Monday, 8 December 2008

Ο Οδυσσέας Ελύτης -για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο- έγραφε


Ανομίες εμίαναν τα χέρια μου, πώς να τ' ανοίξω;
Κουστωδίες γεμίσανε τα μάτια μου, πού να κοιτάξω;
Γιοί των ανθρώπων, τί να πώ;
Τα φριχτά σηκώνει η γης κι η ψυχή τα φριχτότερα!
Εύγε πρώτη νεότης μου και αδάμαστο χείλι
που το βότσαλο δίδαξες της τρικυμίας
και στις μπόρες μέσα, της βροντής αντιμίλησες
Εύγε πρώτη νεότης μου!
Τόσο χώμα στις ρίζες μου έριξες, που κι η σκέπη μου χλόισε!
Τόσο φως μες στο αίμα, που κι η αγάπη μου πήρε
το κράτος και το νόημα τ' ουρανού.
Καθαρός είμαι απ'άκρη σ'άκρη
και στα χέρια του Θανάτου άχρηστο σκεύος
και στα νύχια των αγροίκων, λεία κακή.
Γιοί των ανθρώπων, να φοβούμαι τί;
Πάρετέ μου τα σπλάχνα, τραγούδησα!
Πάρετέ μου τη θάλασσα με τους άσπρους βοριάδες
το πλατύ το παράθυρο γεμάτο λεμονιές
τα πολλά κελαηδίσματα, και το κορίτσι το ένα
που και μόνον αν άγγιξα η χαρά του μου άρκεσε
πάρετέ μου, τραγούδησα!
Πάρετέ μου τα όνειρα, πως να διαβάσετε;
Πάρετέ μου τη σκέψη, που να την πείτε;
Καθαρός είμαι απ'άκρη σ'άκρη.
Με το στόμα φιλώντας εχάρηκα το παρθένο κορμί.
Με το στόμα φυσώντας χρωμάτισα τη δορά του πελάγους.
Τις ιδέες μου όλες ενησιώτησα.
Στη συνείδησή μου έσταξα λεμόνι.


Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί, ΙΓ'.

5 comments:

Albert said...

This is what I was exactly thinking about...

Z. said...

I' m sure that if you spoke Greek you would probably be thinking about that too...

I' m sorry, I can't translate poetry. I made this post in the memory of the 15-year-old boy that was killed by a policeman at the centre of Athens last Saturday night.

pareisaktos said...

Κορυφαίο

mardelar said...

"Στη συνείδησή μου έσταξα λεμόνι"...Ένα παιδί χάθηκε και αναρωτιέμαι αν "οι υπαίτιοι" θα το νιώσουμε αυτό!!!!

Z. said...

Παρέλειψα να αναφέρω ότι αυτά τα έγραφε ο Ελύτης πριν 50 χρόνια, 1959. Τι να πεις;

Μόλις είδα και στις ειδήσεις εδώ τα γεγονότα. Είδα και φωτογραφίες στις εφημερίδες. Κάποιοι άνθρωποι στα πράσινα να κυνηγάν και να χτυπάν κάποιους άλλους. Τι να πεις;

Πολύ σωστά mardelar, η δικιά μας συνείδηση πως είναι; Καθαρή; Εγώ ώρες ώρες νιώθω πως τίποτα πια δεν μας αγγίζει. Χαμένοι στο μικρόκοσμο μας, στο εγώ μας.