Θέμα για συζήτηση

Λοιπόν, καιρό έχουμε να σχολιάσουμε ένα θέμα, για αφήστε το ποντίκι και τεντώστε καλά τα δάχτυλα σας να’ ναι έτοιμα για τα ατέρμονα σχόλια (κοινώς σεντόνια). Θα’ θελα λοιπόν τη γνώμη όλων σας (αν πάλι θεωρείτε τη συζήτηση στα blogs χαζομάρα, απολύτως κατανοητό, εμείς τη γουστάρουμε).

Άκουσα χθες στο ράδιο θέλουν να αποσύρουν βιβλίο απ’ τις σχολικές βιβλιοθήκες, πρόλαβα και άκουσα μόνο το όνομα της συγγραφέως Έρση Σωτηροπούλου, και νόμιζα ότι άκουσα Σώτη Τριανταφύλλου, σκέφτηκα τι έγραψε ‘ η μικρή ξανθιά’ και προκάλεσε πάλι. Ήμουν έτοιμος να την υπερασπιστώ πάντως.

Τελικά άλλη η συγγραφέας, δεν την ήξερα, κοιτάω στο in.gr να μάθω για το βιβλίο, κανένα νέο. Και σήμερα διαβάζω σε πάρα πολλά blogs (το ένα σε στέλνει στο άλλο) τι ακριβώς έχει γίνει.

Σπάνια βάζω links και videakia αλλά το συγκεκριμένο θέμα έχει πολύ ενδιαφέρον νομίζω. Υπάρχουν οι μεν και οι δε, οι υπέρ και οι κατά.

Δείτε το videaki sto youtube

Εσείς τι λέτε;


Δείτε εδώ σημερινό ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ... ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΧΟΛΙΚάΣ ΒΙΒΛΙΟΘήΚΑΣ...

Δείτε εδώ σημερινό Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές

Δείτε εδώ σημερινό Ο κ. Κων. Πλεύρης πετυχαίνει Απόφαση απόσυρσης βιβλίου από τα σχολεία (Hellas 21st cent. A. D.)

Συγγνώμη για τα πολλά links, ξέρω ότι δεν θα τα διαβάσετε όλα. Αλλά το video να το δείτε, εκεί είναι το ζουμί.

Παρόντες οι bloggers και τρελή η διαφήμιση του βιβλίου.

Εγώ πιστεύω ότι το βιβλίο να μείνει εκεί που είναι.

Για τη βωμολοχία, ειδικά για τα παιδιά στην ηλικία του Γυμνασίου και του Λυκείου η βωμολοχία είναι μες στη ζωή τους, την εφηβική. Τι να πειράξει; Εγώ έψαχνα πως και πώς να βρω ένα τέτοιες ‘απαγορευμένες’ λέξεις σε βιβλία και λεξικά (ακριβώς επειδή ήταν απαγορευμένες). Ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο μας.

(Εμένα σήμερα με ρωτούσε όλη η τάξη –ετών 10 με 11 – τι σημαίνουν οι λέξεις fucking, bitch, masturbate τις οποίες είχαν βρει στο λεξικό, ήξεραν πολύ καλά τι σημαίνουν)

Το να διαβάζεις αποσπάσματα από ένα βιβλίο και να το κρίνεις όπως σε συμφέρει είναι πολύ εύκολο, γιατί όμως το βιβλίο πήρε το πρώτο βραβείο;


Το όλο θέμα εγείρει απορίες:
Λογοκρισία (απαγόρευση ή όχι)
Παιδαγωγική (παιδικές ψυχές)
Ιδεολογία (χυδαιότητες, προστυχιές, αντιχριστιανισμός)
Νομοθεσία (μπορεί ένας πολίτης και ένας δικαστής να αποφασίζουν για τέτοιο πράγμα, που είναι το παιδαγωγικό ινστιτούτο, το υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού κλπ;)


Τι μου διέφυγε; Βοηθήστε.

A one-way trip

Δεν ξέρω γιατί. Άλλοι συγκινούνται από τέχνες, βιβλία, πίνακες ζωγραφικής- εμένα όσες φορές και να με βάλεις μπροστά στη Μόνα Λίζα ή στη Γκέρνικα δεν συγκινούμαι- άλλοι όταν βλέπουν μωρά, όταν διαβάζουν ένα όμορφο ποίημα, όταν ακούν ένα όμορφο τραγούδι ή μια μελωδία και από πολλά πολλά άλλα.

Εμένα με συγκινούν πολύ οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας, ειδικά όταν βλέπω ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να κάνει, Κυριακή απόγευμα, τη βόλτα του στην πλατεία χεράκι χεράκι. Στην Ελλάδα δεν έχω δει κάτι τέτοιο, εδώ όλα τα ‘μεγάλα ζευγαράκια’ κρατιούνται σφιχτά χέρι με χέρι. (Το πιο ωραίο ήταν όταν είδα ζευγάρι τυφλών με τα μπαστουνάκια να κάνει βόλτα μια ηλιόλουστη μέρα- νεαρό ζευγάρι).

Η φωτογραφία παραπάνω αποτυπώνει μια πραγματικότητα. Τα ηλικιωμένα ζευγαράκια περπατάνε χέρι-χέρι αλλά αφήνουν μια μικρή απόσταση ανάμεσα τους, είναι το δικαίωμα του καθενός να’ χει το δικό του χώρο, (αναφαίρετο δικαίωμα για να κρατάει ο γάμος τόσα χρόνια) όμως τα χέρια ενωμένα, το ίδιο ισχύει και στο κρεβάτι τους, στον τρόπο που κοιμούνται, υπάρχει απόσταση, όποιος έχει διαβάσει το «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του Marques καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοώ.

Δεν ξέρω γιατί. Ίσως μάλλον επειδή τους συμπαθώ, επειδή τους σέβομαι, σέβομαι έναν γέρο, μια ζωή ολόκληρη, και ούτε καν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να σημαίνει μια ζωή ολόκληρη.

Πόσες αναμνήσεις, άλλες γλυκιές, άλλες πικρές, άλλες χαμένες στο χρόνο, στα βάθη του μυαλού, χωρίς να γνωρίζεις το πότε, το πώς, το γιατί και πάντα να μένεις με την αμφιβολία, ήτανε δεν ήτανε, ήταν τότε ή όχι, να χρειάζεσαι ώρες να βγεις απ’ αυτό το παιχνίδι της μνήμης, να βρεις το κουράγιο να κλείσεις όλα τα παράθυρα που ανοίγουν αυτόματα το ένα μετά το άλλο. Ο Νίκος Δήμου στο ‘Οι Δρόμοι μου’ (η τρόπον τινά αυτοβιογραφία του) γράφει στον πρόλογο «Είμαι σίγουρος ότι έγραψα την αλήθεια- αλλά δεν είμαι σίγουρος πως δεν τη φαντάστηκα»

Εκεί, χαμένοι σε τόσες αναμνήσεις, φυλακισμένοι στη φυλακή των απολύτως δικών τους προσωπικών εμπειριών, αγκιστρωμένοι απ’ την ουτοπία του παρελθόντος. Μετράνε, ξαναμετράνε, δεν τους βγαίνουν τα χρόνια, οι ημερομηνίες ένα κοπάδι πουλιά που όσο και αν προσπαθούν να τα βάλουν σε μια σειρά, εκείνα πετάνε μακριά και χάνονται. Τι μένει πια; Καρτερούν με λαχτάρα και κρυφή ανησυχία.

(Μιλούσε κάποτε ο Αθερίδης στο Φώτη και τη Μαρία για την ασφάλεια της ανάμνησης, για παράδειγμα θυμάσαι ότι το πρωί πέρασες το δρόμο, ξέρεις ότι τον πέρασες, δεν κινδυνεύεις να σε πατήσει αμάξι, έχει συμβεί, ξέρεις το αποτέλεσμα, υπάρχει ασφάλεια.)

Πιστεύω πως όσο μεγαλώνουμε και πληθαίνουν οι αναμνήσεις, τόσο πιο πολύ χάνεται αυτή η ασφάλεια που προσφέρει η ανάμνηση. Λόγια, πράξεις και γεγονότα γίνονται ένα, παίρνουν όλα μια εικόνα στο μυαλό μας. Όταν ακούς τη λέξη, αυτόματα βλέπεις την εικόνα, η οποία περιλαμβάνει τα πάντα. Κι αν μια λέξη σου δίνει μια εικόνα με χίλιες λέξεις, σκέψου τι γίνεται στους ανθρώπους που το μυαλό τους είναι γεμάτο (πόσα χρόνια!) από αναμνήσεις, αστράφτουν οι εικόνες και τους κατακλύζουν με λέξεις. Υπάρχουν λέξεις με τέτοιο συναισθηματικό φορτίο που μπορούν να προκαλέσουν εμφράγματα. Θυμάμαι τον παππού μου, όποτε –κάθε Κυριακή μεσημέρι στο Θεσσαλία- άκουγε το Να’ σαν τα νιάτα δυο φορές και τον έπαιρναν τα κλάματα, μεγάλες συγκινήσεις.

Όταν βλέπω ένα γέρο ή μια γριά αυτά σκέφτομαι, τι σκέφτονται, αν παίζουν αυτό το παιχνίδι και αν βγαίνουν νικητές, ενάντια στο χρόνο. Θυμούνται τόσα, κι άλλα τόσα, απ’ τα παιδικά τους χρόνια, πολέμους, κακουχίες, πείνα, δίψα, φτώχεια, χαρές, λύπες, αγάπες, χωρισμούς, ξενιτιά, φιλίες, γλέντια, το/τη σύντροφο που πιο πάνω δεν μπορεί να φτάσει η αγάπη τους, απώλειες (έχασαν παππούδες, γονείς, φίλους, συντρόφους). Τώρα βλέπουν τον κύκλο της ζωής, μπροστά τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τη συνέχεια.

Κι όμως επιμένουν να ζουν, (και δε μένουν για να επιζούν), επιμένουν να θυμούνται, αφού όλοι και όλα υπάρχουν ακόμα εκεί, έχουν γίνει η ίδια η ζωή τους. Βγαίνουν νικητές ενάντια στη ματαιοδοξία, στο θάνατο, στον ίδιο το χρόνο. Το ότι υπάρχουν οι γέροι είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ελπίδας, της νίκης, της αισιοδοξίας, είναι παρήγορο να βλέπεις πως ξεπέρασαν όλα αυτά που πέρασαν (έστω κι αν τα κουβαλάν για πάντα μαζί τους και πονάν ακόμα). Ακόμα, οι γέροι άνθρωποι που συνεχίζουν να ζουν παρά τα προβλήματα του γήρατος, αρρώστιες κλπ. δείχνουν το δρόμο της υπομονής και του θάρρους..

Αυτό πρέπει να’ ναι. Έρωτας για τη ζωή. Σεβασμός σε μια ζωή ολόκληρη. Στο ταξίδι τους.

Σατραπεία έως και σήμερα. Αύριο όχι!

‘Ο Γιαννάκης, 25 χρόνων, καλό παιδί, μόλις διορίστηκε σε μια πολύ καλή θέση στο δημόσιο, ας είναι καλά ο θείος του που έβαλε τα μέσα αλλιώς τι θα ‘κανε το παιδί;’

Και έρχομαι εγώ με τις απορίες μου, γιατί ρε παιδιά, γιατί;
Πως τα κάναμε έτσι; Αυτή η γλώσσα, η εξέλιξη της καταγράφει τα πάντα, μαρτυράει τα πάντα. Δείτε λέξεις που έχουμε για το μέσο και τη διαφθορά: μέσο, βύσμα, δόντι, ρουσφέτι, δωροδοκία, λάδωμα, μίζα, σπρώξιμο, βόλεμα, φακελάκι, πελάτης και σίγουρα κι άλλες που δεν θυμάμαι τώρα.

Μα είναι ωραίο να παρακαλάει μάνα και πατέρας τον καθένα, να υπόσχεται ψήφους, να γίνεται ρεζίλι, να τρέχει από πόρτα σε πόρτα, από τηλέφωνο σε τηλέφωνο, κάθε μέρα, να ψάχνει, τι; Μπας και καταφέρει να χώσει τον κανακάρη ή την κανακάρισσα του στο δημόσιο, στον παράδεισο, εκεί, στο χώρο της αποχαύνωσης: ‘Ρε τι επιχείρηση ν’ ανοίξεις, πας καλά; Κοίτα να μπεις στο δημόσιο κι άσε τις μαλακίες, μισθός βρέξει χιονίσει, και εσύ τι θα κάνεις, θα τα ξύνεις, όπως όλοι, μην είσαι χαζός!’

Αυτά σιχαίνομαι.
Αυτά είναι που μας κρατάνε πίσω. Πείτε μου ένα όφελος απ’ τη διαφθορά, εντάξει ίσως γι’ αυτόν που κερδίζει κάτι μόνο, αλλά οι υπόλοιποι; Θα μου πείτε η μισή Ελλάδα έχει μέσο (αυτό το πιστεύω σίγουρα), όπως έλεγε κι ένας πολιτικός, σα μικρή χώρα που είμαστε, ο καθένας έχει κι από ένα γνωστό εδώ κι εκεί.

Άντε, βραχυπρόθεσμα μπορεί κάποιοι πραγματικά να βολεύονται, αλλά η επόμενη γενιά; Θέλετε να παρακαλάτε κι εσείς αύριο για τα παιδιά σας;

Το χείριστο όλων, τα τελευταία χρόνια, βλέπω πολλούς να απολαμβάνουν κάποια ευκολία με βύσμα και αντί να το κρύβουν, το διατυμπανίζουν με υπερηφάνεια (το’ χω δει και είπα ήμαρτον!) ενώ θα ‘πρεπε τουλάχιστον να κοκκινίζουν, όσο να πεις είναι και παράνομο ρε. Αυτό είναι ηλιθιότητα! Και μετά γεμίζει ο διοικητικός τομέας με ανθρώπους ανίκανους που μάλλον απεχθάνονται αυτό που κάνουν.

Κι εδώ έγκειται το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα, η αποδυνάμωση των θεσμών, κανένας σεβασμός στους νόμους από κανέναν (α, συγγνώμη από κάποιους μαλάκες μόνο που την πληρώνουν πάντα, που δεν είναι τόσο ευφυείς όσο οι άλλοι, οι ξύπνιοι). Ποιος εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη, την αστυνομία, τις εξουσίες γενικά;

Πρωτοσέλιδο σήμερα σε Ισπανική εφημερίδα Συνελήφθη πολιτικός του κόμματος της αντιπολίτευσης για διαφθορά. Λέω σε μια φίλη να μου το μεταφράσει για να σιγουρευτώ και τότε της λέω ‘Α, η διαφθορά στην Ελλάδα είναι τόσο νορμάλ, κανείς δεν πρόκειται να συλληφθεί για κάτι τέτοιο’, ‘Καλά’, μου λέει, ‘κι εδώ έτσι είναι αλλά μόνο για μικρές περιπτώσεις, γενικά κανείς δεν λέει τίποτα, αλλά όταν πρόκειται για κάτι που βγάζει μάτι, πολλά λεφτά κλπ, ε τότε κάτι γίνεται.’
Στην Ελλάδα από πότε έχουμε να δούμε τέτοιο πρωτοσέλιδο; Απ’ τον Κωσκοτά; Ελπίζω όχι.

Θα βγαίνατε στο δρόμο ενάντια στη διαφθορά; Θα καταγγέλλατε κάποιον επειδή διαφθείρει ή διαφθείρεται, έναν αστυνομικό που τα παίρνει, έναν που δεν πληρώνει φόρους, έναν που περνάει στον ΑΣΕΠ με βύσμα; Αν σας λέγανε ότι για κάθε καταγγελία θα παίρνατε ένα (καλό) χρηματικό ποσό; Το παρατραβάω; Δε γίνεται; Μπορεί.

Δείτε εδώ, άνθρωποι που ρίχνουν προτάσεις στο τραπέζι, μακάρι να γίνει κάτι ν' αλλάξει αυτό το χάλι. Μηδενική ανοχή στη διαφθορά είπε η κυβέρνηση, πρωταπριλιάτικο ήταν ρε.

Ο Καβάφης ήξερε τι έγραφε, διαβάστε το ξανά και ξανά…

Η Σατραπεία

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

avarikos είπε: <<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

The Persistence of Memory (Ημερολογιακό)

Persistence of Memory, Salvador Dali, 1931. (Δεύτερη φορά η foto στο blog)

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι όταν ακούς τη λέξη διακοπές; Φυσικά ξεκούραση, χαλάρωση, παραλία ή βουνό κλπ κλπ.

Αν μου’ βαζες να γράψω μια έκθεση με θέμα ‘οι διακοπές του Πάσχα’ (πρέπει να πω εδώ ότι την περασμένη βδομάδα ήταν η Μεγάλη Βδομάδα του Καθολικού Πάσχα- εδώ στην Ισπανία -Semana Santa- και εγώ φυσικά είχα 12 μέρες άδεια) θα χρειαζόμουν σελίδες και κυρίως χρόνο να σκεφτώ, να θυμηθώ τα πάντα.

Μεγάλη η άδεια και σκέφτομαι τι να κάνω, πώς να καταφέρω να πάω Ελλάδα, να δω πολλούς φίλους, να περάσω καλά. Και τελικά, για να τα κάνω όλα, κατάφερα να χωρίσω την άδεια μου σε διήμερα, 2μέρες εδώ με την τάδε παρέα, 2 μέρες σπίτι μου, 2μέρες εκεί με την παρέα κλπ..

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα, φίλε μου;

Γίναν τόσα πολλά σε τόσο λίγες μέρες που όλα είναι συγκεχυμένα στο μυαλό μου, όπως ακριβώς όταν ονειρεύεσαι.

Πάνω από 200 φωτογραφίες και κάποια βιντεάκια, πολλή συγκίνηση (το κάναμε το reunion και γράψαμε ιστορία), και τα άλλα τα γνωστά, καφέδες, συζητήσεις, διασκέδαση, φιλία. Αυτή η τελευταία πολύ. Τελικά, τι είναι παρέα; Εγώ ξέρω, το’ ζησα, αλλά δεν το μαρτυράω, είναι σαν μια ευχή που όταν τη λες δεν βγαίνει.

Σ’ αυτές τις διακοπές πήρα απαντήσεις που δεν έψαχνα, είδα πολλούς φίλους και ένιωσα ότι αντί για κάτι λίγα χρόνια που χωρίσαμε έχουν περάσει αιώνες, είδα και άλλους που είπα ‘σα να μην πέρασε μια μέρα’, είδα αδιαφορία, απογοήτευση αλλά και μεγάλη χαρά και γέλια. Αν μπορούσα να βάλω φωτογραφίες, θα 'καταλάβαινες.

Γενικά, αυτή η βδομάδα που συγκλόνισε τον κόσμο μου, πρόσθεσε κάτι ακόμα στην καμπούρα μου, κάτι για να θυμάμαι, ακόμη μια ανάμνηση στη συλλογή, με έκανε πιο πλούσιο σε εμπειρίες, κάτι που τελικά μου μαθαίνει να ζω. Πόσα να χωρέσει αυτή η μνήμη; Μήπως πάθει υπερφόρτωση φοβάμαι και χρειαστεί ν’ αρχίσω να σβήνω.

Όλη αυτή η συγκίνηση, όλες αυτές οι αναμνήσεις μαζεύονται, μαζεύονται ώσπου τελικά νομίζω πως θα σκάσω. Είναι μεγάλο το βάρος και σκέφτομαι, σε 20 χρόνια άραγε, ποιος θα μπορεί να το σηκώσει, εγώ ήδη νιώθω κουρασμένος και είμαι πολύ νέος ακόμα. Συνεχίζουμε όμως.

Μετά τις διακοπές νιώθω ένα κενό, προσπαθώ να μπω σ’ έναν ρυθμό, στόχος στον οποίο όταν πλησιάζω κάτι συμβαίνει και ποτέ δεν επιτυγχάνεται.

Παιδιά, σας ευχαριστώ για όλα, εύχομαι ‘πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε’!

(‘Πιες σ’ ό,τι είχαμε ζήσει μέχρι χθες, σ’ όλες τις ωραίες μας στιγμές που θα μείνουν πάντα ζωντανές…’)

Φιλιά!

Υγ.: Όπως είπαμε ήδη με μερικούς φίλους, όποιος θέλει να ανεβάσει ένα κείμενο στο blog μου (φυσικά πάντα θα μπορούσε να ανοίξει το δικό του), για ό,τι σας απασχολεί, σας βασανίζει και θέλετε να το μοιραστείτε ή απλώς να ενημερώσετε για κάτι, στείλτε μου ένα e-mail και θα το ανεβάσω.

avarikos είπε: <<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

Θάπα-Θάπα-Θάπα-Θαπατέρο..

Οι κάλπες έχουν ανοίξει, δεν έχω ανοίξει τηλεόραση, δεν έχω ιδέα τι γίνεται, σε λίγες ώρες θα βγουν τα αποτελέσματα, δεν ενδιαφέρομαι και πολύ. Ξέρω ότι ο Zapatero (=Παππουτσής) θα βγει. Οι δημοσκοπήσεις του δίνουν γερό προβάδισμα, οι άνθρωποι το ψιθυρίζουν παντού, τα γκάλοπ μετά τα debate τον έδειχναν νικητή. Όλα αυτά βοηθούν, διαμορφώνουν απόψεις, οι αναποφάσιστοι επηρεάζονται.

Εγώ χαίρομαι. Γιατί ο Σοσιαλιστής νυν πρόεδρος πρέπει να’ ναι πιο κοντά στις ιδέες μου απ’ τον συντηρητικό Rajoy. Όπως διαβάζω και στο in.gr δύο κόσμοι συγκρούονται, αυτός της προόδου και της αλλαγής (που επιτάσσει η εποχή) και τον αντίθετο που εμμένει στο παρελθόν υπερασπίζοντας ηθικές αξίες που –πιστεύει- χάνονται με την πρόοδο. Γενικά το κόμμα PP του Rajoy αντιτίθεται στο πολύ προοδευτικό νόμο για το γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων και άλλα (δείτε τα στο link παραπάνω) και έχει φυσικά μαζί της την εκκλησία. Κατηγορεί ότι γέμισε την Ισπανία με μετανάστες (που ‘σαι ΛΑΟΣ;), άραγε αν σήμερα βγει ο Ραχόι εγώ από αύριο να ψάχνω εισιτήρια ή θα διώξουν πρώτα τους Κινέζους (οι οποίοι είναι πάρα πολλοί –και-εδώ); Κινδυνεύουμε.

Λοιπόν, επειδή από πολιτικά λίγα γνωρίζω και αυτά που έγραψα παραπάνω είναι ό,τι ακούω και διαβάζω εδώ κι εκεί.

Ωστόσο θα σας πω τι συμβαίνει στο σχολείο που κάνω μάθημα. Το σχολείο είναι ιδιωτικό, καθολικό και οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους εκεί έχουν αυτοκίνητα από BMW και πάνω (υπερβάλλω, αλλά έχουν πολλά λεφτά) και έχει πολύ καλούς καθηγητές (εγώ είμαι εξωτερικός από εταιρεία). Τον τελευταίο καιρό σε όποια τάξη κι αν μπω (από τα 6χρονα μέχρι τα 9χρονα) έχει αλλάξει το συχνό μάλωμα μεταξύ τους με συνθήματα υπέρ Real Madrid και Atletico Madrid (αυτό είχε πολύ πλάκα, στην ερώτηση ‘what’s your favourite football team?’ γινόταν πανικός).

Τώρα που λέτε, όλα τα παιδάκια έχουν γίνει ένα, μαζί έχουν ενωθεί (πάνε οι διαφορές για Raul και Forlan), τώρα μόνο συνθήματα εναντίον του Θαπατέρο (είναι μαλάκας, gay και πολλά άλλα….Ναι, οι Ισπανοί βρίζουν πάρα πολύ, ακόμα και τα παιδάκια, ακόμα και σε καθολικό σχολείο, το μ...ί (=αιδοίο) το λένε για καλημέρα και δεν υπάρχει καμία χυδαιότητα σ’ αυτό) και όλα λένε ‘εμένα οι γονείς μου θα ψηφίσουν Rajoy’. Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Τα παιδάκια μεταφέρουν στο σχολείο ό,τι γίνεται και λέγεται στο σπίτι τους. Είναι γνωστό ότι η εκκλησία (και μαζί της οι πλούσιοι δεξιοί) θα καταψηφίσει τον Θαπατέρο.

Δεν καταλαβαίνω όμως πως πάντα οι πλούσιοι είναι συντηρητικοί, πιστοί χριστιανοί και αναπτύσσουν τις ίδιες φοβίες. Απέναντι στο διαφορετικό κυρίως (άθεοι, ομοφυλόφιλοι, μετανάστες κλπ.).

Θα μου πείτε γενικεύω. Μπορεί.
Για τα παραπάνω όμως χαίρομαι που θα ξαναβγεί ο Θαπατέρο.





<<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

12+1 Λόγοι για να μένεις Ελλάδα (2ο μέρος)

Μου λείπουν πολλά απ’ την Ελλάδα, άνθρωποι, πράγματα, μέρη. Σ’ αυτά τα τελευταία θα αναφερθώ εδώ.

Που θα πήγαινα και τι θα ‘κανα, τι δεν θα’ χανα με τίποτα, αν έμενα Ελλάδα;
Με άλλα λόγια αναφέρομαι στους λόγους που δε θα μ’ αφήσουν να μείνω εξωτερικό, για τους λόγους που πραγματικά θέλω να μείνω Ελλάδα.
12 μήνες του χρόνου συνοδεύονται από εκδρομές στην Ελλάδα. Εδώ το δεύτερο μέρος (όχι με τη σειρά). Ένας φίλος μου θύμισε εκδρομή Οκτωβρίου, οπότε την προσθέτω, (απορώ πως μου ξέφυγε!).




Αύγουστος, ξεκινάμε από Πειραιά με το ‘Δημητρούλα’, μετά από μια νύχτα στο Αιγαίο, χωμένοι στα sleeping bags μας στα πάνω παγκάκια του καραβιού, φτάνουμε στην Ικαρία. 5 το πρωί και σκαρφαλώνουμε τα βουνά με αμάξι. Ικαρία, όλα καταπράσινα, οι παραλίες καθαρές και οι τιμές στα βάθη. Δεν πάμε στα κλαμπάκια, δεν τρέχουμε στις καφετέριες, στα καφενεία των χωριών με τα σουβλάκια μόνο, και φυσικά στα πανηγύρια. Υψόμετρο μεγάλο με γκρεμούς, κι εμείς με ένα αυτοκίνητο σα νταλίκα να επιχειρούμε να φτάσουμε το πανηγύρι. Κόσμος στην πλατεία του χωριού με σουβλάκια στο χέρι έτοιμοι να χορέψουν τον Ικαριώτικο, ο οποίος σε αργό ρυθμό έκανε ένα κουβάρι ανθρώπων να τυλίγεται και να ξετυλίγεται, πολλοί νέοι άνθρωποι, Ικαριώτες και μη, να χορεύουν μέχρι το πρωί. Οι γκρούβαλοι να μας παίρνουν τις ντομάτες μέσα απ’ τη χωριάτικη κι εμείς απλώς να χαμογελάμε, κοινόβιο. Ο Ικαριώτικος κρατάει πάνω από μισή ώρα και παίζεται όλη νύχτα (νύχτα στην Ικαρία θεωρείται ως το μεσημέρι) πολλές πολλές φορές. 8 η ώρα, το πανηγύρι στη μέση, αρχίζουμε να κατεβαίνουμε, με πολύ νύστα και ήλιο κατακούτελα, πως καταφέραμε και κατεβήκαμε με το αμάξι-νταλίκα και τα απότομα γκρεμνά, φτάσαμε safe and sound που λένε και οι Άγγλοι, και όντως sound αφού πρέπει να ξυπνήσαμε όλο το χωριό (που κοιμάται πολύ πολύ αργά) κατά της 10 που φτάσαμε πίσω.


Δεκέμβρης, ξεκινάμε με λεωφορείο, μετά από ολονύχτιο δρομολόγιο (10 ώρες και!) φτάνουμε στην Αλεξανδρούπολη, παντού φωτάκια Αγιοβασίληδες και λαμπιόνια, κρύο έξω και φιλόξενο σπίτι. Νοικιάζουμε αυτοκινητάκι και φύγαμε για Τυχερό, ξενώνας με βιβλιοθήκη, τζάκι, λίμνη με πάπιες και απόλυτη ησυχία. Συνεχίζουμε για Έβρο και προστατευμένους φυσικούς δρυμούς, απόγευμα να’ μαστε στην Ξάνθη για ‘Ψωμί και σοκολάτα’, περιήγηση στην παλιά πόλη και φύγαμε. Πανέμορφη η βόρεια Ελλάδα.


Μάρτης, πρωί- πρωί (κάθε χρόνο), τρέχουμε να προλάβουμε Super Market ανοιχτό για να πάρουμε τα απαραίτητα (χωρίς ντολμαδάκια και κονσέρβες χταποδάκι δε γινότανε), ανεβαίνουμε στο λόφο του Φιλοπάππου. Καθαρά Δευτέρα και χαρταετοί, κι εμείς στο λόφο γινόμαστε πιο παιδιά κι από παιδιά, ξεθάβουμε όλα τα παιχνίδια που παίζαμε μικροί σε Ελλάδα και Κύπρο (ψείρες, μπάμπης, βούναρος, ένα που παίρναμε φόρα και πηδούσαμε στις πλάτες των άλλων μέχρι να πέσουν) και είναι τόσο ωραία. Κέντρο της Αθήνας αλλά νιώθουμε πολύ μακριά της.

Μάιος, κάπου έξω απ’ την Ελασσόνα, κάτω απ’ τον Όλυμπο, για την Πρωτομαγιά, μεγάλη παρέα, πολλά ψητά και το ράδιο στα κλαρίνα κι εμείς να χορεύουμε.

Ιούνιος, μια ωρίτσα στο καράβι και φτάνουμε στην Αίγινα ‘στραβά ξυπνάω ένα πρωί, πνιγμένος στη ρουτίνα, βουτάω την κιθάρα μου και φεύγω απ’ την Αθήνα’ τραγούδαγε ένας από μας. Αίγινα, εδώ θυμάσαι τον Καζαντζάκη και την Οδύσσεια του. Παίρνουμε ποδήλατα και γυρίζουμε τις παραλίες. Μπάνιο, κυριακάτικη εφημερίδα στην παραλία και έτοιμοι για αναχώρηση, no money για αστακό στο λιμάνι.

Οκτώβρης, ξεκινάμε από Κηφισσό, μεγάλη παρέα, στο λεωφορείο “Ονόματα-Ζώα-Φυτά..”, πως βρέθηκαν τετράδια και στυλό ακόμα δεν κατάλαβα. Φτάνουμε μερικές ώρες αργότερα Ναύπλιο, ξενοδοχείο και μετά βόλτα, βαριόμαστε ν’ ανέβουμε Παλαμήδι και καθόμαστε και το κοιτάμε με φραπέ. Βόλτες, πολλές βόλτες, κάποια στιγμή περνάμε απέναντι, Μπούρτζι, παίζουμε κρυφτό και γελάμε, γελάμε πολύ. Βραδιάζει, μάλωμα που να βγούμε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, άλλος πουθενά. Μεγάλη παρέα. Τι ωραία!

Αύγουστος, προσγείωση στο Νίκος Καζαντζάκης, νοικιάζουμε αμάξι, φιλοδοξούμε να γυρίσουμε την Κρήτη. Από Ηράκλειο πάμε πιο ανατολικά, φαγητό στο πανέμορφο λιμάνι του Αγ. Νικόλαου. Μετά δυτικά σε Ρέθυμνο και Χανιά, μπάνιο όπου βρίσκουμε παραλία και έχουμε καταφέρει σε 4 μέρες να χουμε γυρίσει όλη τη βόρεια Κρήτη. Επίσκεψη στον τάφο του Καζαντζάκη και μετά καράβι και πίσω.





Υγ.: Όπως θα προσέξατε όλα τα ρήματα είναι σε πρώτο πληθυντικό, αυτό είναι το πιο σημαντικό απ' όλα.






<<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>

12 Λόγοι για να μένεις Ελλάδα (1ο μέρος)

Μου λείπουν πολλά απ’ την Ελλάδα, άνθρωποι, πράγματα, μέρη. Σ’ αυτά τα τελευταία θα αναφερθώ εδώ.

Που θα πήγαινα και τι θα ‘κανα, τι δεν θα’ χανα με τίποτα, αν έμενα Ελλάδα;
Με άλλα λόγια αναφέρομαι στους λόγους που δε θα μ’ αφήσουν να μείνω εξωτερικό, για τους λόγους που πραγματικά θέλω να μείνω Ελλάδα.
12 μήνες του χρόνου συνοδεύονται από εκδρομές στην Ελλάδα. Εδώ οι 6 μήνες (όχι με τη σειρά). Επειδή ήταν δύσκολο να βρω εκδρομές για Οκτώβρη, Νοέμβρη και Γενάρη, θα γράψω 2 εκδρομές για Ιούνιο και 3 για Αύγουστο (καλοκαίρι και μήνες εκδρομών).




Ιούλιος, ξεκινάμε για εκδρομή στον Όλυμπο, στάση στο Λιτόχωρο να απολαύσουμε τη θέα (βουνό-θάλασσα), ανάβαση μέχρι το πρώτο καταφύγιο, όπου απολαμβάνουμε τη φιλοξενία του (βραδινό και ύπνος, το πρωί ζεστός καφές/ σοκολάτα- ναι, όπως στις διαφημίσεις του Nescafe- μπροστά στο τζάκι), η ανάβαση συνεχίζεται. Λέμε να μην πάμε στο δεύτερο καταφύγιο αλλά να πάρουμε το μονοπάτι (πιο σύντομο) για το τρίτο, μετά από βροχή κι ένα παγωμένο πέρασμα (κι εμείς γαντζωμένοι από ένα σύρμα), να σου το τρίτο καταφύγιο κάτω απ’ το Μύτηκα, το αγαπημένο μέρος του Δία. Έχει πολύ κρύο και η ανάβαση στο Μύτηκα είναι δύσκολη, οπότε λέμε 'μια άλλη φορά'. Αρχίζει η κατάβαση, απ’ το κρύο προς τη ζέστη, πάλι στάση στο Λιτόχωρο για φαγητό. Το απόγευμα μπάνιο στον Πλαταμώνα.



Αύγουστος, είμαστε στα Χανιά και αποφασισμένοι να δούμε Λυβικό πέλαγος, κατεβαίνουμε την Κρήτη, χωμένοι στα Λευκά Όρη, περνάμε πολλά χωριά και φτάνουμε στα Σφακιά, ανεβαίνουμε στο βουνό (ψάχνοντας μια παραλία!) και καταλήγουμε να’ χουμε μια θέα μοναδική, κατεβαίνουμε προς Καστέλι (μοναδικά τα καλλιτσουνάκια και τα μυζιθροπιτάκια), και οι παραλίες απλώς καταπληκτικές.


Σεπτέμβρης, ξεκινάμε με αυτοκίνητο για Καλαμπάκα, που σημαίνει Μετέωρα, περνάμε τα Τρίκαλα, και τα βλέπουμε από μακριά να ορθώνονται σαν πολλά Stonehedge μαζί. Απορούμε, μα πως θα φτάσουμε εκεί πάνω; Κι όμως σε πολύ λίγη ώρα είμαστε ψηλά και απολαμβάνουμε τη θέα. Μοναστήρια παντού. Επισκεπτόμαστε πολλά και αφού χορταίνουμε τη θέα, κατεβαίνουμε, επόμενος στόχος η λίμνη Πλαστήρα και Καρδίτσα. Πολύ πράσινο, παντού. Τρίκαλα- Καρδίτσα- Λάρισα ωραία βόλτα με το αυτοκίνητο, πολύ κουραστικό (για τον οδηγό) σε μια μέρα.



Φλεβάρης, είμαστε στο τρένο για Διακοφτό, κι από κει στον Οδοντωτό, το τρένο που σ’ ανεβάζει στα Καλάβρυτα, μένουμε σ’ ένα σπίτι ιδανικό για την παρέα μας, βραδιάζει κι ανάβουμε το τζάκι, ψήνουμε παϊδάκια, έξω χιονίζει πολύ. Παίζουμε και γελάμε, όπως πάντα, κι αρχίζουμε να χορεύουμε. Ύπνος, ξεκούραση και την επομένη ήλιος, ό,τι πρέπει για sightseeing, ένα πανέμορφο χωριουδάκι, χωμένο μες στα τεράστια βουνά (Χελμός), πολύ κοντά η ιστορική Μονή της Αγίας Λαύρας.


Απρίλης, ξεκινάμε με τρένο και σε μια ωρίτσα βρισκόμαστε Χαλκίδα, μέσα σε μια ώρα μόνο, σε μια πανέμορφη πόλη, περπατάμε κατά μήκος της θάλασσας, στις συζητήσεις μας οι κάτοικοι της, από Αριστοτέλη και Σκαρίμπα μέχρι και Αλκίνοο. Ανεβαίνουμε σ’ ένα λόφο και για 3 ώρες κοιτάμε τη θάλασσα, μόλις που έχει μπει η άνοιξη κι ο ήλιος φωτίζει τα πάντα, τόσο γαλάζιο, ακόμα το θυμάμαι, πεντακάθαρο.


Ιούνιος, παίρνουμε (μετά από πολλά εμπόδια) το καράβι και μέσα σε λίγες ώρες φτάνουμε Ύδρα, μας υποδέχεται ένας γάιδαρος, καθόλου τυχαίο, δεν έχει αυτοκίνητα στο νησί. Ανεβαίνουμε λόφους, λοφάκια, σκάλες, σκαλάκια και κάποια στιγμή η θέα μας αποζημιώνει, γευματίζουμε με καλαμαράκια, είχε πέσει πολλή πείνα, και συνεχίζουμε την πεζοπορία, μερικοί από μας (οι τολμηρότεροι γιατί δεν είχε μπει για τα καλά το καλοκαίρι) κολυμπήσανε, πολύ όμορφη η Ύδρα.





Υγ.: Όπως θα προσέξατε όλα τα ρήματα είναι σε πρώτο πληθυντικό, αυτό είναι το πιο σημαντικό απ' όλα.




<<Γιατί το "έλα μωρέ... δεν πειράζει.. ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει...>>