ανήκετε (αν και φαντάζομαι όλοι γνωρίζετε και δεν περιμένετε το test να σας το πει).

Υγ. 2: Η τελευταία φωτογραφία είναι από e-mail της Ηγεμόνης με τίτλο ‘Τέτοια εικόνα δεν την πετυχαίνεις κάθε μέρα’.

Buscando un piso.

2008-01-10T21:43:00.000+01:00

Αυτές τις μέρες ψάχνω για σπίτι (και για να ‘μαι πιο σωστός, δωμάτιο σε διαμέρισμα), η συγκάτοικος δεν αντέχεται άλλο- πρώτη φορά νιώθω έτσι για άνθρωπο- και από μέρα σε μέρα ανυπομονώ να βρεθεί κάτι καλό και να φύγω.
Ψάχνοντας λοιπόν στο internet σε πολλές σελίδες με αγγελίες βλέπω απίστευτα πράγματα, να αναφέρω μερικά γιατί αξίζουν: διαβάζω την αγγελία και στο τέλος τηλέφωνο τάδε και όνομα…Cariolina, φαντάζεστε να έχω συγκάτοικο που να τη λένε Cariolina;..δεν σας άρεσε το αστειάκι; Σας έχω καλύτερα: κοπέλα ψάχνει συγκάτοικο και αφού αναφέρει τα σχετικά για το σπίτι λέει ότι θα ήταν καλύτερο ο ενδιαφερόμενος να ‘χει σπουδάσει κάτι σχετικό με Πληροφορική και Τηλεπικοινωνίες.. Έλεος.. Να υποψιαστώ ότι ο υπολογιστής κολλάει συνεχώς ιούς και χρειάζεται κάποιον για το format; Και το αποκορύφωμα: εντάξει, είναι γνωστό ότι πολλές αγγελίες γράφουν: para chicas solo (μόνο σε κοπέλες) αλλά εδώ βλέπεις πολύ συχνά να λένε ότι αυτός που το νοικιάζει είναι gay ή ότι μένει ζευγάρι gay ή ότι είναι gayfriendly ή το απίστευτο ότι το νοικιάζουν μόνο σε gay: para chico gay.. Και τι είδα χθες και κόντεψαν να μου πέσουν τα μαλλιά: para chico gay or bisexual.. Πείτε μου ποια κριτήρια πρέπει να πληροί κάποιος για να το νοικιάσει (άκου ‘τουλάχιστον bisexual’ ), τι ακριβώς ψάχνει ο τύπος; Και να διαβάσει και κανένας την αγγελία και κατά λάθος να μην το δει αυτό ή να μην ξέρει καλά Ισπανικά (όχι δεν την πάτησα!) τι θα τον περιμένει όταν πάει να δει το σπίτι;;;
Έχει πλάκα να ψάχνεις το σπίτι (κι αν σου κάτσει;).. Ελπίζω να βρω κάτι καλό το συντομότερο!

Υγ.1: Θα μπορούσαμε να δούμε τέτοιες αγγελίες στη χώρα μας; Πέρα απ’ την πλάκα, θα μπορούσαμε να δούμε τέτοια sites με αγγελίες στη χώρα μας, δεν φαντάζεστε πόσο πιο εύκολο γίνεται, δεν ξέρω αν τώρα υπάρχουν αλλά όταν έψαχνα εγώ πριν 3 χρόνια έπρεπε να περιμένω τη Χρυσή Αγγελία κάθε 2 μέρες’ εδώ η σελίδα ανανεώνεται κάθε λεπτό και ο καθένας απλά και εύκολα μπορεί να βάλει την αγγελία του ή να ψάξει για οτιδήποτε, κάνοντας και ένα κλικ βάζεις ό,τι σε ενδιαφέρει σε μια λίστα, δε νοσταλγώ το μαρκαδόρο.

Υγ.2: Σχεδόν όλα τα σπίτια που βλέπω έχουν ADSL!

Υγ.3: Ο καιρός αυτές τις μέρες στη Μαδρίτη μου θυμίζει Πάσχα χειμωνιάτικο.

Καλή χρονιά! (συνέχεια απ' το προηγούμενο)

2008-01-03T20:47:00.000+01:00

Βάζοντας στο Google ‘New year’s resolutions’ βρήκα τα δημοφιλέστερα resolutions σύμφωνα με κάποιες έρευνες, ανάμεσα σ’ αυτά ήταν τα πολύ κλασικά που όλοι μας σκεφτόμαστε να κάνουμε μες στη νέα χρονιά είτε για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι είτε για να περνάμε καλά είτε για να προσέχουμε περισσότερο την υγεία μας, το top ten ήταν το εξής:

Spend More Time with Family & Friends
Fit in Fitness
Tame the Bulge
Quit Smoking
Enjoy Life More
Quit Drinking
Get Out of Debt
Learn Something New
Help Others
Get Organized
(από το pittsburgh.about.com)

Όπως βλέπετε οι αποφάσεις της νέας χρονιάς είναι πολύ standard, εγώ θα ήθελα να γράψετε και τις δικές σας, τι θα θέλατε να κάνετε φέτος, να αλλάξετε ή να βελτιώσετε στον εαυτό σας ή στην εικόνα που βγάζετε προς τα έξω. Πιστεύετε θα τα καταφέρετε;

Ήδη ο suspect και ο wiki ανέφεραν κάτι. Για να δούμε!

My own new year’s resolutions:

1. Να αφήσω πίσω αυτούς που ήθελα να μ’ αγαπούν και να κρατήσω αυτούς που μ’ αγάπησαν και μου το ’δειξαν και να τους το δείχνω κι εγώ έμπρακτα. (κλεμμένο, δες το προηγούμενο post)
2. Να πάψω επιτέλους να είμαι τόσο τεμπέλης και να ανακαλύψω αυτό που θα μ’ ενθουσιάσει (και να’ χει διάρκεια).
3. Να περνάω περισσότερο χρόνο με ανθώπους που γελάμε πολύ.
4. Να συνεχίσω να κάνω πολλά ταξίδια.
5. Να διαβάσω περισσότερα βιβλία από πέρσι.

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, νομίζω στο χέρι μου είναι (υγεία να υπάρχει).

Καλή χρονιά!

2007-12-31T19:16:00.001+01:00

1. Θέλω να κάνω 2 ευχές για τη χρονιά που έρχεται σε λίγες ώρες. Να είμαστε πιο προσεκτικοί όταν οδηγούμε, όλες αυτές τις μέρες (και όλη τη χρονιά) ακούω και βλέπω απίστευτα ατυχήματα και σκέφτομαι να τα παρατήσω όλα και να πάω να ζήσω σε ένα χωριουδάκι χωρίς αυτοκινητόδρομους. Και δεύτερον, περάστε περισσότερο χρόνο με αυτούς που αγαπάτε, χαμογελάστε, χαρείτε και αγκαλιαστείτε. Τι να φτάσουν 2 μέρες μόνο;

2. Στο ράδιο σήμερα στην ερώτηση ‘τι θα ‘θέλατε να αφήσετε πίσω και τι να κρατήσετε απ’ τη χρονιά που φεύγει;’ ένας ακροατής/τρια έστειλε ‘θα αφήσω όλους όσοι ήθελα να μ’ αγαπήσουν και θα κρατήσω όσους μ’ αγάπησαν και μου τό ‘δειξαν.’ Σωστό.

3. Αύριο μια καινούρια μέρα, μια καινούρια χρονιά, μια ευχή (παρμένη από νιόνιο) 'να μας έχει ο θεός γερούς πάντα ν' ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε'.

4. Όσον αφορά στην πολυπόθητη ευτυχία:

‘Η ευτυχία μοιάζει με την πεταλούδα, που όταν την κυνηγάς ποτέ δε φτάνεις, μα όταν ήρεμα καθίσεις, μπορεί επάνω σου να έρθει.’
ΝΑΘΑΝΙΕΛ ΧΟΘΟΡΝ (1804-1864), ΗΠΑ

Υγ.: Αύριο που είναι η πρώτη μέρα του νέου χρόνου καλό είναι να σκεφτούμε το ‘New year’s resolutions’. Θέστε στόχους! (Θα γράψω σύντομα γι’ αυτό και θέλω να γράψετε κι εσείς).

'Δεν περιμένω όμως τίποτα πια..'

2007-12-26T23:08:00.000+01:00

Είναι κάτι ώρες που νιώθω κάπως, δεν ξέρω τι είναι αυτό αλλά σίγουρα δεν ανήκει στα συναισθήματα που τα λες όμορφα. Η μόνη παρηγοριά είναι να ανοίξω το word και να μιλήσω γράφοντας. Θα τα πω σε σένα φίλε μου, εσύ, ξέρω, θες να μ’ ακούσεις. Γιατί έχω καταλάβει πως είμαι άνθρωπος που δεν μπορεί αν δεν έχει ανθρώπους γύρω του να τους μιλάει. Είμαι ένας πολυλογάς που επιμένει να λέει ό,τι σκέφτεται (από ενδιαφέροντα μέχρι και τελείως ανούσια πράγματα) και σπάνια να ακούει τους άλλους με την ίδια προσοχή που τον ακούνε αυτοί (αυτό μου’ χει στοιχίσει).

Μοναξιά. Μάλλον αυτό πρέπει να ‘ναι. Αυτό που προσπαθώ να πολεμήσω γράφοντας αυτό το κείμενο σε σένα φίλε. Διότι όταν ξέρεις ότι έχεις έστω κι έναν παραλήπτη, η μοναξιά αρχίζει και οπισθοχωρεί. Βέβαια, δεν έχεις να πεις κάτι, τίποτα το σημαντικό, απλώς θες να πεις κάτι, οτιδήποτε. Και σκέφτομαι, μήπως είναι αυτές οι μέρες, αυτές που κάθε χρόνο δέχονται τόσες κατηγορίες. Τις κατηγορούμε ότι μας προκαλούν μελαγχολία, μοναξιά, θλίψη και μερικές φορές κατάθλιψη. Είναι οι μέρες των εορτών- ‘γιορτή’: δεν θα ανατρέξω σε λεξικά, πες μου όμως, για σένα, τι είναι γιορτή;

Τι φταίει; Μήπως η μουσική που ακούω αλλά δεν κάνω χωρίς αυτή; Μήπως οι (ωραίες) αναμνήσεις που αναγκαστικά έρχονται να συγκριθούν με το (άσχημο) παρόν; Μήπως νιώθουμε ότι πρέπει να ‘μαστε όλοι χαρούμενοι λόγω Χριστουγέννων και τελικά αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από υποκριτικό; Μήπως αυτές τις μέρες που ξεφεύγουμε απ’ την αβάσταχτη ρουτίνα της καθημερινότητάς μας, ζητώντας επικοινωνία, αγκαλιά, αγάπη, συνειδητοποιούμε ότι όντως είμαστε μόνοι; Μήπως τελικά είναι όλα μέσα στο μυαλό μας και συνεχώς γουστάρουμε να κλαιγόμαστε (όπως πολύ εύστοχα το ονόμασε μια φίλη μου, πάσχουμε από ‘ηδονιστική τάση μιζέριας’);

Τι να μπορούσε, άραγε, να αλλάξει αυτή την κατάσταση, φίλε; Εσύ πως αισθάνεσαι, φίλε; Χαίρεσαι; Είσαι ευτυχισμένος; Τι δώρο σου κάνανε φέτος; Σου άρεσε; Αν σε σκέφτηκε κάποιος και σου ‘κανε δώρο, να χαίρεσαι ακόμη κι αν είπες «Πάλι βιβλίο; Μα κανείς δεν ξέρει ότι διαβάζω βιβλία once in a blue moon;». Εσύ τι δώρα έκανες σ’ αυτούς που αγαπάς;

Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι όπου πολύ σπάνια ερχόταν ο Άη Βασίλης και η έννοια του δώρου- ειδικά τα Χριστούγεννα- δεν έχει στεριώσει μέσα μου, με αποτέλεσμα να μην είναι στις προτεραιότητες μου. Σπάνια παίρνω δώρα, φίλε μου, αλλά ακόμη πιο σπάνια κάνω δώρα. Θα’ θελα αυτό να αλλάξει.

Απ’ τη μοναξιά των Χριστουγέννων ξεκίνησα, στα δώρα κατέληξα. Αλλά έτσι είναι οι συζητήσεις φίλε, ένα ρέμα που κυλάει χωρίς σταματημό.

Τώρα που μιλήσαμε (έστω με τη σιωπή σου) νιώθω λίγο καλύτερα. Νομίζω ήρθε η σειρά μου να ακούσω.

Το παρακάτω τραγούδι είναι ό,τι πρέπει για τη συζήτηση μας φίλε μου. Βάλε να τ’ ακούσεις, αν δεν το χεις και θες να το ακούσεις πες μου να στο στείλω με e-mail. Είναι απ’ το CD Καθρέφτης.

Δεληβοριάς - Χριστούγεννα
Στίχοι: Φοίβος Δεληβοριάς
Μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς
Πρώτη εκτέλεση: Φοίβος Δεληβοριάς

Χριστούγεννα

Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν' ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ' όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι – μαμά
Πλακώνεται απ' τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές μυρίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν' ανοίξει ξανά

Χριστούγεννα

Τα πλεϊμομπίλ μου είν' εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους νά 'ναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι είν' αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα

Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ' ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θά 'ναι ξανά

Χριστούγεννα

Κι εσύ τι θες απ' τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πως σε μισώΘες νά 'σαι η ίδια και ν' αλλάζω εγώ
Με θες προσωπικό σου δημιουργό
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ
Λάμπω εγώ
Με μ' ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα

Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να 'ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα

Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια

Οι στίχοι από το stixoi.info.

On board

2007-12-25T14:31:00.000+01:00

Που μπορείς να πιεις καφέ με πολύ όμορφη θέα; Σε πολλά μέρη θα μου πείτε. Σίγουρα το αεροπλάνο είναι ένα απ’ αυτά. Να κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο και να κοιτάς.. Σου ‘ρχονται στο μυαλό τόσα πράγματα, απ’ το βενζινάδικο της Λίνας μέχρι και η Συννεφιασμένη Κυριακή του Τσιτσάνη. Και αυτά είναι μόνο η αρχή, και η αφορμή για άλλες σκέψεις, όμορφες και άσχημες.

26η πτήση (συμπεριλαμβάνονται τα transit) σε διάστημα 15 μηνών. Ποιος να μου το ‘λεγε; Ωραία είναι! Δίπλα μου ένας κύριος γύρω στα 60 και δίπλα του η γυναίκα του, βλέπω αγάπη αλλά όχι αυτή του έρωτα αλλά (τώρα πια) της ανάγκης. Η γυναίκα του τον φροντίζει, πως θα φάει και τι θα φάει, τι θα πει και πως θα το πει. Όπως λέει και ο Marques, δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο απ’ το να συμβιώσεις με κάποιον για τόσα πολλά χρόνια. Πιο πίσω και δίπλα και μπροστά μου όλοι οι οπαδοί του τριφυλλιού, όλοι το ίδιο λυπημένοι για τη χτεσινή ατυχία και όλοι το ίδιο χαρούμενοι για τη σημερινή τύχη. Λίγο πριν την απογείωση μάθανε ότι ο Παναθηναϊκός κληρώθηκε με τη Rangers, could be worse! (Τώρα η κυρία τον καθαρίζει γιατί έχυσε τον καφέ στο παντελόνι του). Όμως είναι και για έναν δεύτερο λόγο χαρούμενοι, μάθανε την ατυχία του Ολυμπιακού (Chelsea) και πολύ το χάρηκαν. Επίσης, καθώς περιμέναμε στην αίθουσα αναμονής τους άκουγα όλους να μιλάνε για το χθεσινό παιχνίδι και για ποδόσφαιρο γενικότερα.

Κάπου εδώ σταμάτησα να γράφω για διάφορους λόγους.

Και τώρα συνεχίζω, είμαι πια σπίτι μου, μετά από πολύ καιρό. Έχω ξεχάσει τι ήθελα να γράψω παραπάνω, μάλλον άλλο ένα σχόλιο για τους Έλληνες που έχουν γνώμη για όλα, στη συζήτηση του ποδοσφαίρου ήταν όλοι ειδήμονες, αλίμονο! Κάποιοι λέγανε κάτι και αμέσως μετά συμφωνούσαν με τον επόμενο που διατύπωνε αντίθετη άποψη (Α.: Παιδιά, σήμερα το ποδόσφαιρο δεν είναι όπως παλιά, σήμερα δεν παίζει ρόλο η ταχύτητα. Β.: Όχι φίλε, σήμερα είναι που παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο η ταχύτητα. Α.: Ναι, εσύ το πας πολύ μακριά τώρα, ναι έτσι είναι.)

Πάντως δεν έχω ιδέα αν έκανα καλά που ανέφερα παραπάνω μια μικρή συζήτηση και έγραψα γενικό σχόλιο για όλους τους Έλληνες, δεν είναι ωραίες οι γενικεύσεις..

Καλά Χριστούγεννα και να ‘στε καλά, εσείς και τα πρόσωπα που αγαπάτε!

Υγ.: Το σημερινό post έχει καθαρό ημερολογιακό χαρακτήρα.

Είδηση

2007-12-18T23:50:00.000+01:00

Αυτό είναι είδηση, αν και φαίνεται να 'χει παλιώσει τώρα. Εγώ τώρα το 'μαθα με ένα e-mail που μου στείλανε. Εσείς το ξέρατε; Και δεν λέγατε τίποτα; Διαβάστε το άρθρο.

Ε, πως σας φαίνεται; Εγώ ανυπομονώ!

Υγ. Η photo άσχετη με την είδηση.

Χαίρετε!

2007-12-18T11:59:00.000+01:00

Persistence of Memory, Salvador Dali, 1931.

Επιτέλους βρήκα κι εγώ μια γωνίτσα στο διαδίκτυο να τα λέμε που και που. Το concept έχει να κάνει με αυτό που περιγράφει παραπάνω ο Σαββόπουλος. Είναι ένα blog για φίλους, γι’ αυτό και θέλω να το κρατήσω κλειστό (ίσως στο μέλλον ανοίξει, θα δείξει).

Στόχος είναι να επικοινωνήσουμε, να συζητήσουμε και να κάνουμε ένα πολιτισμένο διάλογο (σχόλια που προσβάλλουν τον οικοδεσπότη ή θίγουν την υπόληψή του θα σβήνονται αμέσως- αστειάκι!).

Θα σας παρακαλούσα να μην το πείτε σε άλλους γιατί δεν θα ήθελα να βρεθώ στη δύσκολη θέση να μου ζητήσει κάποιος invitation και να αρνηθώ. My blog, my rules. Για να γράψετε σχόλια πρέπει να γίνεται μέλη του ιστολογίου, αφού λάβατε πρόσκληση από μένα πρέπει να τη δεχτείτε και να κάνετε ένα gmail λογαριασμό και μετά θα σας κάνω εκεί πρόσκληση για να γίνετε μέλη και απ’ ό,τι κατάλαβα και συνεργάτες μου. Θα μπορείτε να σχολιάζετε και να αναρτήσετε και εσείς posts, κάτι που δεν θα σας συμβούλευα βέβαια καθότι αν υπάρχουν πάνω από ένα post προς σχολιασμό δεν θα’ χει κανένα νόημα. Άλλωστε, όποιος θέλει να δημοσιεύει κείμενα μπορεί να φτιάξει το δικό του blog, it takes less than 5min.

Αυτά. Ελπίζω να ‘χει ενδιαφέρον το εγχείρημα αυτό. Και μην ξεχνάτε, το να μιλάει μόνο ο οικοδεσπότης δεν έχει κανένα νόημα αν οι καλεσμένοι σιωπούν. Σχολιάστε!

2007-12-17T23:36:00.000+01:00

Καλωσόρισες, Welcome, Bienvenidos.